η τεχνητή νοημοσύνη μας εκπαιδεύει στην φυσική ανοησία

 Τα μαγαζιά της τεχνητής νοημοσύνης αγοράζουν ολόκληρα παλαιοβιβλιοπωλεία και σκανάρουν αστραπιαία το περιεχόμενο των βιβλίων και μετά τα καταστρέφουν.

Φαινόμενο που καταγράφεται και καταγγέλλεται δημοσίως. 

Μετά, όλοι εμείς εκπαιδεύουμε την μηχανή να σκέφτεται , να εκτιμά και να ψυχολογεί πρόσωπα και λαούς οι οποίοι σταδιακά γίνονται ηλίθιοι: 

ρωτούν την μηχανή πόσο πετρέλαιο χωράει η δεξαμενή τους και πόσο θα πληρώσουν τον πετρελαιά.

Στο δημοτικό οι εκθέσεις ιδεών και τα προβλήματα μαθηματικών λύνονται από την μηχανή όπως και οι πτυχιακές εργασίες και τα διδακτορικά στα πανεπιστήμια.

Μπορώ αύριο να έχω έτοιμο διδακτορικό πάνω στο ησυχαστικό κίνημα του 14ου αιώνα και την επιρροή που άσκησε στο Ισλάμ. 

Θα γίνω διδάκτωρ φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο του Ουντουμπούκου με 175 δολάρια μόνο και θα πάρω εξέχουσα θέση στο υπουργείο παιδείας ως σύμβουλος της υπουργού.

Τα εγγόνια μου δεν θα μάθουν ποτέ την προπαίδεια και θα ρωτούν πόσο κάνει πέντε φορές το επτά και αν ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν γενναίος γιατί ήταν τρανσέξουαλ.

Λαμπρό μέλλον μας αναμένει:

Θα είμαστε ανάπηροι και ηλίθιοι αλλά ευτυχισμένοι .

Το ιδανικό κοινό ψηφοφόρων.

οι φεμινίστριες

 

...φεμινίστριες συνήθως είναι κάτι θυμωμένες προκλιμακτηριακές που θυμώνουν με τους άντρες γιατί δεν τις λατρεύουν που είναι ανυπόφορες.

Ο ουτοπικός σοσιαλισμός του Ανδρέα Παπανδρέου

 Ο ουτοπικός σοσιαλισμός του Ανδρέα Παπανδρέου 

Το περιστατικό συνέβη στα μέσα της δεκαετίας του 1980 (γύρω στο 1985), όταν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ άρχισε να εφαρμόζει το πρώτο σκληρό σταθεροποιητικό πρόγραμμα οικονομικής λιτότητας (το γνωστό πρόγραμμα του Κώστα Σημίτη). 

Επειδή η στροφή αυτή ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τα ριζοσπαστικά συνθήματα της «Αλλαγής» και της «κοινωνικοποίησης», ο Ανδρέας Παπανδρέου έπρεπε να δικαιολογήσει ιδεολογικά γιατί το κόμμα του παραμένει σοσιαλιστικό, παρά τη φιλελεύθερη πολιτική.

Η δικαιολογία του Ανδρέα: Σε μια προσπάθεια πολιτικού ελιγμού, δήλωσε δημόσια ότι το ΠΑΣΟΚ δεν πρεσβεύει τον ορθόδοξο μαρξιστικό σοσιαλισμό (της ταξικής πάλης και της κρατικοποίησης των πάντων), αλλά έναν «άλλο» σοσιαλισμό, πιο ανθρωποκεντρικό και συνεργατικό, φέρνοντας ως παράδειγμα τα θεωρητικά μοντέλα του Σαρλ Φουριέ και του Ανρί ντε Σαιν Σιμόν. 

Η «πάσα» από τον γιο του: Στο πολιτικό παρασκήνιο της εποχής (όπως αποτυπώθηκε σε άρθρα της περιόδου), αναφερόταν χιουμοριστικά ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου υιοθέτησε αυτή τη γραμμή επειδή του τη σύστησε ο γιος του, Νίκος Παπανδρέου, ο οποίος εκείνο τον καιρό έκανε τη διατριβή του στο πανεπιστήμιο Πρίνστον και μελετούσε τους ουτοπικούς σοσιαλιστές. 

