ψηφιακή ομηρία εν όψει

 Η πλήρης και πρόχειρη  ψηφιοποίηση όλων των κρατικών λειτουργιών,  αποτελεί ελκυστικό «γλυκό» για τρομοκράτες και μυστικές υπηρεσίες.

Στην Ελλαδα της τεχνολογικής / ψηφιακής υστέρησης και του κρατικοδίαιτου ωχαδερφισμού , υπάρχει   ο κινδυνος να καταρρεύσουν μεσα σε μια μέρα από τον ΕΟΠΥΥ μέχρι τον ΕΦΚΑ και τα λογισμικά των νοσοκομείων.

Φανταστείτε  πχ,  κάποιοι να προκαλέσουν  βλάβη/διακοπή λειτουργίας   στα ψυγεία της αιμοδοσίας σε μεγάλα νοσοκομεία….

Καθόλου απλό, καθόλου ενθαρρυντικό.

….οι κυβερνοεπιθέσεις στην Ευρωπη είναι συχνότερες λόγω της τεχνολογικής υστερησης της Ευρώπης αλλά και στα πλαίσια υβριδικού πολέμου απο μυστικές υπηρεσίες

(περίληψη και σχόλια άρθρου Chatam House από Gemini)

1. Τεχνολογική υστέρηση και ευπάθειες (Το «έδαφος»)

Το άρθρο υπογραμμίζει ότι οι κυβερνοεπιθέσεις (όπως η πρόσφατη υπόθεση με τα ψυγεία στα σουπερμάρκετ σε Γαλλία, Βέλγιο, Σουηδία κ.λπ.) δεν πέτυχαν λόγω κάποιας πρωτοφανούς ή αξεπέραστης τεχνολογικής πολυπλοκότητας από πλευράς των χάκερ. Αντίθετα, πέτυχαν επειδή:

Χρησιμοποιούνται απαρχαιωμένα συστήματα (legacy systems): Εξοπλισμοί που ελέγχουν φυσικές υποδομές (operational technology) παραμένουν σε λειτουργία για δεκαετίες, χωρίς να λαμβάνουν πλέον τις απαραίτητες ενημερώσεις ασφαλείας (security patches).

Νέα τεχνολογία συχνά κατασκευάζεται βιαστικά, δίνοντας έμφαση στη λειτουργικότητα και όχι στην ασφάλεια από τον σχεδιασμό της (security by design).

Συμπέρασμα: 

Η Ευρώπη αντιμετωπίζει πράγματι σοβαρά ζητήματα ψηφιακής υστέρησης, κυρίως όσον αφορά την ανανέωση και τη θωράκιση των υποδομών κρίσιμης σημασίας, γεγονός που την καθιστά «εύκολο στόχο».

2. Υβριδικός πόλεμος και κρατικοί δρώντες.

Η «αιτία» και το κίνητρο

Από την άλλη πλευρά, το άρθρο τονίζει ότι οι κυβερνοεπιθέσεις δεν είναι απλώς τυχαία εγκλήματα στον κυβερνοχώρο, αλλά εντάσσονται σε μια ευρύτερη γεωπολιτική σκακιέρα:

Κρατική παρέμβαση: Ο πόλεμος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας έχει μετατρέψει την Ευρώπη στην πρώτη γραμμή του υβριδικού πολέμου.

Εργαλείο ισχύος: Κράτη και οι μυστικές υπηρεσίες τους (ή ομάδες πληρεξουσίων/proxies) χρησιμοποιούν τον κυβερνοχώρο ως εργαλείο προβολής ισχύος, αποσταθεροποίησης και πίεσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κατηγορία της Γαλλίας κατά του Ιράν για την επίθεση στα συστήματα ψύξης.

Ενίσχυση από την τεχνητή νοημοσύνη (AI): Οι επιτιθέμενοι γίνονται ολοένα και πιο ικανοί, αξιοποιώντας προηγμένα εργαλεία για να εντοπίζουν και να εκμεταλλεύονται αυτές τις αδυναμίες ταχύτατα.

