Αόρατο προλεταριάτο

 Εντάσσομαι σταδιακά στο προλεταριάτο.

Είναι μια αργή διαδικασία εξοικείωσης.

Βλέπω τον χοντρο- Κουτσούμπα να χορεύει ζεϊμπέκικο σε ένα κομματικό «γλέντι» με κοψίδια, τζατζίκια και αγωνιστικά κλαψιάρικα τραγούδια…

«Λιώνουν τα νιάτα μας στην βιοπάλη»…και ζηλεύω τα κοψίδια.

Τα αγωνιστικά τραγούδια όμως μου κόβουν την όρεξη.

Έκανα PTST τότε που μου έβαζαν τα τραγούδια στο Πολυτεχνείο σε τερατώδη ένταση.

Δυστυχώς, από τότε,  ποτέ δεν κατάφερα να συνδυάσω επιτυχώς την αριστερή μάσα με την αριστερή τέχνη.

Αλλά… πως «λιώνουν στην βιοπάλη»αφού σχεδόν όλοι οι «αγωνιστές» είναι υπέρβαροι; 

Να μιά δυσαρμονία θεωρίας και εμπειρίας.

Όσον αφορά την «βιοπάλη», πως τα καταφέρνουν οι κομματικοί «προλετάριοι» και διορίζονται μόνιμοι στο δημόσιο;

Άλλη μορφή πάλης και αυτή.

Χοντροί δημόσιοι υπάλληλοι από την μιά και οι λοιποί εξαθλιωμένοι «προνομιούχοι»  επαγγελματίες και έμποροι από την άλλη.

Πάντα  σε μόνιμο άρμεγμα και εκβιασμό από την εφορία και την πολυνομία.

Μόνο οι Οπεκεπέδες κλπ παρατρεχάμενοι διασώζονται,  ως κολλητοί.

Οι πραγματικά φτωχοί ντρέπονται να δείξουν την φτώχεια τους .

Πίνω καφέ με δύο πάμπτωχους που είναι στο βασικό επίδομα πενίας των 200€.

Καφέ πίνουν τις πρώτες δέκα μέρες του μήνα. 

Τις υπόλοιπες κάνουν υπομονή.

Αν δεν είχαν ενίσχυση από συγγενείς και γείτονες, θα πείναγαν κανονικά.

Τώρα μάλλον υποσιτίζονται με τροφές της πλάκας.

Οι ντελιβεράδες που συζητάω βγάζουν κάνα σαραντάρι και,  με τα τιπς, βία  πενήντα.

…αλλά έχουν  έξοδα για το παπί και κινδυνεύουν με πτώσεις και τραυματισμούς.

Παιδιά 20-25 χρονών οι περισσότεροι.

… αλλά τώρα ξεφύτρωσαν και κάτι παρακμιακοί πενήντα- εξηντάρηδες με κοιλιές, πίεση και ζάχαρο.

Είναι θύματα απολύσεων σε εταιρείες που πνέουν τα λοίσθια.

Αξιοπρεπείς και αυτοί. 

Τους ρωτάω πως πάνε οι παραγγελίες και τα φιλοδωρήματα.

Έχουν λιγοστέψει δραματικά λόγω φτώχιας αλλά συνεχίζονται οι παραγγελίες από ξεθεωμένους μεροκαματιάρηδες, παλαβές γεροντοκόρες  και νέους με κοινωνική φοβία που παίζουν ιντερνετικά παιχνίδια με τις ώρες.

Όλοι οι φτωχοί πνέουν μένεα έναντίον του Μητσοτάκη και του Άδωνι ο οποίος εισπράττει μεγάλο ποσοστό δυσαρέσκειας και δυσφορίας.

Οι σύγχρονοι προλετάριοι δεν είναι μόνο μικρουπάλληλοι στον βασικό αλλά και οι εξαθλιωμένοι με μπλοκάκι.

Όλοι αυτοί συγκροτούν ένα τεράστιο κόσμο που αγνοείται πλήρως από τα κόμματα , τις οργανώσεις, τους διανοούμενους και τους φιλανθρώπους .

Οι βολεμένοι φροντίζουν λαθρομετανάστες και γάτες. 

Οι πρώτοι φέρνουν ευρωπαϊκά λεφτά και σεξυ ευκαιρίες στα περίεργα γούστα.

Οι γάτες καλύπτουν συναισθηματικά.

Οι φτωχοί να μην μας ενοχλούν, παρακαλώ.

Η Βουλή είναι γυάλινος πύργος προνομιούχων.

