σατανιστές

 Σατανιστές

…αν είσαι θρήσκος - ή υπήρξες θρήσκος - τους καταλαβαίνεις αμέσως : 

τα θρησκευτικά αισθητήρια είναι σαν ραντάρ που δεν σε εγκαταλείπουν.

Είσαι σαν Κνίτης που μυρίζεται αμέσως τους Τροτσκιστές και τους οππορτουνιστές.

🙂

Ετσι και εγώ…τόσα χρόνια κατηχητικό και θρησκευτική μελέτη…δεν μου ξέφυγαν  οι υπηρέτες των σκοτεινών δυνάμεων:

…από την πρώτη στιγμή που είδα την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών στο Παρίσι, κατάλαβα ότι είναι θρησκεία…ή τουλάχιστον μιά θρησκευτική σέχτα - παραλλαγή - αίρεση μιάς γνωστής θρησκείας.

Υπήρχε κάτι σαν μιά σατανιστική διακήρυξη εκεί…ένα   σατανιστικό μανιφέστο: 

Υπάρχουμε! Είμαστε δυνατοί! Κυριαρχούμε! 

Σας εμπαίζουμε , σας προσβάλλουμε και σας εξευτελίζουμε και δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε!

Σκουλήκια ασήμαντα…που παριστάνετε τις ελεύθερες προσωπικότητες, αλλά που απλά σέρνεστε ! 

Ναι αυτο είσαστε! όσοι μας καταλαβαίνετε και το βουλώνετε, είσαστε χαμερπή σκουλίκια!

Οι υπόλοιποι που δεν καταλαβαίνετε, είσαστε απλά , ηλίθια κουνέλια που απλά πολλαπλασιάζεστε!

Οι σατανιστές λατρεύουν την Δύναμη και την Βία και απεχθάνονται την ταπεινότητα και την πραότητα.

Έχουν  ακριβώς τις αντίθετες αρχές από τους Χριστιανούς και γενικά από τους οπαδούς της ζωής…

 …και της εμπιστοσύνη στην Ζωή, την Δημιουργία και της αρμονική συμβίωση.

Οι Χριστιανοί είναι στρατιώτες των δημιουργικών  δυνάμεων.

Οι σατανιστές είναι οπαδοί των καταστροφικών δυνάμεων: 

αποδομούν και εμπαίζουν το έργο του Θεού…της πηγής της Δημιουργίας.

Φυσιολογικό σεξ με ερωτικό συναίσθημα και αίσθηση ιερότητας οι Χριστιανοί.

Γεννηση και ανατροφή παιδιών με στόχο την προσωπικότητα και την κοινωνία.

Βίαιο παρα φύσιν σεξ οι σατανιστές : στόχος ο εξευτελισμός του άλλου και η εξουσία…η εργαλειοποίηση και η απανθρωποποίησή του.

Τελικά , όλη αυτή η τυφλή εξουσιολατρεία,  θέλει την υπέρτατη κυριαρχία στον άλλο, τον συνάνθρωπο…

…θέλει τον αφανισμό του , την ενσωμάτωση και την λεηλασία της δύναμης του: 

έτσι προκύπτει ο καννιβαλισμός.

Είναι μιά εξουσιαστική διαδικασία.

Οι καννίβαλοι της  Ιαβας τρώνε τις καρδιές των νεκρών εχθρών που σκότωσαν για να πάρουν την δύναμή τους.

Είναι η τέλεια εκμηδένιση μέσω της ενσωμάτωσης.

Είναι  βέβαια και λατρευτική τελετουργία υποταγής στον Σατανά.

Ο Σατανάς είναι και αυτός εξουσιαστής.

Δεν είναι καλό αφεντικό : θέλει συνεχώς αποδείξεις τέλειας υποταγής.

Η υποταγή απαιτεί εγκλήματα- ταμπού: σοδομισμό, αιμομιξία, δολοφονία αθώων και ιδίως βρεφών, καννιβαλισμό.

