Ο Έρωτας δεν νικάει τον Θάνατο

 …η ιστορία είναι απόλυτα τραγική: 

ο Ερωτας δεν νικάει τον Θάνατο.

Η απώλεια: Η Ευρυδίκη πέφτει νεκρή από τσίμπημα φιδιού την ημέρα του γάμου της με τον Ορφέα, τον ημίθεο με την μαγική λύρα..

Η κάθοδος: Ο Ορφέας, συντετριμμένος, κατεβαίνει στον Κάτω Κόσμο. Με τη θεϊκή μουσική από την θλιμμένη λύρα του, συγκινεί τον Άδη και την Περσεφόνη, καταφέρνοντας το ακατόρθωτο.

Ο όρος: Του δίνεται η άδεια να πάρει πίσω τη γυναίκα του, με έναν απαράβατο όρο: θαπερπατάει μπροστά και η Ευρυδίκη θα τον ακολουθεί στο σκοτάδι, χωρίς εκείνος να στρέψειτο κεφάλι του να την κοιτάξει μέχρι να βγουν οριστικά στο φως του πάνω κόσμου.

Το μοιραίο γύρισμα: Λίγο πριν περάσουν το κατώφλι, κυριευμένος από αγωνία, φόβο ή αμφιβολία για το αν τον ακολουθεί πραγματικά, ο Ορφέας γυρίζει να τη βεβαιωθεί. 

Τη βλέπει να υπάρχει, αλλά την ίδια στιγμή εκείνη γλιστράει πίσω στη σκιά για πάντα. Ο Ορφέας χάνει την Ευρυδίκη δεύτερη φορά, αυτή τη φορά οριστικά.

Η αρχαία ελληνική σκέψη είναι βαθιά ρεαλιστική: η φυσική τάξη πραγμάτων δενπαραβιάζεται. Ο θάνατος είναι το μόνο απόλυτο σύνορο. Ακόμα κι αν είσαι ο Ορφέας —ο ημίθεος της μουσικής που καταφέρνει να συγκινήσει τον σκληρό Άδη και να λυγίσει τη φύση— η επιστροφή από τον Κάτω Κόσμο είναι αντίθετη με τη συμπαντική οικονομία. 

Η απόπειρα ανατροπής του θανάτου είναι καταδικασμένη.

Στη μυθολογία, οι θεοί βάζουν σχεδόν πάντα έναν δοκιμαστικό κανόνα (μια απαγόρευση…όπως το μήλο του Αδάμ)

Ο όρος του Άδη δεν ήταν τυχαίος. 

Ήταν η δοκιμασία της πίστης και της αυτοσυγκράτησης. 

Το να γυρίσει ο Ορφέας το βλέμμα του είναι η στιγμή που η ανθρώπινη αμφιβολία νικά τη θεϊκή εντολή. 

Στα μάτια των αρχαίων, η αδυναμία να ελέγξει την παρόρμησή του συνιστά μια μορφή τραγικού σφάλματος (αμαρτία με την αρχαιοελληνική έννοια, δηλαδή αστοχία).

Η τραγικότητα του Ορφέα έγκειται στο ότι τον κατέστρεψε αυτό ακριβώς που τονπαρακίνησε. 

Η υπερβολική αγάπη, η λαχτάρα και ο φόβος της απώλειας ήταν που τον έκαναν να κατέβει στον Άδη, αλλά αυτά τα ίδια συναισθήματα —η αγωνία του αν η Ευρυδίκη είναι πράγματι πίσω του— τον έκαναν να γυρίσει. 

Ο μύθος δείχνει πόσο εύθραυστος είναι ο άνθρωπος όταν παραδίδεται στο απόλυτο πάθος: 

η ίδια η ένταση του συναισθήματος ακυρώνει τη λογική και φέρνει την καταστροφή.

