Η ρίζα της ολιστικής ιατρικής, ο ολισμός… …και ο στρατάρχης Γιαν Σματς.

 1. Ολισμός του Γιαν Σματς: Η Δυναμική Εξέλιξη

Στο έργο του «Ολισμός και Εξέλιξη» (1926), ο Σματς εισήγαγε τον όρο Ολισμός (από το ελληνικό «όλον»).

• Η κεντρική ιδέα: Το σύμπαν δεν είναι απλώς ένα άθροισμα από μηχανικά κομμάτια (ατόμων ή κυττάρων), αλλά έχει μια έμφυτη τάση να δημιουργεί «όλα» που είναι κάτι παραπάνω από το άθροισμα των μερών τους (π.χ. το νερό είναι κάτι παραπάνω από το υδρογόνο και το οξυγόνο μαζί).
• Η διαφορά: Για τον Σματς, η πραγματικότητα δεν είναι έτοιμη. Εξελίσσεται δημιουργικά μέσα στον χρόνο. Η ύλη οργανώνεται σε φυτά, τα φυτά σε ζώα, τα ζώα σε ανθρώπινο νου και προσωπικότητα. Ο ολισμός είναι μια βιολογική και επιστημονική θεωρία εξέλιξης, όχι μια θρησκευτική ή μυστικιστική θεωρία.

2. Πανθεϊσμός του Σπινόζα: Ο Θεός-Φύση

Ο Μπαρούχ Σπινόζα υποστήριξε ότι υπάρχει μόνο μία Ουσία στο Σύμπαν, την οποία ονόμασε Θεό ή Φύση(Deus sive Natura).

• Η διαφορά από τον Σματς: Ο πανθεϊσμός του Σπινόζα είναι στατικός και γεωμετρικός. Το Σύμπαν είναι τέλειο, αιώνιο και δεν «εξελίσσεται» προς κάπου, ούτε δημιουργεί «νέα» πράγματα που δεν υπήρχαν πριν. Για τον Σπινόζα, μια πέτρα, ένα δέντρο και ένας άνθρωπος είναι απλώς διαφορετικές «εκφράσεις» (modi) της ίδιας, ήδη υπάρχουσας, θεϊκής ουσίας. Αντίθετα, για τον Σματς, ο άνθρωπος είναι μια ανώτερη ολότητα που προέκυψε εξελικτικά, την οποία ο Σπινόζα θα έβλεπε απλώς ως άλλη μια πτυχή της ίδιας αιώνιας πραγματικότητας.

3. Ινδουισμός: Η Συμπαντική Ψυχή (Μπράχμαν)

Ο Ινδουισμός (ειδικά η σχολή Αντβάιτα Βεδάντα) πρεσβεύει ότι ολόκληρο το σύμπαν είναι μια ενιαία πνευματική πραγματικότητα, το Μπράχμαν.

• Η διαφορά από τον Σματς: Ο Ινδουισμός βλέπει τον υλικό κόσμο της καθημερινότητας και της εξέλιξης ως Μάγια (ψευδαίσθηση). Η εξέλιξη των ειδών ή της ύλης που περιγράφει ο Σματς, για έναν Ινδουιστή είναι απλώς ένα παιχνίδι των αισθήσεων. Η μόνη αληθινή πραγματικότητα είναι πνευματική και αμετάβλητη. Επιπλέον, ο Ινδουισμός έχει έντονο το στοιχείο της σωτηριολογίας (η ψυχή πρέπει να ενωθεί με το Μπράχμαν για να γλιτώσει από την μετενσάρκωση), κάτι που απουσιάζει παντελώς από τον ολισμό του Σματς.

4. Βουδισμός: Η Ρευστή Αλληλεξάρτηση

Ο Βουδισμός διδάσκει την Εξαρτημένη Ανάδυση—ότι τίποτα δεν υπάρχει αυτόνομα, αλλά τα πάντα υπάρχουν επειδή εξαρτώνται από κάτι άλλο.