Έτσι , ως σατανιστής, θα δηλώσεις υποταγή και ίσως πάρεις την εύνοια : εξουσία , φήμη, πλούτο.

Σύμφωνα με τα Ευαγγέλια (Ματθαίος 4:1-11, Λουκάς 4:1-13), μετά τη βάπτισή του, ο Ιησούς αποσύρθηκε στην έρημο όπου νήστεψε για 40 ημέρες. 

Εκεί, ο Διάβολος τον πλησίασε και του πρότεινε τρεις πειρασμούς, προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί την ανθρώπινη αδυναμία του (την πείνα) και να τον απομακρύνει από την αποστολή του. 

Οι τρεις προτάσεις του Διαβόλου ήταν: 

1. Η μετατροπή των λίθων σε άρτους (Πειρασμός της σάρκας/υλικών αγαθών). Επειδή ο Ιησούς πεινούσε μετά τη νηστεία, ο Διάβολος του είπε: "Αν είσαι Υιός του Θεού, πες σ' αυτές τις πέτρες να γίνουν ψωμιά". Στόχος ήταν να χρησιμοποιήσει τη θεϊκή του δύναμη για προσωπική άνεση και ικανοποίηση των αναγκών του. Ο Χριστός απάντησε ότι ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με ψωμί, αλλά με τον λόγο του Θεού. (οὐκ ἐπ᾿ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ᾿ ἐπὶ παντὶ ῥήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ)

2. Η ρίψη από το πτερύγιο του Ναού (Πειρασμός της επίδειξης/αλαζονείας): Ο Διάβολος μετέφερε τον Ιησού στο ψηλότερο σημείο του Ναού στα Ιεροσόλυμα και τον προέτρεψε να πέσει κάτω, επικαλούμενος τη Γραφή ότι οι άγγελοι θα τον προστατέψουν. (ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περὶ σοῦ, καὶ ἐπὶ χειρῶν ἀροῦσί σε). Αυτό ήταν ένας πειρασμός να αναγκάσει τον Θεό να κάνει ένα θαύμα για να αποδείξει την ιδιότητά του. Ο Ιησούς απάντησε: "Δεν θα βάλεις σε δοκιμασία τον Κύριο τον Θεό σου". (οὐκ ἐκπειράσεις Κύριον τὸν Θεόν σου)

3. Η προσφορά των βασιλείων της γης (Πειρασμός της εξουσίας/ειδωλολατρίας): Ο Διάβολος έδειξε στον Ιησού όλα τα βασίλεια του κόσμου και τη δόξα τους, λέγοντας: "Όλα αυτά θα σου τα δώσω, αν πέσεις και με προσκυνήσεις".   (καὶ δείκνυσιν αὐτῷ πάσας τὰς βασιλείας τοῦ κόσμου καὶ τὴν δόξαν αὐτῶν ταῦτα πάντα σοι δώσω, ἐὰν πεσὼν προσκυνήσῃς μοι).  Πρότεινε δηλαδή στον Χριστό να αποκτήσει την εξουσία με πλάγιο τρόπο, αποφεύγοντας τον Σταυρό, με αντάλλαγμα την υποταγή στο κακό. Ο Ιησούς απάντησε: "Πήγαινε πίσω μου, Σατανά. Διότι είναι γραμμένο: Τον Κύριο τον Θεό σου θα προσκυνάς και αυτόν μόνο θα λατρεύεις". (ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ· γέγραπται γάρ, Κύριον τὸν Θεόν σου προσκυνήσεις καὶ αὐτῷ μόνῳ λατρεύσεις).

Στην Αγία Γραφή ο Διάβολος χαρακτηρίζεται ρητά ως «ο άρχων του κόσμου τούτου». 

Ο τίτλος αυτός χρησιμοποιείται από τον ίδιο τον Ιησού στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη (Ιω. 12:31, 14:30, 16:11), υποδηλώνοντας την προσωρινή επιρροή και εξουσία που ασκεί το πονηρό πνεύμα στα ανθρώπινα πράγματα που είναι απομακρυσμένα από τον Θεό. 

