…επικοινώνησα με το πνεύμα του Σουρή!
Ήρθε ο Σουρής στον ύπνο μου!
…έδειχνε αναστατωμένος με το καταντημα της αγαπημένης του, Αθήνας!
Το ρώτησα γιατί είναι τόσο αναστατωμένος και πως του κατέβηκε όλη αυτή ιστορία με την Αθήνα και μου είπε το μυστικό:
δεν αντέχει λέει να χαρακτηρίζουν ττην Αθήνα με το στίχο του Παλαμά «Αθήνα διαμαντόπετρα στης γης το δαχτυλίδι!»
Εκτός του ότι λέει είναι βλακεία να την λέμε «διαμαντόπετρα» γιατί ο Παλαμάς έγραψε «ζαφειρόπετρα», η κατάσταση έχει καταντήσει γελοία και δεν αντέχει αυτός ο σκατόλακκος της Αθήνας να αποκαλείται διαμαντόπετρα και ζαφειρόπετρα!
Θα βγάλω δικό μου ποίημα μου είπε… κι εσύ θα το παρουσιάσεις στον ελληνικό λαό για να μάθει να πάψει να ασχολείται με τις ηλίθιες γλυκερές περιγραφές του Παλαμά!
Βεβαιώνω ότι όλη η έμπνευση, η φρασεολογία και οι χαρακτηρισμοί είναι δικοί του και ουδεμία ευθύνην φέρω.
Ιδού το ποίημα του Παλαμά που τον ερέθισε:
ΠΑΛΑΜΑΣ: , Λόγος Εβδομος
πρωί, και λιοπερίχυτη και λιόκαλ’ είναι η μέρα,
κι η Αθήνα ζαφειρόπετρα στης γης το δαχτυλίδι.
Το φως παντού, κι όλο το φως, κι όλα το φως τα δείχνει
και στρογγυλά και σταλωμένα, κοίτα, δεν αφήνει
5
τίποτε θαμποχάραγο, να μην το ξεδιαλύνεις
όνειρο αν είναι, ή κι αν αχνός, ή αν είναι κρουστό κάτι.
Περήφανα και ταπεινά, κι όλα φαντάζουν ίδια.
Και της Πεντέλης η κορφή και τ’ αχαμνό σπερδούκλι,
κι ο λαμπρομέτωπος ναός και μια χλωμή ανεμώνη,
10
τα πάντα, όμοια βαραίνουνε στη ζυγαριά της πλάσης.
Κι όλα σιμά τα φέρνεις, φως, κι όλα το φως τα δείχνει
με μοίρα σαν ξεχωριστή. Της Αίγινας ο κόρφος
ασπρογαλλιάζει ολόχυτος, λαμποκοπά· τον πάει
σιμά προς τους κυματιστούς και σα γραμμένους λόφους·
15
και το βαθύ ακροούρανο σημαδεμένο μόνο
από το μαύρο ενός πουλιού και τ’ άσπρο ενού συγνέφου
τα πάει προς το βουνόπλαγο, και του βουνού τη ράχη
την πάει σιμά στο λιόφυτο του κάμπου, και τον κάμπο
τονε σιμώνει στο γιαλό, και του γιαλού και οι βάρκες
20
στα σπιτικά κατώφλια ομπρός τραβάν κατά τη χώρα
ήσυχα για ν’ αράξουνε. Κι όλα το φως τα δείχνει
αεροφερμένα πιο κοντά σάμπως καημό να το ’χει
να τα ορμηνέψει να πιαστούν κι ένα χορό να στήσουν,
όσο που το ’να στ’ αλλουνού την αγκαλιά να πέσει.
25
Έτσι ολογύρα τα βουνά κι ο λογγωμένος Πάρνης
κι ο ελεφαντένιος ο Υμηττός κι η αγέρινη Πεντέλη
βλέπονται κι όλο βρίσκονται σε συντυχιά με τ’ άλλα
τα πιο φτενόγραφτα και πιο μακριά ξαγναντεμένα
βουνά της Ύδρας, τ’ Αναπλιού, του Δαμαλά, της Κόρθος·
30
κι άκρες και λόφοι και στενά και βράχοι κι ακρογιάλια,
Τριπύργι, Φάληρο, Πειραίας, και οι σκάλες και οι λιμιώνες,
κι η Σαλαμίνα αθάνατη, κι η ερημική Ψυττάλη
ώς πέρα που τον άσπρο ναό βασιλική κορόνα
φορεί, δειγμένο από παντού, το Σούνιο τ’ ακροτόπι.