• Η διαφορά από τον Σματς: Ενώ ο Σματς πιστεύει ότι η εξέλιξη χτίζει σταθερές, ανώτερες «ολότητες» (όπως η ανθρώπινη προσωπικότητα), ο Βουδισμός υποστηρίζει το αντίθετο: δεν υπάρχει καμία σταθερή ολότητα (Ανάτμαν - μη-εαυτός). Για τον Βουδισμό, ακόμη και η προσωπικότητά μας είναι μια ψευδαίσθηση που αποτελείται από συνεχώς μεταβαλλόμενα στοιχεία (Skandhas). Ο Βουδισμός δεν βλέπει το σύμπαν ως μια πυραμίδα που ανεβαίνει προς ανώτερες μορφές (όπως ο Σματς), αλλά ως ένα δίχτυ όπου όλα αλλάζουν αέναα και η προσκόλληση σε οποιοδήποτε «όλον» φέρνει ταλαιπωρία (Ντούκχα).

Μιά κακομοιριά

 

…είναι απίστευτο: 

οι ασθενείς νιώθουν θύματα του υπεροπτικού ιατρικού κόσμου  και σημαντικό ποσοστο γιατρών νιώθουν θύματα της επιθετικής, υπεροπτικής παντογνωσίας των ασθενών και συγγενών με την ημιμάθεια του Google και της ΤΝ!

Συμπέρασμα  δικό μου: 

η κοινωνία έχει πάψει να είναι κοινωνία με ιεραρχημένη γνώση , ταυτότητα και ρόλους.

Είναι ένα άθροισμα εγωκεντρικών πλασμάτων που πιστευουν ότι είναι μοναδικά , πανέξυπνα, ενημερωμένα  και αξιοπρόσεκτα και που χρήζουν  «σπέσιαλ προσοχής» και περιποίησης από όλα τα επαγγέλματα υπηρεσιών.

Απο τους γιατρούς και τους σερβιτόρους , μέχρι τους δασκάλους και τις κομμώτριες.

Μιά κοινωνία καταπιεσμένων, κακοποιημένων και θυμωμένων νάρκισσων που, επειδή κατά βάθος νιώθουν κορόιδα και θύματα, κάνουν υπεραναπλήρωση με ναρκισσιστικές και επιθετικές συμπεριφορές...

Οι γιατροί συμμετέχουν και αυτοί στο απαίσιο θέατρικό έργο αλλάζοντας ρόλους: 

πότε νάρκισσοι, πότε καταπιεσμένοι, πότε εξουσιαστικοί και πότε θυμωμένα θύματα.

Μιά Κακομοιριά.

Παρακμιακά φαινόμενα χαρακτηριστικά της κοινωνικής αποσύνθεσης.

Πλάτων Μανιάς

«70% σωστός, 30% λάθος»

 Συμβουλή προς τα ελληνικά πολιτικά κόμματα

Η σοφή μέθοδος αυτοκριτικής 70-30

Όταν τα σκατώσει  ένα κυβερνητικό κόμμα και αλλάξει αρχηγό, δεν είναι σωστή και έξυπνη η πλήρης αποδόμηση και αποκήρυξη του προηγούμενου, απελθόντος αρχηγού…

…αλλά ούτε και η βλακώδης δικαιολόγηση όλων των λαθών/ σκατών που διεπράχθησαν.

Και τα δύο αυτά αποβαίνουν επιβλαβή , ως πολιτικές επιλογές.

Καλό είναι να ακολουθηθεί η κινεζική μέθοδος του «70% σωστός, 30% λάθος» που έχει ως εξής : 

Η περίφημη φράση «70% σωστός, 30% λάθος» (ή αλλιώς η αναλογία «7-3») αποτελεί το επίσημο ιδεολογικό και πολιτικό «μέτρο» με το οποίο το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας (ΚΚΚ) αξιολογεί την κληρονομιά του Μάο Τσετούνγκ.

Η διατύπωση αυτή κατοχυρώθηκε επίσημα στο προαναφερθέν «Ψήφισμα για ορισμένα ζητήματα στην ιστορία του κόμματός μας»

 του 1981, υπό την ηγεσία του Ντενγκ Σιαοπίνγκ, και συνεχίζει μέχρι σήμερα να αποτελεί τον βασικό πυλώνα της επίσημης ιστορικής αφήγησης στην Κίνα.