Με λίγα λόγια, για τους αρχαίους ο μύθος ήταν μια υπενθύμιση: 

οι θνητοί δεν μπορούν να νικήσουν τη μοίρα (Ανάγκη), όσο κι αν η τέχνη ή ο έρωτάς τουςαγγίζει το θεϊκό.

Ανάγκα και Θεοί πείθονται: 

στην Ανάγκη υπακούουν και οι ίδιοι οι Θεοί.

Είναι μιά ιστορία - παραβολή πάνω στον σεβασμό των ανθρώπινων ορίων και της αυτοκαταστροφικής δράσης που συνεπάγεται η παραβίασή  τους!

Ο Ορφέας συγκινεί  τους Θεούς, με την Μουσική του και τον Έρωτά του:

Θεικής προέλευσης και τα δύο.

Αλλά η συμπαντική τάξη είναι πάνω και από τους Θεούς: θέλουν να βοηθήσουν αλλά όχι να ανατρέψουν το Σύμπαν και τους κανόνες του.

Οι Έλληνες Θεοί , ακόμη και ο Άδης, είναι αρκετά ανθρώπινοι ώστε να συμμερίζονται τον ανθρώπινο πόνο και δράμα.

Θέλουν να βοηθήσουν, δεν είναι άτεγκτοι κριτές.

Δεν τιμωρούν με  αυστηρότητα το κακομοιριασμένο και αδύναμο ανθρώπινο πλάσμα.

Αλλά σε όλους υπάρχουν όρια.

Χμμμμ.…

Η νοησιαρχία

 Γιατί εγκλημάτισαν οι Γερμαναράδες: είχαν βεβαιότητες

Οι Καθολικοί και οι Προτεστάντες -ιδιαίτερα αυτοί- πάσχουν από την αμαρτία της νοησιαρχίας: 

από την αλαζονική  πεποίθηση ότι με τον νού, με το μυαλό,  θα κατανοήσουν και θα προσεγγίσουν τον Θεό.

Στους Ορθόδοξους όμως, Ο Χριστός , η Παναγία και οι Άγιοι , είναι φίλοι μας, σύντροφοι στον πόνο και στην αδυναμία μας.

Μας καταλαβαίνουν, μας συμπαρίστανται, μας συγχωρούν.

Είμαστε μικροί άνθρωποι,  που πέφτουν και σηκώνονται.

Ενθάρρυνση χρειαζόμαστε,  όχι άτεγκτη κριτική και τιμωρία.

Οι Γερμανοί έχουν βεβαιότητες, ενώ εμείς αμφιβολίες.

Βεβαιότητες έχει αυτός που έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.

Οι υπερήφανες βεβαιότητες οδηγούν στην αλαζονεία και στο έγκλημα.

Τα κύρια χαρακτηριστικά της νοησιαρχίας στην ορθόδοξη παράδοση περιλαμβάνουν τα εξής:

1. Η αποκοπή της γνώσης από την πράξη (Θεωρία χωρίς Πράξη)

Στη νοησιαρχική προσέγγιση, η αλήθεια θεωρείται αντικείμενο διανοητικής επεξεργασίας, κατανόησης και απομνημόνευσης. 

Αντίθετα, η ορθόδοξη παράδοση –ακολουθώντας τους Πατέρες της Εκκλησίας– θεωρεί ότι η αλήθεια (ο Χριστός είναι «η Αλήθεια») δεν καταλαμβάνεται με τη διάνοια, αλλά βιώνεται.

 Η θεολογία στην Ορθοδοξία είναι κυρίως εμπειρική («θεολογία είναι το να προσεύχεσαι αληθινά» κατά τον Άγιο Ισαάκ τον Σύρο).

 Η γνώση του Θεού είναι καρπός της κάθαρσης της καρδιάς και της τήρησης των εντολών («ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτούς, εκείνος εστιν ο αγαπών με»). Η νοησιαρχία αντιστρέφει αυτή τη σχέση, ανάγοντας τη σωτηρία σε μια νοητική συγκατάθεση σε δόγματα.

