διαχρονικοί οι καυγάδες και οι εξουσιαστικές σχέσεις μεταξύ των γιατρών

 διαχρονικοί οι καυγάδες και οι εξουσιαστικές σχέσεις μεταξύ των γιατρών

Ανάμεσα στο παλιά ιατρικά βιβλία που μάζευα όταν ήμουνα άρρωστος βιβλιοσυλλέκτης,  είναι και κάποιοι τόμοι δεμένων - προπολεμικών- ελληνικών ιατρικών περιοδικών. Μερικούς, μάλιστα, μου τους είχε χαρίσει ένας στο Μοναστηράκι γιατί, προφανώς,, δεν ήλπιζε ότι θα τους πουλήσει.

Διαβάζοντας λοιπόν αυτά τα παλιά ιατρικά περιοδικά, διαπίστωσα ότι και τότε οι γιατροί τρωγόταν σαν βρωμόσκυλα  μεταξύ τους.

Βασικά για την πελατεία... που πάντα ήταν λίγη σε σχέση με τον αριθμό των γιατρών.

Αλλά και γιά την πρωτοκαθεδρία και την «δόξα».

Αυτό με παρηγορεί όταν διαβάζω και σήμερα κακούς και χαμηλού επιπέδου καυγάδες ανάμεσα στους γιατρούς που μετέχουν σε διάφορες ιατρικές ομάδες. 

Πείθομαι ότι όλο αυτό είναι ένα παλιό φαινόμενο που συνεχίζεται... και όχι κάποιο καινούργιο φαινόμενο, που χαρακτηρίζει την χαμηλή ποιότητά μας, σήμερα.

Απλώς τότε οι γιατροί το έπαιζαν περισσότερο «αρχόντοι» προς τον κοσμάκη,  και τρωγότανε στα κρυφά μεταξύ τους.

Είναι θλιβερό να διαπιστώνω πως,  άνθρωποι που έχουν καταβάλλει τόσο μεγάλη προσπάθεια, επί τόσα πολλά χρόνια, για να μάθουν  μια δουλειά, καταφεύγουν σε τόσο ευτελείς τρόπους,  για να κερδίσουν τόσα λίγα.

Διαπιστώνω συχνά,  πως, ο γιατρός, και  σήμερα, είναι κάτι ανάμεσα σε καρπαζοεισπράκτορα και λεβεντομαλάκα.

Καρπαζοεισπράκτορας είναι προς κάθε μορφής εξουσία: 

προς την πολιτική, την εργοδοτική, την καθηγητική.

Και λεβεντομαλάκας είναι πάντα προς τους συναδέλφους του. 

Εκεί βγάζει το άχτι του: προς τους ιεραρχικά κατώτερους -κυρίως- αλλά και προς τους ιεραρχικά ίσους,  που δεν τους έχει ανάγκη..

Εκεί γίνεται - μερικές φορές… δεν είναι κανόνας…μην παρεξηγηθούμε! -  κακός, αυταρχικός, καταπιεστικός, προσβλητικός και χυδαίος.

Το αίτιο νομίζω είναι έχει τη ρίζα του σε δύο πράγματα: 

το ένα είναι ότι οι γιατροί, σαν προσωπικότητες,  έχουν την τάση να πειθαρχούν.

Αλλά, ταυτόχρονα, έχουν την τάση να  είναι και ανταγωνιστικοί. 

Σχεδόν πάντα οι γιατροί ήταν καλοί μαθητές, «σπασίκλες»... 

....παιδιά που πειθαρχούσαν στην αυθεντία των δασκάλων και των γονιών.

Αλλά, όσο πειθαρχούν   στους από πάνω -στους δασκάλους που τους δίνουν το «άριστα» - τόσο πολύ, ταυτόχρονα, ανταγωνίζονται τους άλλους, «καλούς», μαθητές.

Το δράμα είναι πως, τώρα, και οι δάσκαλοι, έγιναν «καρπαζοεισπαράκτορες».

Τρώνε καρπαζές από πολιτικούς, λεφτάδες  και φαρμακευτικές εταιρείες.

Και παρηγορούνται... που δίνουν κι αυτοί -με τη σειρά τους - λίγες καρπαζιές,  στους από κάτω.

Φτωχή παρηγοριά.

νευρώσεις

 

Έχω αναπτύξει ένα σωρό νευρώσεις και αναρωτιέμαι που θα οδηγήσει όλο αυτό.

