Κοιτάζω πότε- πότε μερικές φωτογραφίες του Μητσοτάκη ή του Άδωνη… ή άλλων υπουργών και πολιτικών… και, προσπαθώ να καταλάβω πως σκέφτονται, τι έχουν μέσα στο κεφάλι τους. Καταλαβαίνω ότι αυτό που έχουν μέσα στο κεφάλι τους είναι διαφορετικό σε κάθε φάση της ζωής τους…
Δεν πρέπει να είναι πάντοτε το ίδιο.
Όταν είχα ιατρείο απέναντι στο Πολυτεχνείο, θυμάμαι τον Άδωνη να κατεβαίνει την Στουρνάρη με μια ταλαιπωρημένη BMW και ένα ταλαιπωρημένο ύφος…
…το ύφος ενός μικρού εκδότη και βιβλιοπώλη που έχει να παλέψει με Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες.
Κύκλωπες που δεν ήταν τίποτε άλλο από την εφορία, το ΙΚΑ, τα γραμμάτια και τις υποχρεώσεις που έπρεπε να πληρωθούν, τέρατα που έπρεπε να αντιμετωπιστούν πριν κοκκινίσουν οι επιταγές.
Ήταν πολύ πιο ανθρώπινος τότε…. τουλάχιστον όσον αφορά το ύφος και την παρουσία:
δεν είχε αυτό το αλαζονικό ύγος … το ανακατεμένο με επιθετική κομπορρημοσύνη και αμυντική ρητορεία.
Τον βλέπω τώρα σε κανα βιντεάκι να επισκέπτεται νοσοκομεία ως υπουργός υγείας και καταλαβαίνω ότι πίσω από αυτή την επιθετική στάση του προς τους γιατρούς τους νοσηλευτές και τους λοιπούς εργαζόμενους των νοσοκομείων, δεν είναι τίποτε άλλο παρά άμυνα και φόβος.
Αλλά και αλαζονεία.
…εναλλασσόμενη αίσθηση αδυναμίας - παντοδυναμίας :
οι υπουργοί στην Ελλάδα το παίζουν παντοδύναμοι και μερικές φορές νιώθουν έτσι με τόσους γλείφτες γύρω τους…
…αλλά, στην ουσία, έχουν μικρή εξουσία που περιορίζεται από χιλιες δυό δυσλειτουργίες, συμφέροντα και κομματικές ντρίπλες και τρικλοποδιές.
Ο Άδωνης μπαίνει στα νοσοκομεία με ύφος Ράμπο…
….κομμάντο, σε εχθρικό ναρκοπέδιο:
τον περιμένουν «ένα μάτσο ενοχλητικοί, κακότροποι, κακόβουλοι και αντιπαθητικοί συνδικαλιστές» που, «τυφλωμένοι από τις προκαταλήψεις, την κακία και το ταξικό μίσος» , θέλουν να του κάνουν «κακό στην πολιτική του καριέρα»…
…αυτή που τόσο «πόνεσε και κόπίασε» να οικοδομήσει.
Ένα μάτσο «ανίκανα και βδελυρά ανθρωπάρια γεμάτα μισαλλοδοξία και στραβές ιδέες».
«Δεν μπορούν να τον καταλάβουν… γιατί δεν θέλουν».
«Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι κι αυτός είναι ένας άνθρωπος βασανισμένος»… «όπως και ίδιοι».
«Και αυτός έχει φάει το σκατό με το κουτάλι… δεν ήταν πάντοτε υπουργός»…
Αλλά «δεν καταλαβαίνουν από τέτοια αυτοί».
«Αυτοί βλέπουν ένα πολιτικό τέρας το οποίο πρέπει να εξοντώσουν.
…και τι να κάνει κι αυτός;
Δεν θα αμυνθεί?»
«Τι το φυσικότερο?»
Τελικά, με τα χρόνια, , πιστεύω ότι οι πολιτικοί φτιάχνουν μόνοι τους αυτόν τον « Γυάλινο Πύργο» για τον οποίο τους κατηγορούν:
ότι δηλαδή είναι κλεισμένοι σε μία δική τους πραγματικότητα η οποία έχει ελάχιστη σχέση με την πραγματική ζωή.
Μα είναι φυσικό .
Τα χρόνια της ταλαιπωρίας δεν τα ξεχνούν…
…άρα έχουν πάντα την αίσθηση - ψευδαίσθηση ότι είναι μέσα από τα σπλάχνα του λαού.
Η αλήθεια είναι όμως ότι η εξουσία - ακόμα και η κάθε μικροεξουσία- διαφθείρει αφάνταστα.
Και δεν διαφθείρει μόνο με την έννοια ότι έχεις ευκαιρίες να πλουτίσεις και να βολευτείς:
…αυτό είναι το λιγότερο.
Διαφθείρει με την έννοια ότι αλλάζεις νοοτροπία, mentality..
…αλλάζεις τρόπο σκέψης.
… γίνεσαι κυνικός, σκληρόκαρδος, αλαζόνας .
Παύεις να νιώθεις ότι σε κυνηγάει το ΙΚΑ, η Εφορία, οι Τράπεζες και οι πιστωτές.
Τώρα όλους αυτούς τους έχεις στο τσεπάκι σου.
…τώρα νιώθεις «εξαιρετικός» , «special», κάτι «διαφορετικό»..
Αυτό λέγεται «αλλοτρίωση» :
έναν όρο που χρησιμοποίησε ο Μάρξ , αναφερόμενος στην αποξένωση του εργάτη από το προιόν και την φύση της εργασίας του.
Αν γαζώνεις κάθε μέρα ένα παντελόνι επί 8 ώρες επί 20 χρόνια, τότε και ο χαρακτήρας σου και θα γίνει ένα και με το γαζί και με το παντελόνι.
Αν ξεφυγεις από τα γραμμάτια και μπεις στις ανάγκες μιάς εικονικής πολιτικής πραγματικότητας που περισσότερη αξία έχει η εικόνα, η χειραγώγηση και το φαίνεσθαι από την ουσία, την αυθεντικότητα και την δημιουργία, είναι βέβαιο ότι ο χαρακτήρας θα προσαρμοστεί ανάλογα.
Δεν πιστεύω ότι η πολιτική, έτσι όπως ασκείται πλέον, αποτελεί υγιές εργασιακό περιβάλλον.
Ούτε και η ιατρική, βέβαια.
Αυτά τα ανθυγιεινά και αφύσικα περιβάλλοντα, διαμορφώνουν και τους ανάλογους χαρακτήρες.
Οι νοσοκομειακοί γιατροί παθαίνουν κατάθλιψη και εργασιακή εξουθένωση και οι επαγγελματίες πολιτικοί παθαίνουν αλαζονική πνευματικο-μετάλλαξη.
Δεν είναι όλα θέμα γονιδίων.
Το περιβάλλον μας διαμορφώνει προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο, προς το υγιές ή προς το παθολογικό..
Κατά πως κόβει στην κούτρα μας.