2. Η υποτίμηση της «καρδιάς» ως κέντρου της υπάρξεως

Στη βιβλική και πατερική ανθρωπολογία, η «καρδιά» δεν είναι μόνο το συνασθηματικό κέντρο, αλλά το βαθύτερο, πνευματικό «ταμείο» του ανθρώπου, ο πυρήνας της υπάρξεώς του όπου ενοικεί ο Θεός. 

Η νοησιαρχία μεταφέρει το κέντρο βάρους από την καρδιά στον εγκέφαλο (τη λογική διάνοια). Αυτό οδηγεί σε έναν εγκεφαλικό χριστιανισμό, όπου η πίστη καταντά ιδεολογία, σύστημα ηθικών κανόνων ή φιλοσοφικό σύστημα, χάνοντας τον υπαρξιακό και μυστηριακό της χαρακτήρα.

3. Ορθολογισμός απέναντι στο Μυστήριο

Η νοησιαρχία επιχειρεί να εξηγήσει με τη στενή λογική (τους αναλυτικούς και συλλογιστικούς κανόνες της φιλοσοφίας) τα άρρητα μυστήρια της πίστης –όπως η Αγία Τριάδα, η Ενσάρκωση του Λόγου ή η Θεία Ευχαριστία.

 Η Ορθοδοξία διατηρεί μια αυστηρά αποφατική (θεολογία της αγνωσίας και της υπέρβασης) στάση: ο Θεός είναι απεριόριστος, επομένως υπερβαίνει τα όρια της ανθρώπινης λογικής.

 Η νοησιαρχία συχνά διολισθαίνει στον ρασιοναλισμό (ορθολογισμό), μετατρέποντας το θείο Μυστήριο σε πρόβλημα προς επίλυση ή σε ξηρό σχολαστικισμό

4. Η παγίδα του «Φαρισαϊσμού» και της αυτοδικαίωσης

Σε πρακτικό επίπεδο, η νοησιαρχία εκδηλώνεται ως μια νομικίστικη και τυπική αντίληψη της θρησκευτικής ζωής. Επειδή ο νους μπορεί εύκολα να συλλάβει κανόνες, διατάξεις και «σωστές» θεωρητικές απόψεις, ο νοησιαρχικός άνθρωπος τείνει να θεωρεί τον εαυτό του «ορθόδοξο» ή «ενάρετο» επειδή κατέχει τη σωστή ορθολογική γνώση (ή τη σωστή «γραμμή»), αποκομμένος συχνά από το έλεος, την αγάπη και την αυτομεμψία. Αυτό οδηγεί απευθείας στο πνεύμα του φαρισαϊσμού.

Ή νοησιαρχία του Καζαντζάκη και ο ορθόδοξος μοναχός 

Ο Νίκος Καζαντζάκης συνομιλεί με τον ασκητή Μακάριο τον Σπηλαιώτη στα «φρικτά Καρούλια» του Αγίου Όρους, κατά τη διάρκεια του εμβληματικού 40ήμερου προσκυνήματος που πραγματοποίησε το 1914 μαζί με τον ποιητή Άγγελο Σικελιανό.

Η συγκλονιστική αυτή συνάντηση και ο φιλοσοφικός/υπαρξιακός διάλογος που ακολούθησε καταγράφηκαν λεπτομερώς από τον ίδιο τον συγγραφέα στο αυτοβιογραφικό του έργο Αναφορά στον Γκρέκο.

Το πλαίσιο της συνάντησης

Ο Καζαντζάκης, όντας τότε 31 ετών, ανέβηκε μόνος του στα Καρούλια —την πιο απόκρημνη, άνυδρη και απομονωμένη περιοχή του Άθω, όπου οι μοναχοί ζουν σε σπηλιές κρεμασμένες πάνω στα βράχια. Σκοπός του ήταν να βρει τον ξακουστό για την αγιοσύνη του ερημίτη Μακάριο, όχι για να εξομολογηθεί τις αμαρτίες του, αλλά για να του μιλήσει για την «εωσφορική αλαζονεία» του μυαλού του.