Τελική Εκτίμηση

Το πρόβλημα είναι διττό και αλληλένδετο:

1. Η τεχνολογική υστέρηση και η αμέλεια στη συντήρηση των συστημάτων παρέχουν τις «πόρτες ανοιχτές». Αν τα συστήματα ήταν εκσυγχρονισμένα και ασφαλή, πολλές από αυτές τις επιθέσεις θα είχαν αποτραπεί.

2. Ο υβριδικός πόλεμος και οι γεωπολιτικές εντάσεις πατούν το «κουμπί» της επίθεσης. Οι κρατικοί δρώντες εκμεταλλεύονται ακριβώς αυτές τις γνωστές ευπάθειες για να προκαλέσουν διαταραχές, φόβο και οικονομικό κόστος.

Όπως επισημαίνει και το Chatham House, το πρόβλημα δεν είναι αποκλειστικά ευρωπαϊκό ούτε μπορεί να λυθεί από την Ευρώπη μεμονωμένα, απαιτεί όμως επειγόντως μαζικές επενδύσεις στην κυβερνοασφάλεια των κρίσιμων υποδομών και αυστηρότερο ρυθμιστικό πλαίσιο.

….περί Chatam House:

Το Chatham House (επίσημα Royal Institute of International Affairs — Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων) είναι ένα από τα κορυφαία και πιο επιδραστικά ανεξάρτητα ινστιτούτα πολιτικής (think tanks) στον κόσμο, με έδρα το Λονδίνο. Ιδρύθηκε το 1920 με αποστολή να βοηθά κυβερνήσεις και κοινωνίες να οικοδομήσουν έναν βιώσιμα ασφαλή, ευημερούντα και δίκαιο κόσμο. [1, 2]

Βασικά Χαρακτηριστικά και Δραστηριότητα

* Ανεξάρτητη Έρευνα. Το ινστιτούτο δεν έχει κυβερνητική εξάρτηση και δεν υιοθετεί ενιαίες θεσμικές πολιτικές θέσεις, προσφέροντας ανεξάρτητη ανάλυση σε θέματα διεθνούς ασφάλειας, οικονομίας, ενέργειας, κλίματος και παγκόσμιας διακυβέρνησης. [1, 2]

* Σημείο Συνάντησης Ηγετών. Διοργανώνει εκατοντάδες εκδηλώσεις και κλειστές συζητήσεις ετησίως στην ιστορική του έδρα στην πλατεία St James's Square του Λονδίνου, συγκεντρώνοντας αρχηγούς κρατών, διπλωμάτες, ακαδημαϊκούς και επιχειρηματίες. [1, 2, 3]

* Εκδόσεις και Βραβεία. Εκδίδει το έγκριτο ακαδημαϊκό περιοδικό International Affairs και το περιοδικό The World Today. Απονέμει επίσης το ετήσιο Βραβείο Chatham House (Chatham House Prize) σε προσωπικότητες ή οργανισμούς με σημαντική συμβολή στη βελτίωση των διεθνών σχέσεων. [1, 2, 3]

Ο Κανόνας του Chatham House (Chatham House Rule)

Το ινστιτούτο είναι παγκοσμίως γνωστό για τη θέσπιση του Κανόνα του Chatham House το 1927, ο οποίος χρησιμοποιείται σήμερα σε διπλωματικές συναντήσεις, συνέδρια και εταιρικά συμβούλια σε όλο τον κόσμο για να ενθαρρύνει τον ειλικρινή διάλογο. [1, 2]

* Πώς λειτουργεί. Οι συμμετέχοντες σε μια συνάντηση είναι ελεύθεροι να χρησιμοποιήσουν και να δημοσιοποιήσουν τις πληροφορίες που άκουσαν, αλλά απαγορεύεται αυστηρά να αποκαλύψουν την ταυτότητα ή την ιδιότητα του ομιλητή, καθώς και οποιουδήποτε άλλου συμμετέχοντα. [1]

