Κάποτε που διάβαζα βίους πρόσφατων αγίων, του εικοστού αιώνα, όπως ο Άγιος Νεκτάριος, ο Παπά Νικόλας Πλανάς, οι γέροντες (νυν Άγιοι) Πορφύριος και Παίσιος, ο Άγιος Σάββας ο Νέος ο εν Καλύμνω…
έβλεπα προσεκτικά τις φωτογραφίες που είχαν βγάλει:
ελάχιστες οι δύο πρώτοι και ο Άγιος Σάββας και ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης.
Είχα παρατηρήσει σε όλων το βλέμμα κάτι:
όχι μόνο καλοσύνη που υπήρχε βέβαια…
αλλά κάτι σαν λύπη…μια βαθειά επίγνωση της αθλιότητας του κόσμου.
Προφανώς είχαν δείξει και ακούσει πολλά τα μάτια και τα αυτιά τους …αλλά αυτοί οι χαρισματικοί, καταλάβαιναν πολλαπλάσια…
με αόρατες ενορατικές δυνάμεις .
Διορατικοί και προορατικοί.
Είναι τόσο σκατένια η κοινωνία μας, που μόνο οι κακοποιοί και οι άγιοι έχουν επίγνωση της αθλιότητάς της.
Απλά οι άγιοι πιστεύουν στην θεραπεία της αθλιότητας μέσω της Θείας χάριτος.
…που κινητοποιείται από την ανθρώπινη προσπάθεια βελτίωσης.
(Δηλαδή ανοίγει ο άνθρωπος-απάνθρωπος την «πόρτα»…
και εισχωρεί το Θεϊκό δώρο μέσα του).
Έβλεπα το βλέμμα του Πορφύριου και είχα την αίσθηση ότι καταλάβαινε στην ψυχή του άλλου περισσότερα από εκατό ψυχιάτρους μαζί.
Αυτά μου κατέβηκαν σήμερα βλέποντας φωτογραφίες απατεώνων γιατρών, ψυχοπαθών διασημοτήτων και διαταραγμένων ιντερνετικών ινφλουένσερς.
Όλοι αντικείμενα λαϊκής λατρείας .
Συρφετός.
Δεν γλιτώνουμε με τίποτε.
Πρέπει να προσευχηθούν πολλοί άγιοι μαζί μπάς και γλιτώσουμε την σαπίλα και την ξεφτίλα .
Είναι στο κατώφλι μας και οι δυό.