1. Τι σημαίνει πρακτικά το «70% - 30%»

• Το 70% (Τα θετικά): Αντιπροσωπεύει την τεράστια ιστορική συμβολή του Μάο στην ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας το 1949, την απελευθέρωση της χώρας από την ιμπεριαλιστική και φεουδαρχική εξάρτηση, τη δημιουργία ενός ισχυρού, ανεξάρτητου κράτους και τα θεμέλια που έθεσε στην εκβιομηχάνιση, την παιδεία και τα δικαιώματα των γυναικών.

• Το 30% (Τα λάθη): Αντιπροσωπεύει τις καταστροφικές πολιτικές αστοχίες της μετέπειτα περιόδου, με κορυφαία παραδείγματα το Μεγάλο Άλμα Προς τα Εμπρός (1958–1962), το οποίο προκάλεσε τεράστιο λιμό και εκατομμύρια θανάτους, και φυσικά την Πολιτιστική Επανάσταση (1966–1976), η οποία βύθισε τη χώρα στο χάος και τον διχασμό.

2. Γιατί επελέγη αυτή η συγκεκριμένη αναλογία;

Η φράση αυτή δεν προέκυψε τυχαία· αποτέλεσε προϊόν μακρών και επίπονων εσωκομματικών διαβουλεύσεων κατά τη μετάβαση της Κίνας στη μετά-Μάο εποχή. 

Ο ίδιος ο Ντενγκ Σιαοπίνγκ (ο οποίος είχε διωχθεί και εξευτελιστεί προσωπικά την περίοδο της Πολιτιστικής Επανάστασης) επέμεινε σε αυτή τη συμβιβαστική φόρμουλα για έναν λόγο: την πολιτική επιβίωση και τη νομιμότητα του ίδιου του καθεστώτος.

• Προστασία της κομματικής συνέχειας: Αν το ΚΚΚ αποκήρυσσε ολοκληρωτικά τον Μάο (100% λάθος), θα κατέρρεε η ιδεολογική νομιμότητα όλου του κράτους, καθώς το κόμμα αντλούσε τη εξουσία του από την ίδια την επανάσταση του Μάο.

• Η περίφημη φράση του Ντενγκ: 

Ο Ντενγκ Σιαοπίνγκ είχε συνοψίσει την ανάγκη αυτής της ισορροπίας λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «οι συνεισφορές του συντρόφου Μάο Τσετούνγκ έρχονται πρώτες, και τα λάθη του δεύτερα», υπογραμμίζοντας ότι χωρίς τον Μάο, ο κινεζικός λαός θα αγωνιζόταν στο σκοτάδι για πολύ περισσότερο χρόνο.

3. Η σημερινή σημασία του «70% - 30%»

Στη σύγχρονη Κίνα, το αξίωμα αυτό λειτουργεί ως «κόκκινη γραμμή»:

• Επιτρέπει στους ιστορικούς και την ηγεσία να παραδέχονται τα τραγικά λάθη του παρελθόντος (αποφεύγοντας την απόλυτη τύφλωση), αλλά απαγορεύει αυστηρά την πλήρη αποδόμηση ή τη μηδενιστική κριτική (historical nihilism) απέναντι στο πρόσωπο του Μάο.

• Οποιαδήποτε απόπειρα να ανατραπεί αυτή η ισορροπία —είτε προς την κατεύθυνση της αγιοποίησης του Μάο όσο ζούσε είτε προς την κατεύθυνση της ολικής του απόρριψης— θεωρείται πολιτικά επικίνδυνη και λογοκρίνεται, διότι αγγίζει τα θεμέλια της πολιτικής σταθερότητας του κινεζικού κράτους.

Η αναλογία 70% σωστός, 30% λάθος δεν προέκυψε από κάποια μαθηματική φόρμουλα ή ποσοτική στατιστική μελέτη, αλλά αποτέλεσε προϊόν σκληρού πολιτικού συμβιβασμού και ιδεολογικής διαπραγμάτευσης στην κορυφή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας (ΚΚΚ) μετά τον θάνατο του Μάο Τσετούνγκ (1976) και την άνοδο του Ντενγκ Σιαοπίνγκ στην εξουσία.