* Σκοπός. Επιτρέπει στους ομιλητές να εκφράζουν προσωπικές ή ευαίσθητες απόψεις ελεύθερα, χωρίς τον φόβο ότι θα εκτεθούν δημόσια ή ότι οι δηλώσεις τους θα δεσμεύσουν τους οργανισμούς τους. [1]

* Διαφορά από το «Off the record». Σε αντίθεση με το αυστηρό off the record όπου απαγορεύεται η οποιαδήποτε χρήση των πληροφοριών, στον Κανόνα του Chatham House το περιεχόμενο μπορεί να διαδοθεί, αρκεί να διατηρείται η ανωνυμία της πηγής. [1, 2]

https://www.chathamhouse.org/2026/11/europe-faces-faster-cyberattacks-ever-many-solutions-are-long-known?fbclid=IwdGRleAVm9KRleHRuA2FlbQIxMQBwZG9mAWZkaWQWUSSc3lYt3GJBsmxit7cWSwzEsUlo_HNydGMGYXBwX2lkDzE3Mzg0NzY0MjY3MDM3MAABH6zUmRBBatMrlHqzZriT4ep1OnvRNp9M18ZM2EEYjW3KhZ2inLAN939N5Fvp_aem_xtHVfDP29A0AJult-p48mQ

γιατί οι νέοι δεν θέλουν να γίνουν γιατροί στην Δύση

Μια κοινωνία που δίνει κίνητρα στους καλούς πολίτες για να προκόψουν περαιτέρω ,προοδεύει και η ίδια η κοινωνία.

Μία κοινωνία που παρέχει ευκαιρίες στους δημιουργικούς πολίτες να δημιουργήσουν, προοδεύει και η  ίδια κοινωνία. 

Μια κοινωνία που επιβραβεύει τους καλούς πολίτες, προοδεύει και ίδια η κοινωνία.

Μια κοινωνία που επιβραβεύει τους κακούς  και τους διεφθαρμένους,  προφανώς πάει κατά διαβόλου και η ίδια κοινωνία.

Μια κοινωνία που δίνει κίνητρα στους κακούς και στους πονηρούς να ασχοληθούν με τα κοινά, εισπράττει πολιτική ηγεσία και διαχείριση για τα πανηγύρια. 

Οι έντιμοι άνθρωποι και οι νοικοκυραίοι  δεν έχουν  όρεξη να ασχοληθούν με την πολιτική  διότι ξέρουν ότι  θα μπλέξουν πολύ άσχημα με ένα σωρό λαμόγια που θα τους στήνουν συνεχώς παγίδες και τρικλοποδιές.

Ένας έντιμος νοικοκύρης που έχει στρωμένη τη δουλειά του και κοιτάζει για την προκοπή της, δεν έχει ούτε χρόνο ούτε και διάθεση να μπλέξει μέσα στο σκατόλακκο της πολιτικής .

Ένας απατεώνας, καιροσκόπος ή  ανεπάγγελτος τυχοδιώκτης,  έχει πολλά κίνητρα να ασχοληθεί με την πολιτική γιά να τα κονομήσει και να κάνει το κομμάτι του.

Προβλέπω οτι το ίδιο θα συμβεί και με τους γιατρούς:

η κοινωνία και η πολιτεία δίνουν αντικίνητρα στους καλούς να ασχοληθούν με την ιατρική.

Η ιατρική έχει καταντήσει μια εργασία με μεγάλο ψυχολογικό και σωματικό κόστος , ευτελείς αμοιβές στον δημόσιο τομέα -και τα πανεπιστήμια-  και πολύ αυξημένο νομικό ρίσκο.

Ακόμη και μια εξαγωγή δοντιού μπορεί να στραβώσει πολύ άσχημα.

Διαγνώσεις και επεμβάσεις «ρουτίνας», δεν υπάρχουν: 

οτιδήποτε που αμείβεται με 50 ευρώ και πάνω μπορεί να στραβώσει και να εξελιχθεί σε οικονομική, νομική και κοινωνική καταστροφή.