Έχει ο Θεός…μέχρι να μας πάρει ο Διάβολος.

Όλους.

Βρεγμένοι και δαρμένοι ιατροί

 βρεγμένοι και δαρμένοι

…λοιπόν…αυτό που δεν μπορώ να υποφέρω στην ιατρική, συνάδελφε,  είναι πως ό,τι κι αν σου συμβαίνει στην πραγματική ζωή, εξακολουθείς να έχεις την υποχρέωση να είσαι ο δόκτωρ Τέλειος.

Κανείς δε δίνει δεκάρα, αν ολόκληρη η χρονιά  σου ήταν μια σαπουνόπερα διαρκείας. 

Ούτε οι ασθενείς σου, ούτε οι καθηγητές σου, ούτε η γυναίκα σου, οι γονείς σου, τα παιδιά σου. 

Κανείς. 

Μπορεί να μείνεις κουλός, κουτσός, με ηπατίτιδα C, με ροχάλα στην μούρη από πολύτεκνο παπά με AIDS .

( Μου έχει συμβεί προσωπικά).

Κανείς δε δίνει δεκάρα.

…κι όλοι αυτοί να σου λένε: 

«Γιατί δεν έγραψες καλό ιστορικό, σωστή συνταγή, δεν απάντησες στο μήνυμα που σου έστειλα σαββατόβραδο για την πεθερά μου που έκανε εμετό και διάρροια?;" 

«Υπάρχει και ο όρκος του Ιπποκράτη γιατρέ!»

(Να πά να γαμηθεί και ο Ιπποκράτης και ο όρκος του)

«Η τεχνητή νοημοσύνη  μου είπε ότι έτσι και έτσι και να προσέξω».

( Να πά να γαμηθεί και η τεχνητή νοημοσύνη και όλο της το σόι)

Γι` αυτό κι ήρθα σήμερα στη βιβλιοθήκη. 

Για να γκαζώσω και να τους κλείσω το στόμα.

Μα ξαφνικά θυμάμαι τα λόγια της Ευρυδίκης: 

 «όταν έγινε αυτό, σκέφτηκα πως αποκλείεται να είπε  τέτοιο πράγμα ο γιατρός.

Εκτός και αν  ο γιατρός είναι μαλάκας…που δεν το αποκλείω.

Ένα σωρός μαλάκες γίνονται γιατροί και ένα σωρό  γιατροί εξελίσσονται σε μαλάκες.

Συγκοινωνούντα δοχεία και κοινά υποσύνολα».

…ώστε έτσι η κυρία Ευρυδίκη.

Λοιπόν… εγώ…σαν μαλάκας ή εν εξελίξει  μαλάκας ιατρός , δεν έχω να σχολιάσω τίποτε πάνω στην μαλακοκοινωνιολογία των ιατρών.

Είναι τόσο μίζεροι και κακοποιημένοι που δεν μπορώ να τους κακοποιήσω περαιτέρω.

Και η κυρα Ευρυδίκη να πά να γαμηθεί και αυτή.

Για τους άλλους γιατρούκους δεν έχω να πώ τίποτε.

Είναι όλοι βρεγμένοι και δαρμένοι.

Δεν θα πω ποτέ κακή κουβέντα.

Οι μάγκες λένε ότι δεν κλωτσάς τον πεσμένο που έχει ήδη φάει γερό ξύλο.

Οι Ευνούχοι

Το ποδόσφαιρο ως θέαμα και οπαδισμός δεν είναι παιχνίδι αλλά ψυχολογική εκτόνωση του καταπιεσμένου νέου και μεσήλικα άνδρα… 

…του κακομοίρη που θέλει να τρέξει, να παίξει, να διακριθεί , να τον θαυμάσουν…και δεν μπορεί.

Δεν τον αφήνει η κακομοιριά του, το σώμα του, η αδυναμία του, τα κυκλώματα, η σκατοδουλειά  του, τα ωράριά του, οι υποχρεώσεις του. 

Πρέπει να μισθώσει κάποιο ίνδαλμα, να τρέξει και να ντριπλάρει,  αντ’ αυτού.

Οι σκλάβοι έχουν περιορισμένες δυνατότητες πραγματικής ψυχαγωγίας και αρκούνται στα υποκατάστατα. 

Θεάματα, αλκοόλ, ουσίες, τσόντες, μηχανές, σαβουροσχέσεις.

Και επιθετικότητα. 

Κατασκευασμένοι εχθροί από την άλλοι «ομάδα»- συμμορία.

Οι νονοί πληρώνουν ψίχουλα και προνόμια και καμαρώνουν επιρροή και ιδιωτικό στρατό . 