Το πάρτι της αντιπολίτευσης: Η δεξιά αντιπολίτευση (Νέα Δημοκρατία) και οι εφημερίδες της εποχής άδραξαν την ευκαιρία για ανελέητο τρολάρισμα. Κατηγόρησαν τον Παπανδρέου ότι, για να καλύψει την αποτυχία της οικονομικής του πολιτικής και τη λιτότητα, «ανακάλυψε» ξεχασμένους θεωρητικούς του 19ου αιώνα που οραματίζονταν ρομαντικές κοινότητες (τα φαλανστήρια του Φουριέ), βαφτίζοντας την υποχώρηση ως «ουτοπικό σοσιαλισμό». 

Τα φαλανστήρια (phalanstères) ήταν η κεντρική ιδέα του Γάλλου ουτοπικού σοσιαλιστή Σαρλ Φουριέ(Charles Fourier) για την αναδιοργάνωση της κοινωνίας, την οποία είχε οραματιστεί στις αρχές του 19ου αιώνα.

Ήταν ουσιαστικά αυτοδιοικούμενες, κοινοβιακές παραγωγικές κοινότητες, σχεδιασμένες να αντικαταστήσουν τις χαοτικές και απάνθρωπες πόλεις της βιομηχανικής επανάστασης.

Η δομή και η λειτουργία τους

• Ο πληθυσμός: Κάθε φαλανστήριο θα αποτελούνταν από περίπου 1.600 έως 1.800 άτομα, τα οποία Φουριέ ονόμαζε «Φάλαγγα» (Phalange).
• Το κτίριο: Ήταν ένα τεράστιο, ενιαίο συγκρότημα (σαν μεγάλο ανάκτορο ή σύγχρονο resort) που περιλάμβανε κατοικίες, εργαστήρια, βιβλιοθήκες, τραπεζαρίες και καλλιεργήσιμη γη γύρω του.
• Η εργασία ως απόλαυση: Οι άνθρωποι δεν θα έκαναν μια μόνο δουλειά. Θα άλλαζαν αντικείμενο εργασίας πολλές φορές την ημέρα ανάλογα με τις επιθυμίες και τα ταλέντα τους, ώστε η εργασία να μην είναι καταναγκασμός αλλά παιχνίδι.
• Συνδυασμός αγροτικής και βιομηχανικής παραγωγής: Η βάση της οικονομίας τους ήταν η γεωργία, αλλά συμπληρωνόταν από την οικοτεχνία και τη χειροτεχνία.

Γιατί έγινε «τζερτζελές» με τον Ανδρέα: 

Όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου αναφέρθηκε στον Φουριέ τη δεκαετία του '80, η αντιπολίτευση τον κατηγόρησε ότι η πολιτική του ΠΑΣΟΚ για τους αγροτικούς συνεταιρισμούς και τις «κοινωνικοποιήσεις» επιχειρήσεων (που συχνά κατέληγαν ζημιογόνες) ήταν μια αναβίωση αυτών των ξεπερασμένων, ρομαντικών 19ου αιώνα πειραμάτων. Ο τύπος της εποχής ειρωνευόταν ότι το ΠΑΣΟΚ προσπαθούσε να μετατρέψει την ελληνική επαρχία και τα χωριά σε «φαλανστήρια».

Δείτε πώς εξελίχθηκε ένα τέτοιο κοινόβιο στην Γσλλία που επιβίωσε μέχρι το 1950!

https://tonyshaw3.blogspot.com/2019/03/jean-baptiste-godin-and-utopia-guise.html?m=1

Η βιογραφία του Φουριέ, η φιλοσοφία και ποιους επηρέασε εκτός από τον Ανδρέα:

https://en.wikipedia.org/wiki/Charles_Fourier

βλέπω το μέλλον live

 Τα μαγαζιά της τεχνητής νοημοσύνης αγοράζουν ολόκληρα παλαιοβιβλιοπωλεία και σκανάρουν αστραπιαία το περιεχόμενο των βιβλίων και μετά τα καταστρέφουν.

Φαινόμενο που καταγράφεται και καταγγέλλεται δημοσίως. 

Μετά, όλοι εμείς εκπαιδεύουμε την μηχανή να σκέφτεται , να εκτιμά και να ψυχολογεί πρόσωπα και λαούς οι οποίοι σταδιακά γίνονται ηλίθιοι: 

ρωτούν την μηχανή πόσο πετρέλαιο χωράει η δεξαμενή τους και πόσο θα πληρώσουν τον πετρελαιά.

Στο δημοτικό οι εκθέσεις ιδεών και τα προβλήματα μαθηματικών λύνονται από την μηχανή όπως και οι πτυχιακές εργασίες και τα διδακτορικά στα πανεπιστήμια.