Εκτός από αυτόν τον τίτλο, η Καινή Διαθήκη χρησιμοποιεί και άλλες παρόμοιες εκφράσεις: 

* «Ο θεός του αιώνος τούτου»: Ο Απόστολος Παύλος αναφέρει ότι ο Σατανάς τυφλώνει τον νου των απίστων (Β' Κορινθίους 4:4).

* «Ο άρχων της εξουσίας του αέρος»: Στην Επιστολή προς Εφεσίους 2:2, περιγράφεται ως το πνεύμα που ενεργεί σε όσους παρακούν τον Θεό.

* «Κοσμοκράτορας του σκότους»: Στην ίδια επιστολή (Εφεσίους 6:12), οι δαιμονικές δυνάμεις χαρακτηρίζονται ως κυρίαρχοι του σκοτεινού αυτού κόσμου. 

* 

Σημαντικές διευκρινίσεις: 

1. Περιορισμένη Εξουσία: Η κυριαρχία του δεν είναι απόλυτη ούτε μόνιμη. Σύμφωνα με τη χριστιανική διδασκαλία, η εξουσία του περιορίζεται από τη θέληση του Θεού και η οριστική ήττα του έχει ήδη κριθεί μέσω της Ανάστασης του Χριστού.

2. Έννοια του «Κόσμου»: Ο όρος «κόσμος» εδώ δεν αναφέρεται στη δημιουργία (τη φύση), η οποία ανήκει στον Θεό, αλλά στο σύστημα των ανθρώπινων αξιών που βρίσκεται σε επανάσταση κατά του θείου θελήματος.   

Το πρόβλημα των σατανιστών είναι ότι η λατρεία τους είναι αυτοκαταστροφική.

Τα εξουσιαστικά κέρδη τους είναι δηλητηριώδη και σκοτώνουν και τους ίδιους απαιτώντας όλο και  μεγαλύτερα εγκλήματα για όλο και περισσότερη εξουσία.

Τελικά εκμηδενίζονται και οι ίδιοι μέσα από την διαδικασία αποανθρωποποίησης.

Κόκκινα παπούτσια

 Στην Σαουδική Αραβία οι άνθρωποι φοράνε ομοιόμορφες φορεσιές / κελεμπίες: 

άσπρη κελεμπία  για τους άντρες (με κόκκινο καρρώ κεφαλομαντηλοσκέπασμα) και μαύρες  ολόσωμες- μαζί με το κεφάλι- κελεμπίες για τις γυναίκες.(που λέγονται «αμπάγιες»).

Στους δημόσιους χώρους τουλάχιστον, αυτά φοράνε.

...στο σπίτι του ο καθένας φοράει ότι θέλει.

Είναι ένα είδος στολής. 

Είναι το παραδοσιακό ένδυμα το  οποίο έχει επιβιώσει .

Ίσως είναι και μια πολιτική για να υπάρχει αίσθηση κοινότητας, εθνικής και θρησκευτικής.

Ίσως είναι και η δύναμη της συνήθειας.... από την εποχή που οι άνθρωποι ζούσαν στην έρημο.

...δεν ξέρω. 

Πάντως, αυτό συμβαίνει και θεωρείται φυσικό.

Τώρα βέβαια, στις μεγάλες πόλεις ιδιαίτερα, κάτι πάει να αλλάξει... αλλά την εποχή που ήμουν εγώ -και ειδικά στην επαρχία Κασσίμ που είναι η πιο συντηρητική επαρχία  από όλες- το να είσαι Σαουδάραβας και να  φοράς δυτικά ρούχα, ήταν απρεπές.

Μόνο κάποιοι ξένοι φορούσαν δυτικά ρούχα.

Ήταν η χώρα του ασπρόμαυρου...όσον αφορά την ενδυμασία.