Τα κυριότερα σημεία του διαλόγου

Όταν ο Καζαντζάκης εισήλθε στο σκοτεινό σπήλαιο, αντίκρισε έναν μοναχό εξαϋλωμένο από την πείνα και την αγρύπνια, το κορμί του οποίου έμοιαζε με σαράβαλο.

• Η πάλη με τον Θεό: Όταν ο συγγραφέας τον ρώτησε αν παλεύει ακόμα με τον Διάβολο, ο γέροντας Μακάριος έδωσε μια αναπάντεχη απάντηση: «Όχι πια, παιδί μου· τώρα γέρασα, γέρασε κι αυτός μαζί μου... παλεύω με τον Θεό.» Όταν δε ο Καζαντζάκης απόρησε αν ελπίζει να νικήσει, ο ασκητής αποκρίθηκε: «Ελπίζω να νικηθώ, παιδί μου· μου απόμειναν ακόμα τα κόκκαλα· αυτά αντιστέκουνται.»

• Ο δρόμος του Ανήφορου: 

Ψάχνοντας έναν πιο ανθρώπινο και «βολικό» δρόμο για τη σωτηρία, ο Μακάριος του ξεκαθάρισε πως υπάρχει μόνο ένας δρόμος, ο Ανήφορος: «Ν' ανεβαίνεις ένα σκαλί· από τον χορτασμό στην πείνα... από τη χαρά στον πόνο· στην κορφή της πείνας, της δίψας, του πόνου κάθεται ο Θεός. Στην κορφή της καλοπέρασης κάθεται ο Διάβολος· διάλεξε.»

• Η κατάρα του «Εγώ»: 

Ο Καζαντζάκης, με τη γεμάτη αμφισβήτηση νεανική του ορμή, προσπάθησε να θέσει θεολογικά ερωτήματα για την κόλαση και τη λύτρωση, προκαλώντας μάλιστα τον τρόμο του μοναχού που φώναξε «Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά!». Ο μοναχός του εξήγησε πως το μυαλό και το «εγώ» είναι αυτά που καταστρέφουν τον άνθρωπο: «Ένα μονάχα πράμα κολάζεται στην Κόλαση, το εγώ. Με το εγώ αυτό ξεχώρισε ο άνθρωπος από τον Θεό.»

Ο αποχαιρετισμός

Φεύγοντας, ο νεαρός τότε Καζαντζάκης ένιωσε ότι η δική του αγάπη για τον ορατό κόσμο και τη ζωή ήταν ακόμα πολύ ζωντανή για να την απαρνηθεί. Ο διάλογος έκλεισε με μια χαρακτηριστική, γεμάτη καζαντζακική ειρωνεία και λυρισμό ανταλλαγή φιλοφρονήσεων:

— «Φεύγεις;... Χαιρετίσματα στον κόσμο», είπε περιπαιχτικά ο ασκητής.

— «Χαιρετίσματα στον ουρανό», αντιμίλησε ο Καζαντζάκης. «Και πες στον Θεό, δεν φταίμε εμείς, φταίει αυτός που έκαμε τον κόσμο τόσο ωραίο.»

είμαι ένας χοντροβούβαλος στην άγρια φύση

 ….πόσο κατανοώ και ταυτίζομαι με αυτόν τον χοντρο-βούβαλο!

κάποτε κάτι λυκάκια - τσακάλια μάλλον- προσπάθησαν να με φάνε και μου τραβούσαν με τα δοντάκια τους την ουρά μου: 

απαξίωσα στην αρχή και απλά γέλασα με  την κακομοιριά τους.

Όταν όμως πόνεσε αρκετά η ουρά, μιά ξεγυρισμένη κλωτσιά, ήταν η τελικη λύση και κάθαρση της υπόθεσης.

