η σκόνη

 η σκόνη

…η μοναξιά (loneliness) και η μοναχικότητα (solitude) είναι δύο διαφορετικά πράγματα.

Δύο ψυχολογικές καταστάσεις που συναντώνται και σε νέους και σε γέρους…

…πιο συχνά σε γέρους.

Η μοναξιά,  είναι μιά κατάσταση στέρησης: 

θέλεις παρέα και ανθρώπινη επαφή και δεν την έχεις.

Είναι μιά αίσθηση απομόνωσης και εγκατάλειψης: 

νιώθεις όπως τα μικρά παιδάκια που δεν είναι δημοφιλή και δεν τα παίζουν τα υπόλοιπα. 

Ακόμη χειρότερα…

…. αν πραγματι σε εγκατέλειψαν μέλη της οικογένειάς σου, φίλοι που κοιτάνε τα δικά τους προβλήματα και οικογένειες, πρώην συνάδελφοι που ευεργετησες ή βοήθησες και πρώην ερωμένες που γέρασαν και αυτές και αφού πονάνε τα κόκκαλά τους, δεν έχουν όρεξη για σαχλαμάρες.

Όλα αυτα δημιουργουν μοναξιά …δηλαδη αίσθηση εγκατάλειψης.

Νιώθεις ότι δεν είσαι ενδιαφέρων, ελκυστικός και ευχάριστος.

Αν μάλιστα έχεις και ναρκισσιστική προσωπικότητα που απαιτεί συνεχή προσοχή των άλλων με την αφεντιά σου, το πρόβλημα γίνεται εντονώτερο.

Οι πρώην  ωραίες που πάντα είχαν αυλή απο ένα σωρό άντρες ενδιαφερόμενους ερωτιδείς , περνάνε δύσκολα.

Και οι πρώην ωραίοι , επίσης: 

…τα πιπίνια τους βρίσκουν βαρετούς και απαίσιους… 

….ακόμη και αν ξοδευουν ένα σωρό λεφτά σε δώρα.

Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι το σύμπαν συνωμοτεί έναντίων των αυτάρεσκων και των ωραίων.

Απονέμει δικαιοσύνη και ισορροπία στα βάσανα της ζωής  με μιά κακόβουλη καθυστέρηση.

Οι ασχημομούρηδες και οι λιγότερο δημοφιλείς , δικαιώνονται.

Δεν ανέπτυξαν ναρκισσισμό διότι ουδέποτε είχαν τα ανάλογα ερεθίσματα για να ποτισθεί η γλάστρα με τον ναρκισσιστικό κισσό που θα τους αγκαλιάσει ασφυκτικά, μέχρις εξοντώσεως.

Κάποτε τα έγραψα αυτά πάνω σε μιά ευκαιρία συνάντησης παλαιών συμφοιτητών , κοροιδεύοντας τους πρώην  αΘλητικούς τύπους που έγιναν βαρέλια και τις πρώην ωραίες που έγιναν πατσαβούρια.

Η χαιρεκακία μου έπιασε τόπο: 

ένα σωρό πρώην ωραίες έγιναν θηρία. 

Εξεμάνησαν με την κακία μου και τα ψυχολογικά κίνητρα αυτής.

Εγώ πάντως διασκέδασα τότε..

… αφού, όπως είναι γνωστό, μόνο η κακία παράγει επιτυχημένες φάρσες ενώ η καλοσύνη μόνο χασμουρητά.

Η μοναχικότητα/ solitude είναι μία ψυχολογική κατάσταση αυτάρκειας: 

δεν θέλεις παρέα όχι γιατί μισείς τους άλλους…αυτό είναι η παθολογία της μισανθρωπίας και είναι κακό πράγμα.

…η Μοναχικότητα δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή: 

μοιάζει με την νιρβάνα, την κατασταση της έκστασης των ινδουιστών.

Ο εαυτός σου απογυμνώνεται απο τους ρόλους, τις ταμπέλες και τα περιττά στολίδια.

Δεν είσαι πλέον ο γιατρός, ο δικηγόρος, ο στρατηγός, ο εργατοπατέρας, ο πάτερ φαμίλιας, ο αξιοσέβαστος στο χωριό, την δουλειά, το εργοστάσιο, το καφενείο, το γυμναστήριο.

Δεν αγωνίζεσαι για δικαίωση, για νέους ρόλους, για αποστολή, για καθήκοντα, για αναγνώριση, για αυτοεκτίμηση: 

…είσαι αυτός που είσαι.

Τί είσαι?

Μιά περαστική σκιά στο σύμπαν που έχει αυτοσυνειδησία της προσωρινότητας της.

Αν γνωρίζεις ότι είσαι σκιά, δεν προσπαθεις να αποδείξεις ότι δεν είσαι.

Είναι υπέροχο να γνωρίζεις ότι είσαι σκιά και να παρατηρείς με ενδιαφέρον και αγάπη τις άλλες σκιές. 