1. Η εσωκομματική ζύμωση και οι δύο «τάσεις»

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, το ΚΚΚ βρισκόταν σε βαθιά κρίση ταυτότητας. Στελέχη και βετεράνοι του κόμματος που είχαν διωχθεί, βασανιστεί ή χάσει συγγενείς κατά την Πολιτιστική Επανάσταση ζητούσαν μια ριζική αποσταλινοποίηση και μια συνολική καταδίκη των πεπραγμένων του Μάο. Από την άλλη πλευρά, υπήρχαν οι «ορθόδοξοι» μαοϊκοί που φοβούνταν ότι οποιαδήποτε ευρεία αμφισβήτηση του Μάο θα γκρέμιζε τα θεμέλια του ίδιου του καθεστώτος.

Ο Ντενγκ Σιαοπίνγκ, ως ο de facto ηγέτης που καθοδήγησε την ανασυγκρότηση, βρέθηκε στη θέση του διαιτητή. Ήξερε ότι η οικονομική μεταρρύθμιση και το άνοιγμα στη Δύση απαιτούσαν τομές, αλλά καταλάβαινε εξίσου καλά ότι το κόμμα δεν μπορούσε να αποκηρύξει τον ιδρυτή του κράτους χωρίς να αυτοκτονήσει πολιτικά.

2. Ο προσωπικός ρόλος και η φράση του Ντενγκ

Ο ίδιος ο Ντενγκ Σιαοπίνγκ έδωσε το «πρόσημο» αυτής της αναλογίας σε εσωτερικές συσκέψεις για τη σύνταξη του ιστορικού ψηφίσματος του 1981. Είχε συνοψίσει την πολιτική αναγκαιότητα με τη φράση: «Οι συνεισφορές του συντρόφου Μάο έρχονται πρώτες, και τα λάθη του δεύτερα».

Η συγκεκριμένη ποσοτική διατύπωση (70-30) επιλέχθηκε συνειδητά για να στείλει ένα σαφές μήνυμα ισορροπίας:

• Το 70% εξασφάλιζε ότι η ιστορική βάση του κόμματος, η επανάσταση του 1949 και η νομιμότητα του καθεστώτος παρέμεναν άθικτες.

• Το 30% άφηνε επαρκές περιθώριο κριτικής ώστε να αναγνωριστούν οι τεράστιες τραγωδίες (Μεγάλο Άλμα, Πολιτιστική Επανάσταση) και να δικαιολογηθεί η στροφή προς τις νέες μεταρρυθμίσεις (Reform and Opening Up).

3. Το «πλαίσιο» πέρα από τα νούμερα

Αν και η αναλογία παρουσιάστηκε σαν μια αντικειμενική αποτίμηση, στην πραγματικότητα ήταν μια πολιτική συνταγή επιβίωσης. Ο Ντενγκ είχε δηλώσει χαρακτηριστικά ότι αν το ποσοστό των λαθών ανέβαινε πολύ ή αν ο Μάο απορριπτόταν συλλήβδην, η Κίνα θα βυθιζόταν σε ιδεολογικό κενό και αστάθεια. Έτσι, το 70/30 καθιερώθηκε όχι ως αποτέλεσμα έρευνας, αλλά ως ένα «πολιτικό ταβάνι»: οριακά αρκετό για να αμβλύνει τις πληγές του παρελθόντος, αλλά αρκετά ασφαλές για να προστατεύσει το αλάνθαστο του πυρήνα της εξουσίας του ΚΚΚ.

η ιατρική φροντίδα των σελέμπριτις

 Ο κόσμος νομίζει ότι οι πλούσιοι και ισχυροί έχουν καλύτερη ιατρική περίθαλψη από τον μέσο άνθρωπο.

Δεν είναι αλήθεια… και το έχω διαπιστώσει προσωπικά… μέσα από διάφορα γνωστά περιστατικά.

( στα οποία δεν μπορώ να αναφερθώ για να μην μπλέξω νομικά κλπ.) 

Δεν είναι παρηγοριά: 

οι πλούσιοι διακρίνονται στους έξυπνους και σοβαρούς πλούσιους και στους μαλακο-πλούσιους… που είναι και οι περισσότεροι.