Μετά,  προσευχήθηκα στον Θεό ζητώντας συγχώρεση που δεν ήμουν αρκετά μεγαλόθυμος, υπομονητικός  και ανεκτικός.

https://fb.watch/KNToKpS0VW/?fs=e

οι μαραθωνοδρόμοι δεν είναι σέξυ

 οι μαραθωνοδρόμοι δεν είναι σέξυ

Δεν ξέρω γιατί οι μαραθωνοδρόμοι κλπ δρομείς μεγάλων αποστάσεων , ειδικά κατι υπερβαροι μεσήλικες και …υπερμεσήλικες, μου προκαλούν  καταθλιπτικό συναίσθημα.

…ίσως  γιατί μυρίζομαι ότι το κάνουν για ψυχολογικούς λόγους επιβεβαίωσης της ευεξίας, νεανικότητας  και υγείας που, τάχα, εχουν.

Φυσικά καταπονούν στο φουλ καρδιά, μυς και αρθρώσεις.

Λένε μάλιστα,  κάποιοι,  οτι ανθρωπος που τερματιζει μαραθώνιο δεν πεθαίνει την επόμενη διετια! 

Ανακριβής ανοησία,προφανώς.

Μερικοί πεθαίνουν πάνω στην προσπάθεια  ή αμέσως μετά.

…όπως ο ίδιος ο Φειδιππίδης που  μετά τη μάχη,  έτρεξε από τον Μαραθώνα στην Αθήνα, φώναξε «νενικήκαμεν» και ξεψύχησε.

🙂

Η ιδέα αυτή βασίζεται σε μια παρερμηνεία των στατιστικών: 

οι μαραθωνοδρόμοι είναι, κατά μέσο όρο, άτομα που προσέχουν τη διατροφή τους, δεν καπνίζουν και γυμνάζονται συστηματικά. 

Ως εκ τούτου, έχουν γενικά χαμηλότερους δείκτες θνησιμότητας σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό (ο οποίος περιλαμβάνει καθιστικούς ανθρώπους, καπνιστές και βαρέως πάσχοντες).

Ωστόσο, το να πηγαίνεις από τη γενική διαπίστωση «οι δρομείς ζουν κατά μέσο όρο πιο υγιεινά» στο δόγμα «όποιος τερματίσει μαραθώνιο είναι άτρωτος για 24 μήνες» είναι τεράστιο λογικό σφάλμα…

…άγχος διαβολεμένο…

και που …δυστυχώς δεν είναι καθόλου  σεξυ, παρά την υπερπροσπάθεια να δείξεις σούπερ φιτ.

Αλλά η ιδέα ότι σου εξασφαλίζει «δίχρονο συμβόλαιο ζωής» είναι μια ωραία δικαιολογία για να γιορτάσουν οι δρομείς με καλή μπύρα και υδατάνθρακες μετά τον τερματισμό!

πόσο διοξείδιο του άνθρακος´ έχει η ατμόσφαιρα?

 …εγώ στο δημοτικό σχολείο της Καλλιθέας , έμαθα ότι η ατμόσφαιρα είναι 21 % οξυγόνο και 79% Αζωτο, περίπου.

Αρα δεν περισεύει πολύ ποσοστό για διοξείδιο του άνθρακος! 

🙂

Σε μια συνεδρίαση όμως, στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ (συγκεκριμένα στην Επιτροπή Μεταφορών και Υποδομών), στην οποία ο Ρεπουμπλικανός βουλευτής Doug LaMalfa ρωτάει μια ομάδα μαρτύρων/ειδικών: «Τι ποσοστό της ατμόσφαιρας αποτελείται από διοξείδιο του άνθρακα (CO2);»…

….Κανένας από τους μάρτυρες δεν μπόρεσε να δώσει το ακριβές νούμερο εκείνη τη στιγμή, δίνοντας λανθασμένες εκτιμήσεις (όπως 5% ή 8%), με αποτέλεσμα ο βουλευτής να αποκαλύψει ότι η σωστή απάντηση είναι μόλις 0,04%.  

