Ο Ντίναρος
Πίνω τον καφέ μου ως αμέριμνος συνταξιούχος και προσπαθώ να μείνω μακριά από κάθε αθλιότητα του παρόντος και ανοησία του παρελθόντος.
…αλλά, φεύ, το σύμπαν φροντίζει να μου υπενθυμίζει το μάταιο της προσπάθειας μου… αφού η παρούσα φύση μας δεν είναι τίποτε άλλο από προϊόν της αλληλεπίδρασης του παρόντος και του παρελθόντος.
Τέλος πάντων , ξεφύτρωσε μπροστά μου ο κύριος Ντίνος ο επιλεγόμενος και Ντίναρος, λόγω σπουδαιοφάνειας.
.., γνωστός από την νεαρή μου ηλικία , τώρα είναι στα 80 και κάτι και πήγαινε με το καρότσι στην λαϊκή.
Έκανε ότι δεν με είδε… καθότι γέρασε και δεν αντέχει να μην είναι πλέον, σπουδαίος.
Και είχε δυο αιτίες δόξας, παλιά:
Μέχρι την μέση ηλικία ήταν σπουδαίος εραστής και ταλαιπώρησε κάμποσες κακομοίρες που τον θεωρούσαν κελεπούρι και προσπάθησαν να τον παντρευτούν.
Τελικά παντρεύτηκε την πιό επίμονη και έκανε ένα σούπερ αποτυχημένο γάμο με πολλές εντάσεις, πίκρες, ψυχολογική βία και καθόλου διαζύγιο: μερικές χαζές δεν διδάσκονται και δεν θεραπεύονται ποτέ.
Αν και στο πανεπιστήμιο ήταν κουμπούρας και έκανε 15 χρόνια να το τελειώσει, έγινε πανεπιστημιακός: ας είναι καλά ο πατέρας του που τον διόρισε με μέσον επί χούντας.
Αν και δεξιός, δεν πέρασε άσχημα στο ευαγές αριστεροκρατούμενο ίδρυμα:
έκανε και ψήφιζε ό,τι του έλεγαν τα αφεντικά και όλα καλά.
Αυτή η πανεπιστημιακή καριέρα - αν και χλωμή- ήταν η δεύτερη δόξα του.
Και γκόμενος και διανοούμενος.
Είναι καλός απολογισμός ζωής με τα συμβατικά κριτήρια.
Αρκεί να μην ξέρεις το ιστορικό.
Αυτά σκεφτόμουν σήμερα, ως συμπέρασμα.
Στην Ελλάδα δεν προκόβεις με τα προσόντα.
Περιττά.
Ούτε με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες.
Περιττοί και αυτοί.
Προκόβεις με την υπακοή.
Μέχρι πρόεδρος δημοκρατίας μπορείς να φτάσεις.