Και οι δεξιοί νεοφιλελεύθεροι και οι αριστεροί γενικά, δεν θεωρούν σημαντικό το πρόβλημα της ταυτότητας: ποιός είμαι και από που κρατάει η σκούφια μου.
Θεωρούν ασήμαντο θέμα το δέσιμο του ανθρώπου με το χώμα που μεγάλωσε, την γλώσσα, την θρησκεία και τις παραδόσεις του.
Είναι άθρησκοι και κοσμικοί: παιδιά του κόσμου.
Νιώθουν υπέροχα στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στο Τόκιο και στο Λας Βέγκας.
Δεν νιώθουν το ίδιο καλά στην Αμαλιάδα και την Άμφισσα ενώ νιώθουν υπέροχα στην Μύκονο και την Αράχωβα, αν είναι σε κυριλέ στέκια.
Φυσικά στον επιτάφιο της Αράχωβας δεν θα πάνε , γιατί θα παίζουν χαρτιά με τους φίλους και στην Μύκονο, τον Δεκαπενταύγουστο, θα την βγάλουν σε γκέυ μπαρ χωρίς απαραίτητα να είναι γκέυ.
Άσε που και το φύλο στο μυαλό τους είναι ρευστό : θέμα οπτικής και όλα παίζονται.
🙂
Τελικά, και οι κοσμικοί δεξιοί και οι λάιτ αριστεροί μάλλον συμπίπτουν στις αξίες και στους τρόπους του βίου.
(Και στις ψήφους, αν συμφέρει ).
Η γλώσσα τους είναι γεμάτη ξένες λέξεις ανάλογα την μόδα.
Χέστηκαν για την ιστορία , την μορφή, την αισθητική και την παιδευτική δύναμη της γλώσσας: η γλώσσα είναι εργαλείο επικοινωνίας και, αν ήταν δυνατόν, θα καθιέρωναν τα Αγγλικά παντού γιατί είναι «χρήσιμα» ενώ τα Ελληνικά είναι ντεμοντέ και ψιλοβλάχικα.
Τον Σεφέρη και τον Ελύτη τους παραδέχονται γιατί πήραν το Νόμπελ και όχι για την εμμονή τους με την γλώσσα, τον Μακρυγιάννη και τον Παπαδιαμάντη .( άλλοι υπερτιμημένοι βλάχοι και αυτοί!).
Τι έπαθα με την ταυτότητα και πολυλογώ;
Απλά θυμήθηκα κάποτε που περπατούσα με δυό γιατρούς , ο ένας δεξιός και ο άλλος αριστερός.
Κάποια στιγμή, κάτι είπαμε για Τούρκους , κλπ και τους έκανα προβοκατόρικη ερώτηση :
«Αν σας έδιναν ένα εκατομμύριο ευρώ θα γινόσασταν μουσουλμάνοι;»
Προς μεγάλη μου έκπληξη , απάντησαν και οι δύο αυθόρμητα: «φυσικά! Μακάρι!»
«Ναι αλλά περιλαμβάνει και τελετουργικό με πάτημα εικόνων, βρίσιμο Χριστού και Αγίων κλπ» αντέτεινα εγώ για να το κάνω πιο δύσκολο.
Σιγά το πράγμα!
Φυσικά θα έκαναν τα πάντα γιά το εκατομμύριο.
«Μα, δεν θα νιώθατε κάπως; Κάτι άλλο; Ψεύτικο;»
…ρώτησα, σε μια τελευταία απελπισμένη προσπάθεια να τους κλονίσω.
Με κοίταξαν κάπως περίεργα και περιφρονητικά:
ψώνιο ήμουν;
Φυσικά δεν είχαν πρόβλημα αλλαγής ταυτότητας.
Μάλλον δεν είχαν καθόλου ταυτότητα.
Είχαν μόνο τσέπη.