35
Κι η αττικιά ακροθάλασσα, και ξεχωρίζει μέσα
στην Άσπρη θάλασσα, και ζει στην αγκαλιά της μάνας,
ευγενικότερη απ’ αυτή και σάμπως πιο γαλάζια.
Σήμερα πρωτοθώρητο, κάτι σα θάμα, κοίτα,
πέρα απ’ τον κάμπο χάραξε κι απ’ το πυκνό λιοστάσι
40
ξαπλώνεται κι όλο τραβά στο μαγεμένο Βράχο
που και μικρός, σαν πιο ψηλός από τον Όλυμπο είναι.
Εκεί μια ασάλευτη ζωή, και στοιχειωμένη η χώρα,
μαρμαρωμένοι και οι θνητοί κι οι αθάνατοι, κι η πέτρα
κι άνθος από την ομορφιά κι άστρο από την ιδέα,
45
και τα σκληρά κορμιά απαλή πνοούλα τ’ ανασταίνει.
Πάντα ο ναός ο μουσικός του στοιχειωμένου Βράχου
κορόνα γύρω υψώνεται σ’ όλα κι απάνου απ’ όλα,
κι από της πλάσης τα καλά κι απ’ τ’ αγαθά της χώρας,
σάμπως εκείνος πιο καλά και πιο αγαθά πλασμένος.
50
Και πάντα οι βρύσες ρέουν εκεί του Μύθου κι αναβρύζουν
της Ιστορίας οι πηγές, κι είναι τ’ ανάβρυσμά τους
πάντα κι είναι το ρέμα τους της δόξας και της χάρης
το ρέμα και τ’ ανάβρυσμα, και της Αθήνας· πάντα.
Και πάντα ο δωρικός ναός απλός και τρισμεγάλος
55
και η πιο λιγνή γραμμούλα του σοφά λογαριασμένη
….και ιδού ο Σουρής:
ΣΟΥΡΗΣ: «Αθήνα»
Αθήνα ξέρεις τι θα πει, πουλάκι μου Αθήνα?
τραμπουκαριό, μαχαίρωμα, μαγκιά, καγιέν και πείνα,
μπουζούκια, διαδήλωση, αυτό θα πεί Αθήνα
σκατόλακκος απέραντος κυρίων κυριλάτων
εν μέσω καθημερινών τσιφτετελο - ασμάτων.
Νοθείας και μαγκοκλανιάς η πρώτη επιστήμη
λημέρι απατεωνιάς , γκουρμέ μα και ψοφήμι.
Αθήνα ξέρεις τι θα πει? … πνιγμός και αηδία,
Από σκουπίδια χίλια δυό, ωραίο περιβόλι,
με κατρουλίλα στις γωνιές , ούρα - σκατά των σκύλων
Αρρώστια, φίρμες και μαγκιά ένδεια γιατρών και φίλων
τέρμα τα γκάζια, ερημιά και λάκκοι ανοιγμένοι
δελτία αστυνομικά και μπάτσοι κοιμισμενοι
κι όταν ο Κούλης σαν ξυπνά ευθύς το νου μυρώνει,
γιά να πατεί στις πέτρες της να αυτοβαλαντώνει
να λέει τις παπάρεςτου σαν άλλος Λουδοβίκος,
τις άρες και τις μάρες του και σαν αρνί και λύκος.
Πατώ και γώ στη γλίτσα της, όλος βουτώ στη σκόνη
και λέω μ’ ενθουσιασμό μη χάσω μιά παπάρα
μη χάσω καμμιά παπαριά κι η Βενετιά βελόνι
αρλούμπα και κατεργαριά και κούφια μπαλαφάρα
Αθήνα… ξέρεις τι θα πει? … Πουλάκι μου, Αθήνα?
μανταμ Σουσού παντοτεινή, σεμνή Γλωσσοκοπάνα,
Μαίρη, Μαρλίν και Μαριγώ, με τούτα και με κείνα
Χάνει η μάννα το παιδί και το παιδί την μάννα
πουτάνες, κλέφτες, κίνηση , πρεζόνια , τραβεστάρες
ανάρχες και χουλίγκανοι, Αρλούμπες άρες μάρες
Στην ντάλα του μεσημεριού φραπέ στα καφενεία,
Κοκότες μες στα γκαμπριολέ, παντιέρες, σακαράκες.
το στοίχημα περίμενα, ΟΠΑΠ, κωλοχανεία
Κηφηναριό και γκλαμουριά με δανεικά και τράκες.
Αθήνα ξέρεις τι θα πει?
…πουλάκι μου, Αθήνα?
…ναι! με γλύψιμο, κι απάτη!…
…ναι! με τούτα και με κείνα,
.αυτό θα πει Ρωμέικο,
αυτό θα πει Αθήνα!