Τώρα αν πεθάνει και κάποιος πάνω στον τσαμπουκά, εεεε τι να κάνουμε?

….παράπλευρη απώλεια. 

Τα δημοσιογραφάκια και τα βουλευτάκια θα κλάψουν αντί ημών στα τηλεπαράθυρα.

Η χυδαιότης του ποδοσφαίρου και των «σπορ», εκτός από κοινωνική εκτόνωση,  είναι  και κοινωνική εκπαίδευση : 

εκπαιδεύει στον ατομικισμό και στον κοινωνικό ανταγωνισμό :

«στην ζωή άλλοι παίζουν άμυνα και άλλοι επίθεση».

«Αν δεν είσαι πρώτος είσαι λούζερ»

….γίνε παθητικός θεατής.

Χειροκροτητής.

….ναι …άλλοι προσπαθούν να μην χάσουν και άλλοι προσπαθούν να βάλουν πολλά γκολ.

Οι πολλοί, δεν μπαίνουν καν στο γήπεδο: 

….αρκούνται να παρακολουθούν  άλλους να παίζουν.

Ο πολύς κόσμος έχει γίνει παθητικός θεατής ποδοσφαίρου και απλά βάζει γκόλ  με την φαντασία του.

«Μαλάκες… αυτό τους αξίζει», λένε τα αφεντικά.

Ο λαουτζίκος εξουσιοδοτεί άλλους «να παίζουν αντ´ αυτού» , όπως είπε και ο Ουμπέρτο Εκο.

Αυτοί μάλιστα, επειδή έχουν μικρή κατανάλωση ενέργειας στις κερκίδες,  βγάζουν την περισσευούμενη ενέργεια σε θυμό και επιθετικότητα: 

θυμώνουν που δεν παίζουν παιχνίδι οι ίδιοι και απλά καταναλώνουν το θέαμα.

Αυτή είναι η ζωή του μικροαστού… 

….του μεροκαματιάρη, του φτωχού,  που «δεν παίζει   παιχνίδι στην ζωή» : 

να κάθεται παθητικά στη γωνιά του και να ονειρεύεται με τηλεόραση και στοίχημα.

Όταν αποτρελαθεί , τότε θα του επιτρέψουν   να πλακώνεται με τον διπλανό του κακομοίρη για να μην πλακωθεί με το αφεντικό.

Τα αφεντικά.

Τελικά,  γίνονται αφεντικά αυτοί που έχουν αρκετό θράσος ώστε να πιστεύουν ότι είναι προορισμένοι για αφεντικά. 

Διότι η κυρία διαφορά του αφεντικού από τον υπάλληλο είναι ότι ο πρώτος πιστεύει οτι του αξίζει να είναι αφεντικό και ο υπάλληλος πιστεύει του αξίζει να είναι υπάλληλος: 

είναι θέμα αυτοαντίληψης.

Προφανώς, του επέβαλαν αυτή την χαμηλή αυτοεκτίμηση. 

…στο σχολείο.

Από το δημοτικό κιόλας.

Αλλά είναι και είναι θέμα αντίληψής της πραγματικότητας. 

Έχουν διαφορετικό mentality.

Το αφεντικό βλέπει  τα προβλήματα σαν βατά εμπόδια που πρέπει να πηδήξει…

… και ο υπάλληλος βλέπει τα προβλήματα σαν βουνά που δεν έχει νόημα κάν να πλησιάσει.

Ένας ευνούχος δεν ονειρεύεται ποτέ ότι μπορεί να κάνει σεξ… 

…έστω και αν ο ευνουχισμός  του είναι φανταστικός…

…μόνο μέσα στο μυαλό του.

Αυτά σκέφτομαι όταν βλέπω τα βιογραφικά των υποψηφίων βουλευτών, δημάρχων και λοιπόν θεσιθήρων: 

σε μεγάλο ποσοστό είναι άνθρωποι χαμηλών προσόντων με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους…ή με μεγάλη αρπακτικότητα… 

…ενώ, ταυτόχρονα, βλέπω να υπάρχουν εξαιρετικά αξιόλογοι άνθρωποι που είναι low profile και οι οποίοι δεν τολμούν να κάνουν τίποτα γιατί  δεν τολμούν  να διεκδικήσουν κάτι που τους αξίζει.

Όσο πιο πρωτόγονο είναι ένα κράτος, τόσο λιγότερο αξιοκρατικό είναι  και τόσο λιγότερο αξιοκρατικά λειτουργούν οι θεσμοί του.