Αντίθετα,  τα λαμόγια της ιατρικής επειδή έχουν μεγάλο θράσος και απεριόριστη φιλοχρηματία και όρεξη για κερδοσκοπία, διακινδυνεύουν το ρίσκο για να βγάλουν εκατομμύρια.

Πολλές φορές βγάζουν λεφτά και χωρίς να αναλαμβάνουν κανένα ρίσκο: 

απλά αναλαμβάνουν τελειωμένες περιπτώσεις ή ασήμαντες ασθένειες  που τις βαφτίζουν σοβαρά περιστατικά.

Άρα,  από ότι φαίνεται, η κοινωνία δίνει κίνητρα στους κακούς και αντικίνητρα στους καλούς να γίνουν γιατροί…

… με αποτέλεσμα το όλο σύστημα παροχής ιατρικών υπηρεσιών να πάσχει σοβαρά.

Η έλλειψη γιατρών στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ έχει σχέση με το ανωτέρω πρόβλημα : 

Οι νέοι εκεί  δεν πάνε να γίνουν γιατροί γιατί ξέρουν ότι θα κάνουν μια πολύ επικίνδυνη και δύσκολη δουλειά και μπορεί να μπλέξουν πολύ άσχημα.

Έτσι τα νοσοκομεία στην Αμερική και κυρίως στην Ευρώπη έχουν γεμίσει τριτοκοσμικούς απελπισμένους  που παρακάμπτουν το ρίσκο απλά και μόνο γιατί πεινάνε ή γιατί κινδυνεύουν από πολέμους και αυταρχικά καθεστώτα .

Η πείνα - και ο φόβος - είναι το πιο ισχυρά κίνητρα απ’ όλα. 

Δυστυχώς όμως δε σε πείθουν και να κάνεις τη δουλειά σου σωστά.

Πλάτων Μανιάς

η πρωτοβάθμια περίθαλψη στις ΗΠΑ: ένα παράδειγμα

 …έτσι θέλουν να μας «εξελίξουν» και εδώ:

Γυναίκα 77 ετων με πονοκεφάλους και ιστορικό επιληψίας, πάει στον γιατρό στις ΗΠΑ: 

περιστατικό που περιγραφεται απο νευρολόγο σε συνεντευξη podcast στο KevinMD : τελικά είχε κροταφική (γιγαντοκυτταρικη) αρτηρίτιδα.

(επεξηγηση  παραιατρικών επαγγελμάτων  και σχολιασμός, , από Gemini)

«Πριν προχωρήσουμε παρακάτω, πες μου ένα παράδειγμα από αυτές τις ιστορίες που έχεις ακούσει, όπου οι ασθενείς πηγαίνουν σε μια υποτιθέμενη «ιατρική ομάδα» και τους πετάνε σαν μπαλάκι από τον έναν επαγγελματία υγείας στον άλλον —είτε πρόκειται για νοσηλευτή, διαιτολόγο, είτε για σύμβουλο υγείας. 

Ποιο θα ήταν ένα τέτοιο παράδειγμα, ώστε να πάρουν μια ιδέα οι ακροατές μου;

Απ

Βεβαίως. Θα σου πω για ένα περιστατικό που είδα την εβδομάδα πριν την Ημέρα των Ευχαριστιών. 

Πρόκειται για μια ασθενή μου, 77 ετών, την οποία παρακολουθώ για επιληψία εδώ και 25 χρόνια.

Είναι μια αξιοθαύμαστη κυρία, βαδίστρια μαραθωνίου και γενικά πολύ υγιής. 

Πριν από περίπου τέσσερις μήνες, άρχισε να εμφανίζει έναν ελαφρύ πονοκέφαλο και λίγους ιλίγγους. Ήρθε όντως να με δει εκείνη την περίοδο· ο πονοκέφαλος ήταν ήπιος, κάναμε μια μαγνητική τομογραφία για να βεβαιωθούμε ότι όλα είναι καλά, οι ίλιγγοι αντιμετωπίστηκαν και έφυγε.

