Βλέπω κάτι γέρους γιατρούς να κάνουν ιατρείο στα 80 πλας και απορώ:
μπορούν να αντέξουν την πίεση και τις απαιτήσεις της δουλειάς;
Έχουν γνώση και διαύγεια;
Έχουν επίγνωση της νοητικής επιβράδυνσης της ηλικίας;
Τι ψυχολογικά κίνητρα έχουν ώστε να μαστιγώνουν τον γέρικο εαυτό τους σε ένα απαιτητικό ρόλο;
Η κυριαρχούσα ψυχιατρική άποψη είναι ότι οι γέροι οι οποίοι έχουν σε όλη τη ζωή τους αποκτήσει μία ταυτότητα η οποία τους δίνει κύρος, νόημα και αυτοπεποίθηση, δεν μπορούν να την αποχωριστούν διότι αυτό θα προκαλέσει υπαρξιακή κρίση.
Ολόκληρη η ζωή τους δηλαδή οικοδομήθηκε με βάση αυτήν την ταμπέλα στο μαγαζί της ζωής τους.
Αν κατεβάσουν την ταμπέλα, το μαγαζί είναι άδειο , σκοτεινό και θλιβερό.
Γενικά συμφωνώ με αυτή την άποψη η οποία μοιάζει και λογική και βγαλμένη μέσα από την εμπειρία της ζωής.
Δεν ξέρω όμως γιατί δε με ικανοποιεί πλήρως αυτή η ερμηνεία..
… δε μου φαίνεται αρκετή.
Νομίζω ότι αυτή η στάση ζωής που ταυτίζει τον εαυτό σου και την αξία του με ένα τίτλο κοινωνικής αναγνώρισης, χαρακτηρίζεται από έλλειψη κάθε πνευματικότητας και πίστης στο υπερπέραν.
Είναι δηλαδή μία πολύ κοντόφθαλμη θέαση της ζωής ως μιας περιπέτειας κάμποσων μορίων που τυχαία βρέθηκαν σε μία συνεύρεση και σχημάτισαν τον κακομοιριασμένο εαυτό σου .
Ο οποίος εαυτός σου δεν έχει άλλο καθήκον στη ζωή του παρά μόνο να φάει , να πιεί και να κάνει σεξ ούτως ώστε να ευχαριστηθεί και να αναπαραχθεί μέχρις ότου διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη.
🙂
Θα περίμενα από ανθρώπους που ασκούν το επάγγελμα του γιατρού επί πολλά χρόνια και διαχειρίζονται θέματα ζωής και θανάτου , να έχουν μια λιγότερο υλιστική και μπακαλίστικη άποψη για τη ζωή.
Αλλά απ´’ ότι λένε οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι, οι ψυχολογικές άμυνες που αναπτύσσει ο άνθρωπος για να διαχειριστεί τις επώδυνες ερωτήσεις που θέτει ο κόσμος γύρω του και ο ουρανός πάνω απ’ το κεφάλι του, είναι ισχυρές αρκετά ώστε να τον κάνουν να φροντίζει μόνο το κοντοσούβλι και τα παϊδάκια που θα φάει στις ψησταριές της Βάρης.
Το βασικό κόλπο είναι να ξεχνιέσαι.
Αλίμονο σε όσους δεν ξεχνούν τα βασικά.
🙂