Στα σοβαρά κράτη υπάρχουν  μηχανισμοί αξιολόγησης και επιλογής. 

Στις μπανανίες υπάρχει μηχανισμός επιλογής από το κοπάδι των προθύμων με τους γλείφτες, τα ψώνια και τα ξέκωλα.

Όταν το μαγαζί φαλιρίσει, όλοι αυτοί κατηγορούν τους «άλλους»:

τα άλλα ψώνια… που προηγήθηκαν,  ή που τους διαδέχθηκαν.

Και η ζωή συνεχίζεται.

οι πλάκες του Πικάσσο

 

Το φοβερό είναι να ζωγραφίζεις τη γκόμενά σου σαν γαϊδούρι και μετά, για να της την σπάσεις ακόμη περισσότερο, να ξεφορτώνεσαι το «έργο» αφιερώνοντας το στον ελληνικό λαό -ο οποίος το εκτιμά ως αριστούργημα ενώ του φαίνεται αηδία: 

είναι η καλύτερη πλάκα που θα μπορούσε να κάνει , ο Πικάσσο.

Χώρια που είναι και η μεγαλύτερη καταξίωση: « έχω τέτοια φήμη που, ακόμη και την μεγαλύτερη μαλακία να ζωγραφίσω, θα την δεχτούν ως αριστούργημα….»

αετός χωρίς φτερά

 «Είμαι αετός χωρίς φτεραααά….

Χωρίς αγάπη και χαραααααά»

Προσπαθώντας  να χαλαρώσω μετά από ένα κυριακάτικο πρωινό στο νοσοκομείο , να φάω κατι νόστιμο και να πιώ μια μπυρα δίπλα στη θάλασσα ακούγοντας τα κύματα, πρέπει να υφίσταμαι ένα σωρό κλαψιάρικα τραγούδια για κακότυχους «αετούς χωρίς φτερά». 

Ο Ελληνάρας νιώθει πάντα θύμα της μοίρας και των συνθηκών που τον κατατρέχουν…

… αυτόν, ένα παληκάρι που «δεν τον αφήνουν» οι «κακοί» ( εδώ βάζεις ό,τι θέλεις από Αμερικάνους , Εβραίους , καπιταλιστές, αφεντικά, άπιστες γκόμενες, σκληρές συζύγους κλπ) να «ξεδιπλώσει τα φτερά του».

…ναι, αυτός, ένας καταπιεσμένος Διγενής Ακρίτας από τις Κουκουβάουνες. 

Σχεδόν ήρωας αρχαίας τραγωδίας.

Ρε , άντε χεστείτε με την ιδεολογικοποιημένη μιζέρια. 

Δεν μπορούμε να πιούμε μια μπίρα και να ακούσουμε τα κύματα με την ησυχία μας.

8/6/2021

Οι γόησσες

 Οι γόησσες

Όσες γυναίκες γνώρισα που είχαν μεγάλη επιτυχία στους άντρες, σχεδόν καμμιά δεν ήταν μεγάλης καλλονής: ήταν μέτριας εμφάνισης γυναίκες ή λίγο πάνω από το μέτριο ( μερικές φορές και κάτω από το μέτριο : πχ η Φρίντα Κάλο ήταν κοντή και ανάπηρη με βαρειά κυφοσκολίωση και μέτριο πρόσωπο που γοήτευσε τον σπουδαίο ζωγράφο Ριβέρα.

(που τον παντρεύτηκε και μετά τον κεράτωσε με τον Τρότσκι, τον γνωστό επαναστάτη)

🙂

Ηξεραν όμως όλες οι γόησες να αναδεικνύουν τα προσόντα τους, τα καλά στοιχεία τους… και να είναι σέξυ.

…το κυριότερο όπλο τους όμως,  ήταν η ψυχολογία: 

ήξεραν να μεταχειρίζονται τους άντρες και να εκμεταλλεύονται τις αδυναμίες τους.

Χρόνια μού γυρόφερνε αυτή η σκέψη στο μυαλό όπου διάβασα και ιστορικά προηγούμενα κατάκτησης ισχυρών ανδρών από γόησσες: πχ ούτε η Κλεοπάτρα ήταν καλλονή…ούτε η Θεοδώρα του Ιουστινιανού, ούτε η Ζωή η πορφυρογέννητη…που παντρεύτηκε τρεις αυτοκράτορες (τον ένα τον σκότωσε για να στέψει τον δεύτερο).