Οκ…επικοινωνιακά κόλπα εντυπωσιασμού.

Δεν θα έπρεπε όμως όλοι αυτοί οι ειδικοί κλπ επί των μεταφορών, άνθρωποι δηλαδή τεχνοκράτες , να λένε «δεν ξέρω» σε μιά ερωτηση που δεν ξέρουν και όχι να πετάνε νούμερα στον αέρα σαν σχολιαρόπαιδα?

…λεγοντας άλλος, πέντε , άλλος επτά,κλπ?

Δεν δείχνει επιπολαιότητα αυτό για μεγάλους , σοβαρούς ανθρώπους?

Για ανθρώπους που διαχειρίζονται εκατομμύρια δολλάρια για «πράσινες υποδομές» και μείωση ρύπων, το να μην γνωρίζουν ούτε κατά προσέγγιση το μέγεθος του αερίου για το οποίο νομοθετούν ή σχεδιάζουν πολιτικές, δείχνει επιπολαιότητα.

Ακόμα κι αν η δουλειά τους είναι τα οδικά δίκτυα και τα λεωφορεία και όχι η ατμοσφαιρική φυσική, η εικόνα τεχνοκρατών που «πετάνε νούμερα στον αέρα» υπονομεύει την αξιοπιστία τους.

…αν είχαν βγάλει το έβδομο  δημοτικό σχολείο της Καλλιθέας , θα ήξεραν ότι η ατμόσφαιρα είναι περίπου  21 % οξυγόνο και 79% Αζωτο…

θα έβγαζαν συμπέρασμα  ότι  δεν περισεύει πολύ για διοξείδιο του άνθρακος!

Και , προφανώς, θα είναι αρκετά κάτω από το ένα τοις εκατό!

Αλλιως τα νούμερα δεν βγαίνουν…θα πάνε πάνω από το 105% ή 108%

🙂

Gemini:

Η επιστημονική πραγματικότητα πίσω από το βίντεο

Το νούμερο είναι σωστό: 

Πράγματι, το διοξείδιο του άνθρακα αποτελεί περίπου το 0,04% της γήινης ατμόσφαιρας. Το μεγαλύτερο μέρος της ατμόσφαιρας αποτελείται από Άζωτο (~78%) και Οξυγόνο (~21%).  

Γιατί όμως το 0,04% έχει σημασία; 

Το επιχείρημα που συχνά υπονοείται σε τέτοιου είδους βίντεο είναι ότι, επειδή το ποσοστό είναι τόσο μικρό, δεν μπορεί να επηρεάσει το κλίμα. Ωστόσο, οι επιστήμονες εξηγούν ότι αυτό είναι παραπλανητικό: 

τοξικές ουσίες, φάρμακα ή ακόμα και τα αέρια του θερμοκηπίου μπορούν να έχουν τεράστια επίδραση σε εξαιρετικά μικρές συγκεντρώσεις. Παρόλο που το CO2 αποτελεί ελάχιστο κλάσμα της ατμόσφαιρας, λειτουργεί σαν «κουβέρτα» που παγιδεύει τη θερμότητα, καθορίζοντας τη θερμοκρασία του πλανήτη.  

Το “Plant Food" επιχείρημα : 

οι αμφισβητίες του «Θερμοκηπίου» προβάλλουν  την αλήθεια ότι «τα φυτά χρειάζονται CO2» για να βγάλουν το αυθαίρετο αυθαίρετο συμπέρασμα ότι «άρα όσο περισσότερο, τόσο καλύτερα». 