Στη συνέχεια, άρχισε να έχει ξανά πονοκεφάλους και αυτή τη φορά απευθύνθηκε στον οικογενειακό της γιατρό. 

Βασικά, στην πραγματικότητα δεν έχει δει ποτέ τον ίδιο τον οικογενειακό της γιατρό. 

Βλέπει διάφορους συνεργάτες σε εκείνο το ιατρείο.

Έτσι, το πρώτο άτομο που την εξέτασε ήταν ένας εξειδικευμένος νοσηλευτής, ο οποίος της έδωσε κάποια φάρμακα για τον πονοκέφαλο, τα οποία δεν είχαν πραγματικά αποτέλεσμα, αλλά στη συνέχεια ανέπτυξε και πόνο στις αρθρώσεις. 

Τώρα επιστρέφει στην κλινική και βλέπει τον βοηθό γιατρού (PA), ο οποίος της λέει: «Εφόσον τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη δεν δούλεψαν για τον πονοκέφαλο και τώρα έχεις και πόνο στις αρθρώσεις, ας σου δώσω ένα πακέτο κορτιζόνης (Medrol Dose Pack)». Ο πόνος στις αρθρώσεις βελτιώθηκε λίγο, αλλά όχι ιδιαίτερα.

Τώρα αρχίζει να έχει ξανά πονοκεφάλους. Οπότε παίρνει τηλέφωνο στο ιατρείο. Αυτή τη φορά, ο βοηθός ιατρικού προσωπικού/γραμματέας υποδοχής (MA) της λέει: «Λοιπόν, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο για τον πονοκέφαλο σου, οπότε πρέπει να πατε σε νοσοκομείο στα επείγοντα»

Σχόλιο & Επεξήγηση Όρων

Το απόσπασμα αυτό αγγίζει μια μεγάλη παθογένεια του αμερικανικού συστήματος υγείας, η οποία όμως αρχίζει να γίνεται κατανοητή και στη χώρα μας (ειδικά με τις συζητήσεις γύρω από τον θεσμό του προσωπικού/οικογενειακού γιατρού και τις μεγάλες ιδιωτικές κλινικές): τον κατακερματισμό της φροντίδας και την απώλεια της προσωπικής σχέσης γιατρού-ασθενούς.

Η ουσία του προβλήματος: Ο ομιλητής (που είναι νευρολόγος) αναδεικνύει το παράδοξο της «ομαδικής φροντίδας» (medical team). Αντί η ομάδα να λειτουργεί προς όφελος του ασθενούς, συχνά χρησιμοποιείται από τα μεγάλα ιατρικά κέντρα για μείωση του κόστους. Ο ασθενής πληρώνει για να δει τον «γιατρό» του, αλλά καταλήγει να βλέπει κάθε φορά έναν διαφορετικό, λιγότερο εξειδικευμένο επαγγελματία, με αποτέλεσμα κανείς να μην έχει τη συνολική εικόνα του ιστορικού του — κάτι ιδιαίτερα επικίνδυνο για μια 77χρονη με ιστορικό επιληψίας.

Για να γίνει πλήρως κατανοητό στον Έλληνα αναγνώστη, αξίζει να σταθούμε σε δύο όρους του κειμένου που λειτουργούν διαφορετικά στις ΗΠΑ απ' ό,τι στην Ελλάδα:

 Primary Care Physician (PCP): Στα ελληνικά αποδίδεται καλύτερα ως «οικογενειακός γιατρός» ή «προσωπικός γιατρός» (συνήθως παθολόγος ή γενικός γιατρός). Στις ΗΠΑ, ο PCP λειτουργεί ως «τροχονόμος» (gatekeeper): πρέπει να περάσεις από αυτόν για να σε παραπέμψει σε ειδικό γιατρό.