😉

Τα επιβεβαιώνει και η καθημερινή ζωή: 

μια απαίσια χοντρή με χυδαίο στυλ και παρελθόν που ήταν γειτόνισσά μου σε μια επαρχιακή πόλη, εφημολογείτο ότι είχε τρομερές επιτυχίες στους άντρες και ότι για χάρη της είχαν αυτοκτονήσει δύο ταξιτζήδες!

( δεν ρώτησα περαιτέρω λεπτομέρειες για τα πάθη και τα …ταξί γιατί την έβλεπα και έκανα εμετό).

Φρίκη και δέος.

Τελικά κατέληξα στο εξής συμπέρασμα: 

όλες οι γόησσες δουλεύουν με τις ανασφάλειες των ανδρών.

Ακόμη και οι ισχυροί άνδρες με εξουσία όπως πχ ο Καίσαρας και ο Μάρκος Αντώνιος,  έχουν σεξουαλικές και άλλες ανασφάλειες και ψάχνουν αποδοχή και επιβεβαίωση. 

Πρέπει να πεισθούν ότι δεν είναι η εξουσία, η δύναμη κι η φήμη που τους κάνει ερωτικά ακαταμάχητους αλλά η αρσενική τους γοητεία.

Η κορμάρα τους, η αντρίλα τους, τα τρομερά σεξυ προσόντα τους.

Μπούρδες δηλαδή αλλά έχουν ανάγκη να το πιστέψουν.

Και αν το πιστέψουν, γίνονται υποκείμενα εκμετάλλευσης και υποταγής.

Και αυτοκτονούν οι δύστυχοι ταξιτζήδες και καταπλήσσουν τους πάντες με τα ορφανά ταξί.

Σύγχυση

 Σύγχυση

Ο σύγχρονος δυτικός άνθρωπος αντάλλαξε την μεταφυσική του πίστη, την αξιοπρέπεια και την πολιτική του ελευθερία,  με τις χάντρες και τα καθρεφτάκια του καταναλωτισμού.

Επειδή δε τον έπιασε κατάθλιψη στην κεφάλα γιατί κατάλαβε ότι τον εξαπάτησαν,το ´ριξε στις μπύρες, τα λουκάνικα και το Μουντιάλ .

Ο Οδυσσέας στο Νησί των Λωτοφάγων έφαγε τον λωτό που τον έκανε να ξεχάσει την Ιθάκη του, δηλαδή την υπαρξιακή του αναζήτηση, τις αξίες και την ελευθερία του.

Και μόλις συνειδητοποιεί το υπαρξιακό κενό, αντί να πάρει τα κουπιά, καταφεύγει στα «μαγικά ποτά» της Κίρκης (την εφήμερη διασκέδαση, τις μπύρες, τα λουκάνικα και τα ψηφιακά θεάματα) για να μουδιάσει τον πόνο.

Η ιστορία στην αρχαία Οδύσσεια, ο νόστος,  είχε έναν στόχο: 

την Ιθάκη, τη συνάντηση με την οικογένεια, το δεσμό με την Γη, την ανάληψη της ευθύνης του οίκου.

Σήμερα, η τραγωδία του δυτικού ανθρώπου είναι μόνο ότι όχι μόνο έχασε τον δρόμο, αλλά ότι ξέχασε και πώς μοιάζει η Ιθάκη. 

Όταν η μεταφυσική πίστη αποδομήθηκε και τα πολιτικά ιδανικά έγιναν απλά διαχειριστικά προγράμματα, το μόνο που έμεινε για να γεμίσει το συλλογικό κενό ήταν το ράφι του σούπερ μάρκετ και η οθόνη της τηλεόρασης.

Όπως υπονοεί και ο Καζαντζάκης , η μεγαλύτερη σκλαβιά δεν είναι να είσαι αλυσοδεμένος, αλλά να σου αρέσουν οι αλυσίδες σου επειδή είναι γυαλιστερές.

Ο δικός του Οδυσσέας φεύγει από την Ιθάκη ακριβώς επειδή σιχαίνεται τη «χρυσή» ασφάλεια του θρόνου του, το καλό φαγητό και τη βολική ζωή. 

Θεωρεί πως η άνεση είναι η πιο ύπουλη μορφή σκλαβιάς γιατί σου αφαιρεί την επιθυμία να επαναστατήσεις.

Δηλαδή να νιώσεις ελεύθερος.

Άρα πρέπει να ξέρεις που είναι η Ιθάκη σου  και τί θέλεις να βρεις εκεί.

Γιατί… «αν δεν ξέρεις που θέλεις να πας, όλες οι κατευθύνσεις είναι λάθος».