Είναι μικρά  πράγματα που με εκνευρίζουν κάπως περισσότερο από αυτό που πρέπει.

… αλλά ενοχλητικά αρκετά για να μου ανεβάζουν την πίεση.

…πχ ένα πράγμα που μου την δίνει στους μεσήλικες άντρες , είναι το ίσιο μαλλί με χωρίστρα στην μέση του κρανίου, στην κορυφή.

Τώρα θα μου πείτε- και δικαίως- και τι σε νοιάζει ρε φίλε ή χωρίστρα του ανθρώπου; Ζηλεύεις που δεν μπορείς να την κάνεις γιατί είσαι καραφλός;

Σας βεβαιώνω πως δεν ζηλεύω: 

δεν είναι αυτό.

Σίγουρα.

Απλά μου την δίνει που κάτι καράβλαχοι, στο παραπέντε της υπερτροφίας προστάτου και της ατροφίας εγκεφάλου, κάνουν τους γκόμενους! 

Ουστ ρε γέρο ξούρα! 

Τράβα να αγοράσεις κάνα αυτοκινητάκι στα εγγόνια σου!

Πήξαμε στους πουροεραστές!

Ένα άλλο που μου την δίνει τελευταία είναι οι τεράστιες νυχάρες των γυναικών.

Ξέρω ότι είναι τεχνητά νύχια κολλημένα πάνω στα κανονικά.

Μου δημιουργούν μια αίσθηση επιθετικότητας…

… ότι θα με καρφώσουν και θα με γδάρουν σαν λεοπαρδάλεις.

Αλλά το χειρότερο είναι η αίσθηση βρωμιάς που μου δημιουργούν.

Κάθομαι και φαντάζομαι πόση βρώμα έχουν μαζέψει από κάτω αυτά τα νύχια… πόσα μικρόβια φωλιάζουν και πολλαπλασιάζονται εκεί.

Ήμουνα χθες σε μια ταβέρνα και η σερβιτόρα έφερε το ψωμί με τις νυχάρες σαν της Ματζίκα ντε Σπελ.

Άντε να φάω το ψωμί.. μετά που το έπιασαν οι νυχάρες.

Πάω και παίρνω τυρόπιτα από ένα τυροπιτάδικο: η λεοπάρδαλη - υπάλληλος άλλοτε ανοίγει την χαρτοσακούλα με την λαβίδα και άλλοτε με το χέρι της που έχει βέβαια τις νυχάρες.

Εγώ παρακαλάω να την ανοίξει με την λαβίδα. 

Αν την ανοίξει με τις νυχάρες μου έρχεται να την πετάξω.

Η ζωή έχει γίνει πολύ δύσκολη τελευταία για μας τους νευρωσικούς.

Αλλά και οι υπόλοιποι, οι ψευτοφυσιολογικοί, δεν θα γλυτώσετε.

Και εσείς θα κάνετε νευρώσεις, αργά ή γρήγορα.

Σιγά μην γλυτώσετε.

Θα φροντίσει για αυτό η κυβέρνηση, η αντιπολίτευση, η Ευρωπαϊκή Ενωση και ο Τραμπ.

Ξέρουν αυτοί τι κάνουν.

Η δουλειά τους είναι η κοινωνική αποδιοργάνωση και ο κοινωνικός έλεγχος μέσω ανάπτυξης νευρώσεων.

Αόρατο προλεταριάτο

 Εντάσσομαι σταδιακά στο προλεταριάτο.

Είναι μια αργή διαδικασία εξοικείωσης.

Βλέπω τον χοντρο- Κουτσούμπα να χορεύει ζεϊμπέκικο σε ένα κομματικό «γλέντι» με κοψίδια, τζατζίκια και αγωνιστικά κλαψιάρικα τραγούδια…

«Λιώνουν τα νιάτα μας στην βιοπάλη»…και ζηλεύω τα κοψίδια.

Τα αγωνιστικά τραγούδια όμως μου κόβουν την όρεξη.

Έκανα PTST τότε που μου έβαζαν τα τραγούδια στο Πολυτεχνείο σε τερατώδη ένταση.

Δυστυχώς, από τότε,  ποτέ δεν κατάφερα να συνδυάσω επιτυχώς την αριστερή μάσα με την αριστερή τέχνη.