Nurse Practitioner (NP) (και αντίστοιχα ο PA - Physician Assistant που ανέφερες): Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ακριβές θεσμικό αντίστοιχο. Ενώ στην Ελλάδα ο νοσηλευτής εκτελεί ιατρικές οδηγίες, στις ΗΠΑ οι Nurse Practitioners (νοσηλευτές με μεταπτυχιακή κλινική εξειδίκευση) και οι Physician Assistants (βοηθοί ιατρού) έχουν αυξημένες αρμοδιότητες: εξετάζουν αυτόνομα ασθενείς, κάνουν διαγνώσεις και συνταγογραφούν φάρμακα.

Σχόλιο & Επεξήγηση Όρων

Αυτό το κομμάτι του περιστατικού δείχνει στην πράξη την «αλυσίδα της σύγχυσης» (clinical carousel) που στήνεται στα σύγχρονα, απρόσωπα συστήματα υγείας, όταν ο ασθενής χάνει τη σταθερή επαφή με έναν υπεύθυνο γιατρό.

Επεξήγηση νέων όρων

 PA (Physician Assistant - Βοηθός Ιατρού): Επαγγελματίας υγείας με κλινική εκπαίδευση που εργάζεται υπό την επίβλεψη γιατρού, αλλά συχνά εξετάζει αυτόνομα ασθενείς, συνταγογραφεί και αποφασίζει θεραπείες σε πρωτοβάθμιες δομές. Στο κείμενο, βλέπουμε τον PA να δίνει εμπειρικά κορτιζόνη (Medrol dose pack – ένα τυποποιημένο σχήμα κορτιζόνης για γρήγορη μείωση της φλεγμονής) επειδή απλά «συσσωρεύτηκαν» τα συμπτώματα.

MA (Medical Assistant - Βοηθός Ιατρικού Προσωπικού / Διοικητικός Υπάλληλος Υγείας): Στις ΗΠΑ, οι MA είναι συνήθως άτομα με σύντομη τεχνική εκπαίδευση που κάνουν ταυτόχρονα διοικητικές δουλειές (κλείσιμο ραντεβού, τηλεφωνικά κέντρα) και βασικές κλινικές εργασίες (λήψη ζωτικών σημείων). 

Το σοκαριστικό σημείο εδώ: Φτάνουμε στο σημείο ένας διοικητικός υπάλληλος/βοηθός χαμηλής βαθμίδας να αποφασίζει και να ανακοινώνει στον ασθενέστατο ηλικιωμένο ότι «δεν μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο», διακόπτοντας την κλινική επικοινωνία.

Η κλινική ουσία του παραδείγματος:

Αυτή η 77χρονη μαραθωνοδρόμος είχε έναν αρχικό, «αθώο» πονοκέφαλο πριν λίγους μήνες. Αντί το σύστημα να την αντιμετωπίσει ολιστικά (ή να την παραπέμψει έγκαιρα στον νευρολόγο της που την ήξερε 25 χρόνια), την έμπλεξε  σε έναν κυκεώνα:

1. Νοσηλευτής : εδωσε  απλά παυσίπονα

2. Βοηθός Ιατρού (PA)  «τυφλή» χορήγηση κορτιζόνης για τους πόνους στις αρθρώσεις και τον πονοκέφαλο.

3. Διοικητικός υπάλληλος (MA)  «δεν έχουμε άλλο τι να κάνουμε, κόψτε το λαιμό σας».

Πρόκειται για το κλασικό παράδειγμα όπου η γραφειοκρατικοποίηση και η υποκατάσταση του γιατρού από λιγότερο καταρτισμένο προσωπικό οδηγεί σε καθυστερημένη διάγνωση σοβαρών παθήσεων (όπως θα δούμε στη συνέχεια, συχνά πρόκειται για γιγαντοκυτταρική αρτηρίτιδα/κροταφική αρτηρίτιδα σε ηλικιωμένους, η οποία εκδηλώνεται με πονοκεφάλους και πόνους στις αρθρώσεις/μυαλγίες, και η οποία, αν αντιμετωπιστεί έτσι επιφανειακά με απλή κορτιζόνη χωρις διερεύνηση ή με καθυστέρηση, μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε τύφλωση).