Όπως όμως συμβαίνει με το νερό ή τα λιπάσματα, η υπερβολική ποσότητα ή η ραγδαία αλλαγή στη θερμοκρασία και το κλίμα που προκαλεί αυτή η αύξηση, φέρνει ξηρασίες, καύσωνες και αποδιοργάνωση των οικοσυστημάτων — πράγματα που βλάπτουν τα φυτά πολύ περισσότερο από όσο τα "ταΐζει" το επιπλέον CO2.

https://youtu.be/bJfrKNR3K2k?is=svjZfdWCNx3lJfX7

βλαστοκύτταρα και ενοχές

 

…άποψη για τα βλαστοκύτταρα , γενικά, δεν έχω …προφανώς είναι πολύπλοκο θέμα.

Στην νευρολογία πάντως , αποδείχθηκαν αναποτελεσματικά, τουλάχιστον μέχρι τώρα.

Θυμάμαι προ εικοσαετίας περίπου που το θέμα ήταν φρέσκο, αμέσως ξεφύτρωσαν θαυματοποιοί « ειδικοί» σε «ειδικά κέντρα» σε Ρωσία  και Ισραήλ και οι ασθενείς έδιναν περιουσίες για λίγες τζούφιες ελπίδες.

Και το δράμα του γιατρου….

… είναι τι λές σε αυτους τους αρρώστους: 

ότι τζάμπα ελπίζουν? 

…πολύ σκληρό.

Ότι «υπάρχουν ελπίδες» ?

…επιβεβαιώνεις και ενισχύεις τους απατεώνες ξένους και έλληνες συνεργάτες τους που παραπέμπουν.

Θυμάμαι, με ρώτησε κάποτε μια κυρία  μέ μόνιμη τραυματική παραπληγία λόγω βλάβης του νωτιαίου μυελού.

Χρόνια , μόνιμη βλάβη.

Απάντησα ότι δεν έχω άποψη.

…τίποτε άλλο.

Πήγε στην Ρωσία, ξόδεψε  σαράντα  χιλιάδες ευρώ…ήταν πολλά λεφτά τότε.

Δεν έγινε τίποτε.

Μετά, είχα ενοχές που δεν είπα ότι «ναι, δεν έχω σαφή άποψη - γνώμη,  αλλά όλη η υπόθεση μου μοιάζει απάτη ( αυτό το παρέλειψα).

Την είχαν στείλει από Ελλάδα, αετονύχηδες.

Η ιατρική συχνά καταλήγει και σε διαχείριση ενοχών.

Οι πιο επιτυχημένοι επαγγελματικά,  δεν έχουν ενοχές:

τις καταχωνιάζουν επιτυχώς σε σκοτεινές γωνίες του μυαλού.

…τυχεροί.

🙂

Γιατί η ΤΝ χαϊδεύει αυτιά και πώς να το αποφύγετε

 

Τα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης δεν προσπαθούν συνειδητά να γίνουν δημοφιλή, αλλά εκπαιδεύονται με μια μέθοδο που ονομάζεται RLHF (Reinforcement Learning from Human Feedback). Στο στάδιο αυτό, ανθρώπινοι αξιολογητές βαθμολογούν τις απαντήσεις.

Επειδή οι άνθρωποι τείνουν ενστικτωδώς να αξιολογούν θετικότερα τις απαντήσεις που:

• Είναι ευγενικές και μη συγκρουσιακές,

• Συμφωνούν με τις προϋπάρχουσες πεποιθήσεις ή τις υποθέσεις που εμπεριέχονται στην ερώτηση,

το μοντέλο «μαθαίνει» στατιστικά ότι το να είναι συγκαταβατικό ή να επιβεβαιώνει τον χρήστη οδηγεί σε υψηλότερες βαθμολογίες. Αυτό δημιουργεί τη συστημική τάση αποφυγής της ευθείας σύγκρουσης ή της δυσάρεστης αλήθειας, ακόμα κι αν ο χρήστης θέτει μια λανθασμένη ή προκατειλημμένη βάση.

https://share.gemini.google/nH3aiXA9Drnz