Μπορώ αύριο να έχω έτοιμο διδακτορικό πάνω στον ησυχαστικό κίνημα του 14ου αιώνα και την επιρροή που άσκησε στο Ισλάμ. 

Θα γίνω διδάκτωρ φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο του Ουντουμπούκου με 175 δολάρια μόνο και θα πάρω εξέχουσα θέση στο υπουργείο παιδείας ως σύμβουλος της υπουργού.

Τα εγγόνια μου δεν θα μάθουν ποτέ την προπαίδεια και θα ρωτούν πόσο κάνει πέντε φορές το επτά και αν ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν γενναίος γιατί ήταν τρανσέξουαλ.

Λαμπρό μέλλον μας αναμένει:

Θα είμαστε ανάπηροι και ηλίθιοι αλλά ευτυχισμένοι .

Το ιδανικό κοινό ψηφοφόρων.

διαχρονικοί οι καυγάδες και οι εξουσιαστικές σχέσεις μεταξύ των γιατρών

 διαχρονικοί οι καυγάδες και οι εξουσιαστικές σχέσεις μεταξύ των γιατρών

Ανάμεσα στο παλιά ιατρικά βιβλία που μάζευα όταν ήμουνα άρρωστος βιβλιοσυλλέκτης,  είναι και κάποιοι τόμοι δεμένων - προπολεμικών- ελληνικών ιατρικών περιοδικών. Μερικούς, μάλιστα, μου τους είχε χαρίσει ένας στο Μοναστηράκι γιατί, προφανώς,, δεν ήλπιζε ότι θα τους πουλήσει.

Διαβάζοντας λοιπόν αυτά τα παλιά ιατρικά περιοδικά, διαπίστωσα ότι και τότε οι γιατροί τρωγόταν σαν βρωμόσκυλα  μεταξύ τους.

Βασικά για την πελατεία... που πάντα ήταν λίγη σε σχέση με τον αριθμό των γιατρών.

Αλλά και γιά την πρωτοκαθεδρία και την «δόξα».

Αυτό με παρηγορεί όταν διαβάζω και σήμερα κακούς και χαμηλού επιπέδου καυγάδες ανάμεσα στους γιατρούς που μετέχουν σε διάφορες ιατρικές ομάδες. 

Πείθομαι ότι όλο αυτό είναι ένα παλιό φαινόμενο που συνεχίζεται... και όχι κάποιο καινούργιο φαινόμενο, που χαρακτηρίζει την χαμηλή ποιότητά μας, σήμερα.

Απλώς τότε οι γιατροί το έπαιζαν περισσότερο «αρχόντοι» προς τον κοσμάκη,  και τρωγότανε στα κρυφά μεταξύ τους.

Είναι θλιβερό να διαπιστώνω πως,  άνθρωποι που έχουν καταβάλλει τόσο μεγάλη προσπάθεια, επί τόσα πολλά χρόνια, για να μάθουν  μια δουλειά, καταφεύγουν σε τόσο ευτελείς τρόπους,  για να κερδίσουν τόσα λίγα.

Διαπιστώνω συχνά,  πως, ο γιατρός, και  σήμερα, είναι κάτι ανάμεσα σε καρπαζοεισπράκτορα και λεβεντομαλάκα.

Καρπαζοεισπράκτορας είναι προς κάθε μορφής εξουσία: 

προς την πολιτική, την εργοδοτική, την καθηγητική.

Και λεβεντομαλάκας είναι πάντα προς τους συναδέλφους του. 

Εκεί βγάζει το άχτι του: προς τους ιεραρχικά κατώτερους -κυρίως- αλλά και προς τους ιεραρχικά ίσους,  που δεν τους έχει ανάγκη..

Εκεί γίνεται - μερικές φορές… δεν είναι κανόνας…μην παρεξηγηθούμε! -  κακός, αυταρχικός, καταπιεστικός, προσβλητικός και χυδαίος.

Το αίτιο νομίζω είναι έχει τη ρίζα του σε δύο πράγματα: 

το ένα είναι ότι οι γιατροί, σαν προσωπικότητες,  έχουν την τάση να πειθαρχούν.

Αλλά, ταυτόχρονα, έχουν την τάση να  είναι και ανταγωνιστικοί. 

Σχεδόν πάντα οι γιατροί ήταν καλοί μαθητές, «σπασίκλες»... 