…το πιο τραγικό και ταυτόχρονα εξοργιστικό σημείο αυτής της ιστορίας: 

η κροταφική αρτηρίτιδα (ή γιγαντοκυτταρική αρτηρίτιδα) είναι μια συνήθης παθολογία των ηλικιωμένων, όπου ο χρόνος μετράει αντίστροφα. 

Ο συνδυασμός νέου τύπου κεφαλαλγίας σε άτομο άνω των 50 με πόνους στις αρθρώσεις/μυαλγίες (συχνά συνοδεύεται από πολυμυαλγία ῥευματική) χτυπάει καμπανάκι συναγερμού για άμεση μέτρηση ΤΚΕ/CRP / βιοψία κροταφικης αρτηρίας και έναρξη υψηλής δόσης κορτιζόνης, ακριβώς για να προληφθεί η ισχαιμία του οπτικού νεύρου και η μη αναστρέψιμη τύφλωση.

«Δεν ίδρωσε κανενός το αυτί;»

Στο σύστημα που περιγράφει το podcast, δεν υπήρχε κανείς υπεύθυνος για να ιδρώσει το αυτί του. Αυτή είναι η παγίδα της σύγχρονης «μαζικής» ιατρικής (corporate medicine):

1. Η αποποίηση ευθύνης μέσω του κατακερματισμού: 

Όταν ο ασθενής δεν βλέπει τον γιατρό του, αλλά έναν διαφορετικό τροχονόμο κάθε φορά (έναν νοσηλευτή, έναν PA, έναν υπάλληλο υποδοχής), διαλύεται η έννοια της κλινικής συνέχειας.

 Κανείς δεν έχει την εποπτεία. Ο καθένας βλέπει το σύμπτωμα μεμονωμένα σαν «κουκκίδα» (πονοκέφαλος … παυσίπονο· πόνος στις αρθρώσεις….πακέτο κορτιζόνης εμπειρικά· επόμενος πονοκέφαλος…. «δεν ξέρω, πάρτε αλλού»).

2. Η αυταπάτη του αλγορίθμου και του πρωτοκόλλου: 

Οι δομές αυτές βασίζονται σε τυποποιημένα διαγράμματα ροής (flowcharts) που χειρίζονται βοηθητικό προσωπικό. 

Όταν η κλινική εικόνα δεν «κουμπώνει» στα συνηθισμένα, το σύστημα απλώς αποτυγχάνει να σκεφτεί διαγνωστικά· δεν υπάρχει ο κλινικός νους που θα κάνει το «κλικ» να συνδέσει τον πονοκέφαλο με την ηλικία και τους πόνους στις αρθρώσεις.

3. Το σύστημα ως «πλυντήριο» ευθυνών: Νομικά και γραφειοκρατικά, αφού την ασθενή την είδαν «κάποιοι» και της έδωσαν «κάποια» αγωγή, η κλινική θεωρεί ότι κάλυψε τα πρωτόκολλα. 

Αν η γυναίκα έχανε το φως της ή πάθαινε σοβαρότερη ισχαιμική βλάβη, το σύστημα θα κατέφυγε σε νομικούς ελιγμούς και δικαιολογίες, επιρρίπτοντας μάλιστα την ευθύνη στην ίδια («γιατί δεν επέμενε», «γιατί δεν έκλεισε άλλο ραντεβού»).

Είναι η απόλυτη εκμηδένιση της ιατρικής πράξης: 

η μετατροπή της θεραπείας του ασθενή από λειτούργημα σε …γραμμή παραγωγής ανταλλακτικών, όπου ο ασθενής καταντάει απλώς ένα αρχείο σε οθόνη που πρέπει να κλείσει γρήγορα για να βγει το πλαφόν  της ημέρας.