Είναι ενδιαφέρον ότι ο Κόντογλου, διακεκριμένος ζωγράφος αγιογράφος και λογοτέχνης - σε όλα αυτά διακεκριμένος- από τη μια μεριά θαύμαζε τους Αγίους , τους ασκητές και τους απλούς θρήσκους ανθρώπους του λαού που είναι σαν τα αρνιά του Θεού και, από την άλλη, θαύμαζε τους κουρσάρους, τους πειρατές , τους κονκισταδόρες και τους κάθε είδους θαρραλέους , ανυπότακτους και περιπετειώδεις τύπους.
Ίσως γιατί ήταν από την υπόδουλη περιοχή στο Αϊβαλί της μικράς Ασίας και είχε τον τούρκο πάνω από το κεφάλι του και ήρθε διωγμένος και το έφερνε βαρειά.
Ισως γιατί ήταν πολύ κοντός και ένιωθε ευάλωτος.
Εδώ περιγράφει καταπληκτικά τους νεότερους παλικαράδες της ανατολικής μικρασιατικής ρωμιοσύνης που ισορροπούσαν ασταθώς ανάμεσα σε αντιφατικούς ρόλους και διαφορετικά περιβάλλοντα :
άλλοτε περιθωριακοί, άφραγκοι και φυλακισμένοι και άλλοτε κονομημενοι, πλούσιοι τυχοδιώκτες…
