Συνειρμοί

 Τσικίτα 

Η λέξη Φιλία δημιουργεί συνειρμούς με Αγάπη, εμπιστοσύνη, βοήθεια, κατανόηση, παρέα, γέλιο, αναμνήσεις.

Η λέξη Δάσος δημιουργεί συνειρμούς με τα δέντρα, φύση, ησυχία, μονοπάτι, ζώα, φρέσκος αέρας, κυνήγι.

Ή λέξη μελαγχολική Μουσική δημιουργεί συνειρμούς με Βροχή, παρελθόν, νοσταλγία, μοναξιά, καφές.

Στην Ψυχανάλυση, ο Ελεύθερος Συνειρμός είναι να αφήνεις το μυαλό σου ελεύθερο να συνδέει οτιδήποτε σου έρχεται, όπως όταν σου λένε: "Πες μου τι σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς τη λέξη 'παράθυρο'". Μπορεί να απαντήσεις: "Φως", "θέα", "κρύο", "βροχή", "παιδικές αναμνήσεις", χωρίς να φιλτράρεις τίποτα. 

Αυτό βοηθά στην αναγνώριση βαθύτερων συναισθημάτων και αναγκών που ο ψυχαναλυτής θα συνδέσει με το ιστορικό σου και θα ανακαλύψει υποσυνείδητες διεργασίες.

Τώρα θα μου πείτε: τα πιστεύεις όλα αυτά ρε φίλε; Αυθαίρετες δεν είναι και οι συνδέσεις και οι ερμηνείες; 

Δεν ξέρω.

Όλα αυτά μου κατέβηκαν με μια πλάκα που κάναμε στο δημοτικό μ ένα συμμαθητή μας που η μάνα του ερχόταν να τον πάρει με πολύ αποκαλυπτικά μίνι, κουνιστό στήθος και λικνιστικό βάδισμα γαζέλας. 

Μας είχε συνεπάρει αυτή η μανούλα και την συνδεσαμε - συνειρμός!- με μια διαφήμιση στην τηλεόραση για τις μπανάνες Τσικίτα:

έδειχνε μια σέξυ κυρία που έμοιαζε της ανωτέρω μαμάς επίσης με λικνιστικό  βάδισμα και ένα τραγουδιστό στίχο που έλεγε «μπιριμπιριμπόμμμμ Τσικίτα!»

Μια έκφραση  θαυμασμού για την κυρία και την μπανάνα.

Δεν χρειαζόμασταν και πολύ: μόλις εμφανιζόταν η μαμά του συμμαθητή μας λέγαμε: 

«Μπιριμπιριμπομμμμ Τσικίτα» και ξεκαρδιζόμασταν στα γέλια.

Το ανησυχητικό είναι όταν οι συνειρμοί είναι καταχωνιασμένοι μιά ζωή και ξεπηδούν στα γεράματα… μετά από πενήντα ή εξήντα χρόνια. 

Για παράδειγμα, προ ημερών, είδα μια κουνιστή σέξυ κυρία και αυτόματα ξεπήδησε από τα βάθη του υποσυνείδητου: 

Μπιριμπιριμπομμμμ… Τσικίτα!

Ιατρομαννεκέν

 Προσοχή ακολουθεί σεξιστικό ποστ: 

Όταν ήμουνα νέος, φοιτητής, οι γιατρίνες στην πλειοψηφία τους ήταν μέτριας - προς τα κάτω- εμφανίσεως που έκαναν ελάχιστη προσπάθεια να γίνουν ελκυστικές: 

συνήθως φορούσαν κάτι ξεχείλωμένα χοντρά πουλόβερ συν το απαραίτητο Μοντγκόμερι από πάνω, συν ταγάρι , κασκόλ και τα μποτάκια με την κρέπ σόλα. 

Φυσικά και δεν έδιναν λεφτά σε κομμωτήρια, μακιγιάζ, νυχούδες και αισθητικούς.

Μάλιστα, είχα παρατηρήσει, ότι ορισμένες, πραγματικά άσχημες και όχι απλά αδιάφορες- που ήταν πολύ σπασικλες,  εξελίχθηκαν σε κακιασμένες και αυταρχικές γιατρίνες 

(όπως κάποια σε μια μονάδα που θυμάμαι ήταν ο τρόμος των γιατρών αν ζητούσες την βοήθειά της.  Απαραίτητα πρώτα σε αποδείκνυε αγράμματο και μετά άρχιζες να συζητάς κανονικά).

🙂

Με χαρά πλέον διαπιστώνω μεγάλες εξελίξεις στην εμφάνιση που έχουν οι νέες γιατρίνες : ψηλές, ξανθιές, κορμί μανεκέν και δυό ψηλοτάκουνα που λες και τα φορούν από τα ΤΕΠ μέχρι για να ανεβοκατεβαίνουν σκάλες στα νοσοκομεία.

Είναι σαφώς επηρεασμένες από το Ίνσταγκραμ και ποστάρουν Μύκονο το καλοκαίρι , Αραχωβα τον χειμώνα και Βιέννη τα Χριστούγεννα. Ενδιάμεσα Λονδίνο, Παρίσι και Νέα Υορκη.

Περιβάλλονται από γυαλιστερά Χριστουγεννιάτικα δέντρα, γυαλιστερά αυτοκίνητα και γυαλιστερούς συντρόφους. 

Είναι ο θρίαμβος του καταναλωτικού  καπιταλισμού επί του σοσιαλιστικού ιδεώδους.

Ας είναι καλά οι σοσιαλίστριες μανάδες τους - της πρώτης  κατηγορίας - που τους πλήρωσαν τα δίδακτρα στην Ούγγρο-Τσεχία και έστρωσαν τον δρόμο προς την Μύκονο.

Πάντως σαν γιατρίνες προτιμώ τις σοσιαλίστριες. 

Τα κομμωτήρια και οι αισθητικοί τρώνε πολύ χρόνο από το διάβασμα.