Αλλά… πως «λιώνουν στην βιοπάλη»αφού σχεδόν όλοι οι «αγωνιστές» είναι υπέρβαροι; 

Να μιά δυσαρμονία θεωρίας και εμπειρίας.

Όσον αφορά την «βιοπάλη», πως τα καταφέρνουν οι κομματικοί «προλετάριοι» και διορίζονται μόνιμοι στο δημόσιο;

Άλλη μορφή πάλης και αυτή.

Χοντροί δημόσιοι υπάλληλοι από την μιά και οι λοιποί εξαθλιωμένοι «προνομιούχοι»  επαγγελματίες και έμποροι από την άλλη.

Πάντα  σε μόνιμο άρμεγμα και εκβιασμό από την εφορία και την πολυνομία.

Μόνο οι Οπεκεπέδες κλπ παρατρεχάμενοι διασώζονται,  ως κολλητοί.

Οι πραγματικά φτωχοί ντρέπονται να δείξουν την φτώχεια τους .

Πίνω καφέ με δύο πάμπτωχους που είναι στο βασικό επίδομα πενίας των 200€.

Καφέ πίνουν τις πρώτες δέκα μέρες του μήνα. 

Τις υπόλοιπες κάνουν υπομονή.

Αν δεν είχαν ενίσχυση από συγγενείς και γείτονες, θα πείναγαν κανονικά.

Τώρα μάλλον υποσιτίζονται με τροφές της πλάκας.

Οι ντελιβεράδες που συζητάω βγάζουν κάνα σαραντάρι και,  με τα τιπς, βία  πενήντα.

…αλλά έχουν  έξοδα για το παπί και κινδυνεύουν με πτώσεις και τραυματισμούς.

Παιδιά 20-25 χρονών οι περισσότεροι.

… αλλά τώρα ξεφύτρωσαν και κάτι παρακμιακοί πενήντα- εξηντάρηδες με κοιλιές, πίεση και ζάχαρο.

Είναι θύματα απολύσεων σε εταιρείες που πνέουν τα λοίσθια.

Αξιοπρεπείς και αυτοί. 

Τους ρωτάω πως πάνε οι παραγγελίες και τα φιλοδωρήματα.

Έχουν λιγοστέψει δραματικά λόγω φτώχιας αλλά συνεχίζονται οι παραγγελίες από ξεθεωμένους μεροκαματιάρηδες, παλαβές γεροντοκόρες  και νέους με κοινωνική φοβία που παίζουν ιντερνετικά παιχνίδια με τις ώρες.

Όλοι οι φτωχοί πνέουν μένεα έναντίον του Μητσοτάκη και του Άδωνι ο οποίος εισπράττει μεγάλο ποσοστό δυσαρέσκειας και δυσφορίας.

Οι σύγχρονοι προλετάριοι δεν είναι μόνο μικρουπάλληλοι στον βασικό αλλά και οι εξαθλιωμένοι με μπλοκάκι.

Όλοι αυτοί συγκροτούν ένα τεράστιο κόσμο που αγνοείται πλήρως από τα κόμματα , τις οργανώσεις, τους διανοούμενους και τους φιλανθρώπους .

Οι βολεμένοι φροντίζουν λαθρομετανάστες και γάτες. 

Οι πρώτοι φέρνουν ευρωπαϊκά λεφτά και σεξυ ευκαιρίες στα περίεργα γούστα.

Οι γάτες καλύπτουν συναισθηματικά.

Οι φτωχοί να μην μας ενοχλούν, παρακαλώ.

Η Βουλή είναι γυάλινος πύργος προνομιούχων.

Έχει ο Θεός…μέχρι να μας πάρει ο Διάβολος.

Όλους.

μονόλογος ιατρού στα πρόθυρα νευρικής κρίσης

…λοιπόν…αυτό που δεν μπορώ να υποφέρω στην ιατρική, συνάδελφε,  είναι πως ό,τι κι αν σου συμβαίνει στην πραγματική ζωή, εξακολουθείς να έχεις την υποχρέωση να είσαι ο δόκτωρ Τέλειος.

Κανείς δε δίνει δεκάρα, αν ολόκληρη η χρονιά  σου ήταν μια σαπουνόπερα διαρκείας. 

Ούτε οι ασθενείς σου, ούτε οι καθηγητές σου, ούτε η γυναίκα σου, οι γονείς σου, τα παιδιά σου. 

Κανείς. 