....παιδιά που πειθαρχούσαν στην αυθεντία των δασκάλων και των γονιών.

Αλλά, όσο πειθαρχούν   στους από πάνω -στους δασκάλους που τους δίνουν το «άριστα» - τόσο πολύ, ταυτόχρονα, ανταγωνίζονται τους άλλους, «καλούς», μαθητές.

Το δράμα είναι πως, τώρα, και οι δάσκαλοι, έγιναν «καρπαζοεισπαράκτορες».

Τρώνε καρπαζές από πολιτικούς, λεφτάδες  και φαρμακευτικές εταιρείες.

Και παρηγορούνται... που δίνουν κι αυτοί -με τη σειρά τους - λίγες καρπαζιές,  στους από κάτω.

Φτωχή παρηγοριά.

νευρώσεις

 

Έχω αναπτύξει ένα σωρό νευρώσεις και αναρωτιέμαι που θα οδηγήσει όλο αυτό.

Είναι μικρά  πράγματα που με εκνευρίζουν κάπως περισσότερο από αυτό που πρέπει.

… αλλά ενοχλητικά αρκετά για να μου ανεβάζουν την πίεση.

…πχ ένα πράγμα που μου την δίνει στους μεσήλικες άντρες , είναι το ίσιο μαλλί με χωρίστρα στην μέση του κρανίου, στην κορυφή.

Τώρα θα μου πείτε- και δικαίως- και τι σε νοιάζει ρε φίλε ή χωρίστρα του ανθρώπου; Ζηλεύεις που δεν μπορείς να την κάνεις γιατί είσαι καραφλός;

Σας βεβαιώνω πως δεν ζηλεύω: 

δεν είναι αυτό.

Σίγουρα.

Απλά μου την δίνει που κάτι καράβλαχοι, στο παραπέντε της υπερτροφίας προστάτου και της ατροφίας εγκεφάλου, κάνουν τους γκόμενους! 

Ουστ ρε γέρο ξούρα! 

Τράβα να αγοράσεις κάνα αυτοκινητάκι στα εγγόνια σου!

Πήξαμε στους πουροεραστές!

Ένα άλλο που μου την δίνει τελευταία είναι οι τεράστιες νυχάρες των γυναικών.

Ξέρω ότι είναι τεχνητά νύχια κολλημένα πάνω στα κανονικά.

Μου δημιουργούν μια αίσθηση επιθετικότητας…

… ότι θα με καρφώσουν και θα με γδάρουν σαν λεοπαρδάλεις.

Αλλά το χειρότερο είναι η αίσθηση βρωμιάς που μου δημιουργούν.

Κάθομαι και φαντάζομαι πόση βρώμα έχουν μαζέψει από κάτω αυτά τα νύχια… πόσα μικρόβια φωλιάζουν και πολλαπλασιάζονται εκεί.

Ήμουνα χθες σε μια ταβέρνα και η σερβιτόρα έφερε το ψωμί με τις νυχάρες σαν της Ματζίκα ντε Σπελ.

Άντε να φάω το ψωμί.. μετά που το έπιασαν οι νυχάρες.

Πάω και παίρνω τυρόπιτα από ένα τυροπιτάδικο: η λεοπάρδαλη - υπάλληλος άλλοτε ανοίγει την χαρτοσακούλα με την λαβίδα και άλλοτε με το χέρι της που έχει βέβαια τις νυχάρες.

Εγώ παρακαλάω να την ανοίξει με την λαβίδα. 

Αν την ανοίξει με τις νυχάρες μου έρχεται να την πετάξω.

Η ζωή έχει γίνει πολύ δύσκολη τελευταία για μας τους νευρωσικούς.

Αλλά και οι υπόλοιποι, οι ψευτοφυσιολογικοί, δεν θα γλυτώσετε.

Και εσείς θα κάνετε νευρώσεις, αργά ή γρήγορα.

Σιγά μην γλυτώσετε.

Θα φροντίσει για αυτό η κυβέρνηση, η αντιπολίτευση, η Ευρωπαϊκή Ενωση και ο Τραμπ.

Ξέρουν αυτοί τι κάνουν.

Η δουλειά τους είναι η κοινωνική αποδιοργάνωση και ο κοινωνικός έλεγχος μέσω ανάπτυξης νευρώσεων.

Αόρατο προλεταριάτο

 Εντάσσομαι σταδιακά στο προλεταριάτο.

Είναι μια αργή διαδικασία εξοικείωσης.