Οι γυναίκες σε συντριπτικό ποσοστό ήταν με καλυμμένο το πρόσωπο… 

Μόνο τα μάτια έμεναν ακάλυπτα.

Γυναίκες από χωριά... ή από την έρημο, ή από υπερσυντηρητικές οικογένειες,  είχαν καλυμμένα και τα μάτια -με ένα είδος δικτυωτού-  και τα χέρια καλυμμένα με μαύρα γάντια.

Γενικά πάντως, τα μάτια έμεναν, ορατά.

Και επειδή ήταν το μόνο αξιόλογο ορατό κομμάτι του σώματος, τα περιποιούνταν ιδιαίτερα: οι πιό τόλμηρές έκαναν περίτεχνα μακιγιάζ στα μάτια.

Χώρια που είχαν γυμναστεί να παίρνουν χιλιάδες εκφράσεις, να εκφράζουν ποικίλα αδιόρατα συναισθήματα και να κάνουν ποικίλους υπαινιγμούς.

Ολο το υπόγειο παιχνίδι της επικοινωνίας, γινόταν με τα μάτια.

Οι σαουδάραβες είναι ερωτικός λαός...οι νέοι ασχολούνται πολύ με τα γκομενιλίκια και το σεξ...έστω και θεωρητικά, έστω και από μακριά.

Αν και απ´ότι κατάλαβα και έμαθα, συχνά κάτι παίζει και στα κρυφά.

Αλλά, αν σε πιάσουν, την έβαψες.

Ειδικά τις γυναίκες.

Η αναγνώριση των γυναικών  γινόταν από το γενικό σουλούπι του σώματος -ψηλή, κοντη, αδύνατη, χοντρή - τό περπάτημα, την φωνή και τα μάτια.

Τα παπούτσια και η τσάντα, ήταν επίσης ένα τρόπος να αναγνωρίσεις μιά γυναίκα: αν κράταγε μια συγκεκριμένη τσάντα ή φορούσε κάποια συγκεκριμένα παπούτσια.

Κανονικά, και αυτά τα δυό έπρεπε να είναι μαύρα...αλλά τέλος πάντως σε αυτά υπήρχε μιά ανοχή από το περιβάλλον και από την θρησκευτική αστυνομία ηθών ( υπήρχε και τέτοια).

Μιά μέρα συγκινήθηκα ιδιαίτερα.

Μάλλον έκπληξη ένιωσα, αρχικά, μετά συγκίνηση.

Μιά νεαρή γυναίκα, εργαζόμενη στο  νοσοκομείο, έκανε μιά τολμηρή αισθητική παρέμβαση: ήρθε με δύο κατακόκκινα παπούτσια.

Ήταν σαν ένα καλλιτεχνικό χάππενινγκ προορισμένο να προκαλέσει.

Ο μαύρος κινούμενος όγκος, ήταν ο ίδιος.

...ο γνωστός.

Η φωνή, η ίδια.

Το στυλ, το ίδιο.

Μόνο τα δύο κόκκινα κομψά  παπούτσια δεν ήταν ίδια.

Μέσα στο ασπρόμαυρο ενδυματολογικό περιβάλλον, αλλά και στο επαγγελματικό ασπρο/γκρίζο/μπεζ του νοσοκομείου, τα κόκκινα παπούτσια μου φάνηκαν μιά παραφωνία.

Μάλλον, όχι μόνο παραφωνία...μάλλον μία δήλωση ταυτότητας:

Εγώ Είμαι Αυτή.

Αυτή που φοράει τα κόκκινα παπούτσια.

Που έχει «πάθος» για κάτι.

Ποιό?

Δεν ήξερα...δεν είχε και σημασία.

Σημασία είχε η δήλωση.

Η πρόθεση διαφοροποίησης.

Η δήλωση διάθεσης.

Ως συνήθως, αυτά, δεν τα σκέφτομαι αμέσως: όταν κάτι μου κάνει εντύπωση, το βάζω στην άκρη του μυαλού μου σε μιά αποθήκη.