Μπορεί να μείνεις κουλός, κουτσός, με ηπατίτιδα C, με ροχάλα στην μούρη από πολύτεκνο παπά με AIDS .

( Μου έχει συμβεί προσωπικά).

Κανείς δε δίνει δεκάρα.

…κι όλοι αυτοί να σου λένε: 

«Γιατί δεν έγραψες καλό ιστορικό, σωστή συνταγή, δεν απάντησες στο μήνυμα που σου έστειλα σαββατόβραδο για την πεθερά μου που έκανε εμετό και διάρροια?;" 

«Υπάρχει και ο όρκος του Ιπποκράτη γιατρέ!»

(Να πά να γαμηθεί και ο Ιπποκράτης και ο όρκος του)

«Η τεχνητή νοημοσύνη  μου είπε ότι έτσι και έτσι και να προσέξω».

( Να πά να γαμηθεί και η τεχνητή νοημοσύνη και όλο της το σόι)

Γι` αυτό κι ήρθα σήμερα στη βιβλιοθήκη. 

Για να γκαζώσω και να τους κλείσω το στόμα.

Μα ξαφνικά θυμάμαι τα λόγια της Ευρυδίκης: 

 «όταν έγινε αυτό, σκέφτηκα πως αποκλείεται να είπε  τέτοιο πράγμα ο γιατρός.

Εκτός και αν  ο γιατρός είναι μαλάκας…που δεν το αποκλείω.

Ένα σωρός μαλάκες γίνονται γιατροί και ένα σωρό  γιατροί εξελίσσονται σε μαλάκες.

Συγκοινωνούντα δοχεία και κοινά υποσύνολα».

…ώστε έτσι η κυρία Ευρυδίκη.

Λοιπόν… εγώ…σαν μαλάκας ή εν εξελίξει  μαλάκας ιατρός , δεν έχω να σχολιάσω τίποτε πάνω στην μαλακοκοινωνιολογία των ιατρών.

Είναι τόσο μίζεροι και κακοποιημένοι που δεν μπορώ να τους κακοποιήσω περαιτέρω.

Και η κυρα Ευρυδίκη να πά να γαμηθεί και αυτή.

Για τους άλλους γιατρούκους δεν έχω να πώ τίποτε.

Είναι όλοι βρεγμένοι και δαρμένοι.

Δεν θα πω ποτέ κακή κουβέντα.

Οι μάγκες λένε ότι δεν κλωτσάς τον πεσμένο που έχει ήδη φάει γερό ξύλο.

Οι Ευνούχοι

Το ποδόσφαιρο ως θέαμα και οπαδισμός δεν είναι παιχνίδι αλλά ψυχολογική εκτόνωση του καταπιεσμένου νέου και μεσήλικα άνδρα… 

…του κακομοίρη που θέλει να τρέξει, να παίξει, να διακριθεί , να τον θαυμάσουν…και δεν μπορεί.

Δεν τον αφήνει η κακομοιριά του, το σώμα του, η αδυναμία του, τα κυκλώματα, η σκατοδουλειά  του, τα ωράριά του, οι υποχρεώσεις του. 

Πρέπει να μισθώσει κάποιο ίνδαλμα, να τρέξει και να ντριπλάρει,  αντ’ αυτού.

Οι σκλάβοι έχουν περιορισμένες δυνατότητες πραγματικής ψυχαγωγίας και αρκούνται στα υποκατάστατα. 

Θεάματα, αλκοόλ, ουσίες, τσόντες, μηχανές, σαβουροσχέσεις.

Και επιθετικότητα. 

Κατασκευασμένοι εχθροί από την άλλοι «ομάδα»- συμμορία.

Οι νονοί πληρώνουν ψίχουλα και προνόμια και καμαρώνουν επιρροή και ιδιωτικό στρατό . 

Τώρα αν πεθάνει και κάποιος πάνω στον τσαμπουκά, εεεε τι να κάνουμε?

….παράπλευρη απώλεια. 

Τα δημοσιογραφάκια και τα βουλευτάκια θα κλάψουν αντί ημών στα τηλεπαράθυρα.

Η χυδαιότης του ποδοσφαίρου και των «σπορ», εκτός από κοινωνική εκτόνωση,  είναι  και κοινωνική εκπαίδευση : 

εκπαιδεύει στον ατομικισμό και στον κοινωνικό ανταγωνισμό :

«στην ζωή άλλοι παίζουν άμυνα και άλλοι επίθεση».