Βλέπω τον χοντρο- Κουτσούμπα να χορεύει ζεϊμπέκικο σε ένα κομματικό «γλέντι» με κοψίδια, τζατζίκια και αγωνιστικά κλαψιάρικα τραγούδια…

«Λιώνουν τα νιάτα μας στην βιοπάλη»…και ζηλεύω τα κοψίδια.

Τα αγωνιστικά τραγούδια όμως μου κόβουν την όρεξη.

Έκανα PTST τότε που μου έβαζαν τα τραγούδια στο Πολυτεχνείο σε τερατώδη ένταση.

Δυστυχώς, από τότε,  ποτέ δεν κατάφερα να συνδυάσω επιτυχώς την αριστερή μάσα με την αριστερή τέχνη.

Αλλά… πως «λιώνουν στην βιοπάλη»αφού σχεδόν όλοι οι «αγωνιστές» είναι υπέρβαροι; 

Να μιά δυσαρμονία θεωρίας και εμπειρίας.

Όσον αφορά την «βιοπάλη», πως τα καταφέρνουν οι κομματικοί «προλετάριοι» και διορίζονται μόνιμοι στο δημόσιο;

Άλλη μορφή πάλης και αυτή.

Χοντροί δημόσιοι υπάλληλοι από την μιά και οι λοιποί εξαθλιωμένοι «προνομιούχοι»  επαγγελματίες και έμποροι από την άλλη.

Πάντα  σε μόνιμο άρμεγμα και εκβιασμό από την εφορία και την πολυνομία.

Μόνο οι Οπεκεπέδες κλπ παρατρεχάμενοι διασώζονται,  ως κολλητοί.

Οι πραγματικά φτωχοί ντρέπονται να δείξουν την φτώχεια τους .

Πίνω καφέ με δύο πάμπτωχους που είναι στο βασικό επίδομα πενίας των 200€.

Καφέ πίνουν τις πρώτες δέκα μέρες του μήνα. 

Τις υπόλοιπες κάνουν υπομονή.

Αν δεν είχαν ενίσχυση από συγγενείς και γείτονες, θα πείναγαν κανονικά.

Τώρα μάλλον υποσιτίζονται με τροφές της πλάκας.

Οι ντελιβεράδες που συζητάω βγάζουν κάνα σαραντάρι και,  με τα τιπς, βία  πενήντα.

…αλλά έχουν  έξοδα για το παπί και κινδυνεύουν με πτώσεις και τραυματισμούς.

Παιδιά 20-25 χρονών οι περισσότεροι.

… αλλά τώρα ξεφύτρωσαν και κάτι παρακμιακοί πενήντα- εξηντάρηδες με κοιλιές, πίεση και ζάχαρο.

Είναι θύματα απολύσεων σε εταιρείες που πνέουν τα λοίσθια.

Αξιοπρεπείς και αυτοί. 

Τους ρωτάω πως πάνε οι παραγγελίες και τα φιλοδωρήματα.

Έχουν λιγοστέψει δραματικά λόγω φτώχιας αλλά συνεχίζονται οι παραγγελίες από ξεθεωμένους μεροκαματιάρηδες, παλαβές γεροντοκόρες  και νέους με κοινωνική φοβία που παίζουν ιντερνετικά παιχνίδια με τις ώρες.

Όλοι οι φτωχοί πνέουν μένεα έναντίον του Μητσοτάκη και του Άδωνι ο οποίος εισπράττει μεγάλο ποσοστό δυσαρέσκειας και δυσφορίας.

Οι σύγχρονοι προλετάριοι δεν είναι μόνο μικρουπάλληλοι στον βασικό αλλά και οι εξαθλιωμένοι με μπλοκάκι.

Όλοι αυτοί συγκροτούν ένα τεράστιο κόσμο που αγνοείται πλήρως από τα κόμματα , τις οργανώσεις, τους διανοούμενους και τους φιλανθρώπους .

Οι βολεμένοι φροντίζουν λαθρομετανάστες και γάτες. 

Οι πρώτοι φέρνουν ευρωπαϊκά λεφτά και σεξυ ευκαιρίες στα περίεργα γούστα.

Οι γάτες καλύπτουν συναισθηματικά.

Οι φτωχοί να μην μας ενοχλούν, παρακαλώ.

Η Βουλή είναι γυάλινος πύργος προνομιούχων.

Έχει ο Θεός…μέχρι να μας πάρει ο Διάβολος.

Όλους.