Στα «προσωρινά».

Από εκεί τα παίρνω για επεξεργασία, όταν έχω χρόνο και διάθεση.

Είναι διαδικασία αυτόματη.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση, τα κόκκινα παπούτσια επανήλθαν στο μυαλό μου το βράδυ...τότε που προσπαθούσα να ησυχάσω στο σπίτι.

Έβλεπα τηλεόραση και...

...Τσουπ! 

Ξεφύτρωσαν μπροστά μου τα κόκκινα παπούτσια!...

Κόκκινο...αίμα...πάθος...καρδιά...

....Ολυμπιακός?

Όχι... Ολυμπιακός,  ρε βλάκα...τι δουλειά έχει ο Ολυμπιακός στο Κασσίμ?

Κάτι παίζει με αυτά τα παπούτσια...κάτι δηλώνουν...αλλά, βασικά... χέστηκα.

Ας βρούν οι Άραβες μεταξύ τους τους κωδικούς.

Κύτταξα το κινητό μου γιά κάποιο λόγο.

Ήταν 14 Φεβρουαρίου.

η σκόνη

 η σκόνη

…η μοναξιά (loneliness) και η μοναχικότητα (solitude) είναι δύο διαφορετικά πράγματα.

Δύο ψυχολογικές καταστάσεις που συναντώνται και σε νέους και σε γέρους…

…πιο συχνά σε γέρους.

Η μοναξιά,  είναι μιά κατάσταση στέρησης: 

θέλεις παρέα και ανθρώπινη επαφή και δεν την έχεις.

Είναι μιά αίσθηση απομόνωσης και εγκατάλειψης: 

νιώθεις όπως τα μικρά παιδάκια που δεν είναι δημοφιλή και δεν τα παίζουν τα υπόλοιπα. 

Ακόμη χειρότερα…

…. αν πραγματι σε εγκατέλειψαν μέλη της οικογένειάς σου, φίλοι που κοιτάνε τα δικά τους προβλήματα και οικογένειες, πρώην συνάδελφοι που ευεργετησες ή βοήθησες και πρώην ερωμένες που γέρασαν και αυτές και αφού πονάνε τα κόκκαλά τους, δεν έχουν όρεξη για σαχλαμάρες.

Όλα αυτα δημιουργουν μοναξιά …δηλαδη αίσθηση εγκατάλειψης.

Νιώθεις ότι δεν είσαι ενδιαφέρων, ελκυστικός και ευχάριστος.

Αν μάλιστα έχεις και ναρκισσιστική προσωπικότητα που απαιτεί συνεχή προσοχή των άλλων με την αφεντιά σου, το πρόβλημα γίνεται εντονώτερο.

Οι πρώην  ωραίες που πάντα είχαν αυλή απο ένα σωρό άντρες ενδιαφερόμενους ερωτιδείς , περνάνε δύσκολα.

Και οι πρώην ωραίοι , επίσης: 

…τα πιπίνια τους βρίσκουν βαρετούς και απαίσιους… 

….ακόμη και αν ξοδευουν ένα σωρό λεφτά σε δώρα.

Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι το σύμπαν συνωμοτεί έναντίων των αυτάρεσκων και των ωραίων.

Απονέμει δικαιοσύνη και ισορροπία στα βάσανα της ζωής  με μιά κακόβουλη καθυστέρηση.

Οι ασχημομούρηδες και οι λιγότερο δημοφιλείς , δικαιώνονται.

Δεν ανέπτυξαν ναρκισσισμό διότι ουδέποτε είχαν τα ανάλογα ερεθίσματα για να ποτισθεί η γλάστρα με τον ναρκισσιστικό κισσό που θα τους αγκαλιάσει ασφυκτικά, μέχρις εξοντώσεως.

Κάποτε τα έγραψα αυτά πάνω σε μιά ευκαιρία συνάντησης παλαιών συμφοιτητών , κοροιδεύοντας τους πρώην  αΘλητικούς τύπους που έγιναν βαρέλια και τις πρώην ωραίες που έγιναν πατσαβούρια.