«Αν δεν είσαι πρώτος είσαι λούζερ»

….γίνε παθητικός θεατής.

Χειροκροτητής.

….ναι …άλλοι προσπαθούν να μην χάσουν και άλλοι προσπαθούν να βάλουν πολλά γκολ.

Οι πολλοί, δεν μπαίνουν καν στο γήπεδο: 

….αρκούνται να παρακολουθούν  άλλους να παίζουν.

Ο πολύς κόσμος έχει γίνει παθητικός θεατής ποδοσφαίρου και απλά βάζει γκόλ  με την φαντασία του.

«Μαλάκες… αυτό τους αξίζει», λένε τα αφεντικά.

Ο λαουτζίκος εξουσιοδοτεί άλλους «να παίζουν αντ´ αυτού» , όπως είπε και ο Ουμπέρτο Εκο.

Αυτοί μάλιστα, επειδή έχουν μικρή κατανάλωση ενέργειας στις κερκίδες,  βγάζουν την περισσευούμενη ενέργεια σε θυμό και επιθετικότητα: 

θυμώνουν που δεν παίζουν παιχνίδι οι ίδιοι και απλά καταναλώνουν το θέαμα.

Αυτή είναι η ζωή του μικροαστού… 

….του μεροκαματιάρη, του φτωχού,  που «δεν παίζει   παιχνίδι στην ζωή» : 

να κάθεται παθητικά στη γωνιά του και να ονειρεύεται με τηλεόραση και στοίχημα.

Όταν αποτρελαθεί , τότε θα του επιτρέψουν   να πλακώνεται με τον διπλανό του κακομοίρη για να μην πλακωθεί με το αφεντικό.

Τα αφεντικά.

Τελικά,  γίνονται αφεντικά αυτοί που έχουν αρκετό θράσος ώστε να πιστεύουν ότι είναι προορισμένοι για αφεντικά. 

Διότι η κυρία διαφορά του αφεντικού από τον υπάλληλο είναι ότι ο πρώτος πιστεύει οτι του αξίζει να είναι αφεντικό και ο υπάλληλος πιστεύει του αξίζει να είναι υπάλληλος: 

είναι θέμα αυτοαντίληψης.

Προφανώς, του επέβαλαν αυτή την χαμηλή αυτοεκτίμηση. 

…στο σχολείο.

Από το δημοτικό κιόλας.

Αλλά είναι και είναι θέμα αντίληψής της πραγματικότητας. 

Έχουν διαφορετικό mentality.

Το αφεντικό βλέπει  τα προβλήματα σαν βατά εμπόδια που πρέπει να πηδήξει…

… και ο υπάλληλος βλέπει τα προβλήματα σαν βουνά που δεν έχει νόημα κάν να πλησιάσει.

Ένας ευνούχος δεν ονειρεύεται ποτέ ότι μπορεί να κάνει σεξ… 

…έστω και αν ο ευνουχισμός  του είναι φανταστικός…

…μόνο μέσα στο μυαλό του.

Αυτά σκέφτομαι όταν βλέπω τα βιογραφικά των υποψηφίων βουλευτών, δημάρχων και λοιπόν θεσιθήρων: 

σε μεγάλο ποσοστό είναι άνθρωποι χαμηλών προσόντων με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους…ή με μεγάλη αρπακτικότητα… 

…ενώ, ταυτόχρονα, βλέπω να υπάρχουν εξαιρετικά αξιόλογοι άνθρωποι που είναι low profile και οι οποίοι δεν τολμούν να κάνουν τίποτα γιατί  δεν τολμούν  να διεκδικήσουν κάτι που τους αξίζει.

Όσο πιο πρωτόγονο είναι ένα κράτος, τόσο λιγότερο αξιοκρατικό είναι  και τόσο λιγότερο αξιοκρατικά λειτουργούν οι θεσμοί του.

Στα σοβαρά κράτη υπάρχουν  μηχανισμοί αξιολόγησης και επιλογής. 

Στις μπανανίες υπάρχει μηχανισμός επιλογής από το κοπάδι των προθύμων με τους γλείφτες, τα ψώνια και τα ξέκωλα.

Όταν το μαγαζί φαλιρίσει, όλοι αυτοί κατηγορούν τους «άλλους»:

τα άλλα ψώνια… που προηγήθηκαν,  ή που τους διαδέχθηκαν.

Και η ζωή συνεχίζεται.