Μερακλήδες και Τσαπατσούληδες
Υπάρχουν δύο ομάδες ανθρώπων εν Ελλάδι:
των τσαπατσούληδων και των μερακλήδων.
Η πρώτοι παρασιτούν ή, συνήθως, απασχολούνται κάπου κάνοντας χαμηλής ποιότητας δουλειά αλλά έχοντας την αίσθηση ότι είναι ήρωες της εργασίας και μάλιστα αδικημένοι.
Οι δεύτεροι εργάζονται , σιωπούν και παράγουν, προσπαθώντας να κάνουν καλά και αξιοπρεπώς την δουλειά τους.
Επειδή οι τσαπατσούληδες είναι τα δύο τρίτα και οι μερακλήδες το ένα τρίτο του πληθυσμού, οι τσαπατσούληδες βγάζουν πάντα τσαπατσούλικες κυβερνήσεις, τσαπατσούλικες κομματικές ηγεσίες, τσαπατσούλικους συνδικαλιστές, και γενικά τσαπατσούλικη κάθε εκλεγμένη τσαπατσουλο-αρχή.
Οι τσαπατσούληδες αλληλοαναγνωρίζονται, αλληλοσυνασπίζονται και αλληλοαναπαράγονται.
Τα τσαπατσουλοπαιδιά τους, είναι το μέλλον της χώρας.
Οι τσαπατσουλογυναίκες τους, βλέπουν Μενεγάκη, αγοράζουν ντελίβερι αλλά έχουν άψογα νύχια και κόμμωση.
Οι μερακλήδες είναι ...μερακλήδες.. αλλά μόνο στην δουλειά.
Στην ζωή, οι μερακλήδες δεν είναι μερακλήδες:
είναι κάτι χλωμοί, κακομοιριασμένοι και ξεθεωμένοι τύποι που κατάντησαν έτσι από την προσπάθεια να μαζέψουν την ανακατωσούρα, τις εκκρεμότητες και τα τσαπατσουλο-προβλήματα που άφησαν πίσω τους οι τσαπατσουλέοι.
…αλλά, είπαμε:
οι μερακλήδες είναι μόνο το ένα τρίτο.
Δεν προλαβαίνουν να διορθώσουν τα προιόντα της τσαπατσουλιάς των δύο τρίτων.
Έτσι τα προβλήματα αυξάνονται και η τσαπατσούλικη χώρα (υπηρεσία, εταιρεία, νοσοκομείο, πανεπιστήμιο) οδηγείται σε αδιέξοδο και αποσύνθεση.
Οι μερακλήδες έχουν μια ροπή προς το καλό, την ομορφιά και την ανθρωπιά: είναι πιό ευαίσθητοι, έχουν συμπόνια γιά τον φτωχό και τον άτυχο, έχουν κοινωνική συνείδηση.
Οι τσαπατσούληδες έχουν ροπή προς το κακό, την εξουσία (που είναι ασχήμια με δύναμη) και την εγωκεντρική ικανοποίηση:
αυτοί να είναι καλά και οι άλλοι όχι.
Αν όλοι είναι ευτυχισμένοι και πλούσιοι δεν έχει πλάκα .
Βαρετό.
Άρα σημασία έχει να ευτυχούν αυτοί και να δυστυχούν οι άλλοι.
Καλός και μερακλής, κακός και τσαπατσούλης.
Είναι θέμα και αισθητικής και αυτοεκτίμησης.
Αν κάποιος είναι καλός ή κακός άνθρωπος , έχει μεγάλη σημασία στην καθημερινή ζωή.
…μπορείς να την πατήσεις πολύ άσχημα από κάποιον που μοιάζει καλός και καλοπροαίρετος και, τελικά, είναι κακός και μοχθηρός.
Υπάρχουν μερικά κριτήρια που τα θεωρώ πολύ αποτελεσματικά για να καταλάβω το χαρακτήρα κάποιου:
…πρώτον, πως φέρεται από θέση εξουσίας και ισχύος.
Το πως φαίνεται στους υφισταμένους του, στους υπαλλήλους του, στους κοινωνικά κατώτερους, στους πιο φτωχούς, στον σερβιτόρο, στον υπάλληλο της ρεσεψιόν, σε όλους αυτούς που τους πληρώνει για να του παρέχουν υπηρεσίες.
Αν φέρεται σε όλους αυτούς αυταρχικά, ή με ανάρμοστο τρόπο, αλαζονικό η επιθετικό, κακοποιητικό, είναι μεγάλο παλιοτόμαρο.
Μακριά!
…δεύτερον:
…πως φερεται στην ατυχία του άλλου:
Χαίρεται με την ατυχία του άλλου; Διασκεδάζεί όταν ο άλλος φαλιρίσει ή ατυχήσει?
Γελάει, όταν ο άλλος σκοντάψει ή και τον κουτσουλήσει περιστέρι;
Μακριά!
…τρίτον:
Είναι ζηλιάρης με την επιτυχία και την ευτυχία του άλλου;
Δεν αντέχει ο άλλος να έχει περισσότερα λεφτά παρά το ότι αυτός είναι ήδη πλούσιος;
Θέλει πάντα να είναι πρώτος και καλύτερος και στο επίκεντρο της προσοχής;
Γενικά είναι εγωκεντρικός και νάρκισσος και δεν αντέχει, ούτε αναγνωρίζει την αξία των άλλων;
Μακριά!
…τέταρτον:
Νιώθει στερημένος, παραγνωρισμένος, νιώθει πως είναι κάποιος σπουδαίος που δεν του έχουν δώσει την πρέπουσα σημασία;
Νιώθει γενικά ότι η ζωή δεν του απένειμε τα αγαθά που του αξίζουν; Νιώθει ότι οι άνθρωποι του φέρθηκαν ανάρμοστα γιατί ο ίδιος είναι πολύ σπέσιαλ;
Αν όλα αυτά τον κάνουν να νιώθει θυμό και κακία, αν τον κάνουν να γίνεται κακός, δυσάρεστος και …φαρμακομύτης…μακριά!
Περιττό να πω ότι όλα αυτά τα κριτήρια ισχύουν πολύ περισσότερο στην επιλογή συζύγου:
Αν νομίζεις ότι πχ πήρες μία καλή, γλυκομίλητη, ευαίσθητη και ευγενική γυναικούλα και σου αναδειχθεί στην πορεία μιά κακίστρω, επιθετική, φαρμακόγλωσσα και φαρμακομύτα, ποιόν θα βρείς να σε σώσει?
Ελάχιστοι θα σε λυπηθούν, πολλοί θα διεσκεδάσουν και κανείς δεν θα σε βοηθήσει.
Ο «λαός» είναι το σύνολο των αισθητικά ανεπτυγμένων ανθρώπων που φτάνουν τα ωραία κεντήματα, χτίζουν τις λιτές εκκλησίες και συνθέτουν τα δημοτικά τραγούδια.
Ο «λαουτζίκος» είναι ο κακός και νωθρός θεατής της ξένης δυστυχίας.
Απλά παρακολουθεί τον πύθωνα να καταπίνει το κατσικάκι αργά και βασανιστικά και νιώθει μιά άγρια χαρά που δεν βρέθηκε αυτός στην θέση του.