Η χαιρεκακία μου έπιασε τόπο: 

ένα σωρό πρώην ωραίες έγιναν θηρία. 

Εξεμάνησαν με την κακία μου και τα ψυχολογικά κίνητρα αυτής.

Εγώ πάντως διασκέδασα τότε..

… αφού, όπως είναι γνωστό, μόνο η κακία παράγει επιτυχημένες φάρσες ενώ η καλοσύνη μόνο χασμουρητά.

Η μοναχικότητα/ solitude είναι μία ψυχολογική κατάσταση αυτάρκειας: 

δεν θέλεις παρέα όχι γιατί μισείς τους άλλους…αυτό είναι η παθολογία της μισανθρωπίας και είναι κακό πράγμα.

…η Μοναχικότητα δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή: 

μοιάζει με την νιρβάνα, την κατασταση της έκστασης των ινδουιστών.

Ο εαυτός σου απογυμνώνεται απο τους ρόλους, τις ταμπέλες και τα περιττά στολίδια.

Δεν είσαι πλέον ο γιατρός, ο δικηγόρος, ο στρατηγός, ο εργατοπατέρας, ο πάτερ φαμίλιας, ο αξιοσέβαστος στο χωριό, την δουλειά, το εργοστάσιο, το καφενείο, το γυμναστήριο.

Δεν αγωνίζεσαι για δικαίωση, για νέους ρόλους, για αποστολή, για καθήκοντα, για αναγνώριση, για αυτοεκτίμηση: 

…είσαι αυτός που είσαι.

Τί είσαι?

Μιά περαστική σκιά στο σύμπαν που έχει αυτοσυνειδησία της προσωρινότητας της.

Αν γνωρίζεις ότι είσαι σκιά, δεν προσπαθεις να αποδείξεις ότι δεν είσαι.

Είναι υπέροχο να γνωρίζεις ότι είσαι σκιά και να παρατηρείς με ενδιαφέρον και αγάπη τις άλλες σκιές. 

Διότι, όχι μόνο οι άλλοι άνθρωποι είναι σκιές…

… αλλά και τα πράγματα είναι σκιές.

Σκιές  οι οποίες παίζουν -και τρεμοπαίζουν- θαυμάσια οπτικά παιχνίδια στην σχέση τους με το φως που τις παράγει.

Μου αρέσει  να κάθομαι να παρατηρώ το απόγευμα τις ακτίνες του ήλιου που γέρνει προς τη Δύση του:  τις ακτίνες οι οποίες μπαίνουν μέσα περνώντας από το παράθυρο, διαθλώμενες στο τζάμι και στις κουρτίνες, παιζοντας θαυμάσια οπτικά φαινόμενα.

Η ανάδειξη της σκόνης που αιωρείται και αναδεικνύεται παιχνιδιάρικα από τις πλάγιες ακτίνες, φανερώνει τον μικρόκοσμο που μας περιβάλλει και φροντίζουμε να αγνοούμε.

Η φθορά είναι συντροφός μας στον βιολογικό κύκλο:

 είναι παρούσα και μπορεί να  είναι ανακουφιστική.

Μας προσφέρει άφεση αμαρτιών αφού τις υποβαθμίζει σε ασήμαντες.

Μόνο τα παιδιά και οι γέροι παρατηρούν την σκόνη που χρυσαφίζει μέσα στο φώς.

Οι νοικοκυρές την μισούν όταν την βλέπουν ξαπλωμένη πάνω στα γυαλικά.

Οι γέροι που είναι μοναχικοί, ξέρουν  ότι η «πολλή συνάφεια του κόσμου» τους δημιουργεί σύγχιση  και θόλωση της όρασης.

Δεν μπορούν  να απολαύσουν τα παιχνίδια του φωτός και της σκόνης όταν συζητούν ανόητα  για την νέα μεταγραφή του Ολυμπιακού.