Διότι, όχι μόνο οι άλλοι άνθρωποι είναι σκιές…

… αλλά και τα πράγματα είναι σκιές.

Σκιές  οι οποίες παίζουν -και τρεμοπαίζουν- θαυμάσια οπτικά παιχνίδια στην σχέση τους με το φως που τις παράγει.

Μου αρέσει  να κάθομαι να παρατηρώ το απόγευμα τις ακτίνες του ήλιου που γέρνει προς τη Δύση του:  τις ακτίνες οι οποίες μπαίνουν μέσα περνώντας από το παράθυρο, διαθλώμενες στο τζάμι και στις κουρτίνες, παιζοντας θαυμάσια οπτικά φαινόμενα.

Η ανάδειξη της σκόνης που αιωρείται και αναδεικνύεται παιχνιδιάρικα από τις πλάγιες ακτίνες, φανερώνει τον μικρόκοσμο που μας περιβάλλει και φροντίζουμε να αγνοούμε.

Η φθορά είναι συντροφός μας στον βιολογικό κύκλο:

 είναι παρούσα και μπορεί να  είναι ανακουφιστική.

Μας προσφέρει άφεση αμαρτιών αφού τις υποβαθμίζει σε ασήμαντες.

Μόνο τα παιδιά και οι γέροι παρατηρούν την σκόνη που χρυσαφίζει μέσα στο φώς.

Οι νοικοκυρές την μισούν όταν την βλέπουν ξαπλωμένη πάνω στα γυαλικά.

Οι γέροι που είναι μοναχικοί, ξέρουν  ότι η «πολλή συνάφεια του κόσμου» τους δημιουργεί σύγχιση  και θόλωση της όρασης.

Δεν μπορούν  να απολαύσουν τα παιχνίδια του φωτός και της σκόνης όταν συζητούν ανόητα  για την νέα μεταγραφή του Ολυμπιακού.

Πολυεργαλεία

 …άνοιξα πάλι , μετά από καιρό, την τηλεόραση, για δέκα λεπτά - τόσα άντεξα- και εντύπωση μου έκανε ότι σχεδόν παντού -σε όλα τα κανάλια- δεν με αντιμετώπιζαν ως σκεπτόμενο πολίτη αλλά είτε ως ηλίθιο καταναλωτή είτε ως ηλιθιο ψηφοφόρο.

Ιδίως ως ηλιθιο καταναλωτή… ημιάχρηστων πραγμάτων.

Επίσης με θεωρούσαν ένα μεγαλοπιασμένο βλάκα που θα τρέξει να αγοράσει ψευτοπολυτελεις ανοησίες που τάχα λειτουργούν ως  στάτους σύμβολα .

Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι όλοι αυτοί οι τενεκέδες δεν θέλουν μόνο να λεηλατήσουν την τσέπη μου - παίρνοντας τα λίγα και με πολύ κόπο κερδισμένα ευρουδάκια μου- αλλά θέλουν κάτι άλλο, χειρότερο…

Ο καταναλωτισμός είναι ιδεολογία, ναρκωτικό, αντικαταθλιπτική αγωγή βραχείας δράσεως και διάρκειας: οκ …αυτά είναι γνωστά.

Είναι όμως και κάτι άλλο, πιο ύπουλο: 

είναι ένα είδος κοινωνικού και πολιτικού ελέγχου.

Ξέροντας τι καταναλώνεις και τι διαβάζεις, ποιους ακολουθείς, τι σχόλια κάνεις- , η ΑΙ ξέρει τι ενδιαφέροντα, προτεραιότητες και αξίες έχεις. 

Όταν αγοράζω λιβάνια και καντήλια προφανώς εχω διαφορετικές προτεραιότητες από αυτόν που αγοράζει πορνογραφικά θεάματα.

Δεν είναι όμως τόσο απλό: με την τεχνητή νοημοσύνη ο Μεγάλος Αδελφός μπορεί και μου φτιάχνει τέλειο ψυχολογικό προφίλ που το χειρίζεται ανάλογα: 

με βάση το προφίλ αυτό , θα μου προτείνει βιβλία, άρθρα, ομιλητές και εκδηλώσεις. 

Θα με εγκλωβίσει σε ένα μικρόκοσμο φτιαγμένο στα μέτρα μου: 

θα νομίζω ότι σχεδόν ο όλος κόσμος συμφωνεί με μένα και τις αντιλήψεις μου δημιουργώντας κούφια αυτοπεποίθηση και οδηγώντας με όπου θέλει.

Ένας αυτάρεσκος βλάκας γεμάτος αυτοπεποίθηση και ισχυρογνωμοσύνη, είναι ο τέλειος ψηφοφόρος , υπάλληλος, οπαδός, χρηματοδότης, εθελοντής και πολιτικός χειροκροτητής. 

Πολυεργαλείο.