Αυτοί οι δεύτεροι, λατρεύουν τις διασημότητες: 

διασημότητες τραγουδιστές , διασημότητες ράφτες, διασημότητες γιατρούς. 

Οι διασημότητες από την άλλη , οι λεγόμενοι σελέμπριτις, είναι ξεχωριστή ράτσα και κάνουν παρέα μεταξύ τους για να γυαλίζουν περισσότερο και να αναπαράγονται.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Προφανώς όταν αρρωστήσουν οι σελέμπριτις, πού θα πάνε: 

στο σελέμπριτι γιατρό!

….οι οποίοι κατά 50% είναι τενεκέδες ξεγάνωτοι, κατά 35% είναι γυαλισμένες μετριότητες και κατά 15% είναι καλοί .

Η πιθανότητα δηλαδή ο σελεμπριτάς να πάει κατά διαόλου, είναι 50%.

Δεν είναι μικρή πιθανότητα αν πρόκειται για την κόλαση.

το βλέμμα των Αγίων

 Κάποτε που διάβαζα βίους πρόσφατων  αγίων, του εικοστού αιώνα, όπως ο Άγιος Νεκτάριος, ο Παπά Νικόλας Πλανάς, οι γέροντες (νυν Άγιοι) Πορφύριος και Παίσιος, ο Άγιος Σάββας ο Νέος ο εν Καλύμνω…

έβλεπα προσεκτικά τις φωτογραφίες που είχαν βγάλει:

 ελάχιστες οι δύο πρώτοι και ο Άγιος Σάββας και ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης.

Είχα παρατηρήσει σε όλων το βλέμμα κάτι: 

όχι μόνο  καλοσύνη που υπήρχε βέβαια…

 αλλά κάτι σαν λύπη…μια  βαθειά επίγνωση της αθλιότητας του κόσμου.

Προφανώς είχαν δείξει και ακούσει πολλά τα μάτια και τα αυτιά τους …αλλά αυτοί οι χαρισματικοί,  καταλάβαιναν πολλαπλάσια…

 με αόρατες ενορατικές δυνάμεις .

Διορατικοί και προορατικοί.

Είναι τόσο σκατένια η κοινωνία μας, που μόνο οι κακοποιοί και οι άγιοι έχουν επίγνωση της αθλιότητάς της.

Απλά οι άγιοι πιστεύουν στην θεραπεία της αθλιότητας μέσω της Θείας χάριτος.

 …που κινητοποιείται από την ανθρώπινη προσπάθεια βελτίωσης.

(Δηλαδή ανοίγει ο άνθρωπος-απάνθρωπος την «πόρτα»…

και εισχωρεί το Θεϊκό δώρο μέσα του).

Έβλεπα το βλέμμα του Πορφύριου και είχα την αίσθηση ότι καταλάβαινε στην ψυχή του άλλου περισσότερα από εκατό ψυχιάτρους μαζί.

Αυτά μου κατέβηκαν σήμερα βλέποντας φωτογραφίες απατεώνων γιατρών, ψυχοπαθών διασημοτήτων και διαταραγμένων ιντερνετικών ινφλουένσερς.

Όλοι αντικείμενα λαϊκής λατρείας .

Συρφετός.

Δεν γλιτώνουμε με τίποτε.

Πρέπει να προσευχηθούν πολλοί άγιοι μαζί μπάς και γλιτώσουμε την σαπίλα και την ξεφτίλα .

Είναι στο κατώφλι μας και οι δυό.

Ο Μάο και η σύζυγος του

 Όταν ο Μάο το 1966 διαπίστωσε ότι κινδύνευε να χάσει τον έλεγχο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ, έκανε μια ιδιοφυή αλλά σούπερ τυχοδιωκτική και επικίνδυνη πολιτική κίνηση: επανάσταση μέσα στην επανάσταση!

Μέσα σε ένα επαναστατικό καθεστώς που ο ίδιος εγκαθίδρυσε το 1949, μετά από τον  εμφύλιο πόλεμο και τον πόλεμο εναντίον των Γιαπωνέζων κατακτητών, χρησιμοποίησε τους νεαρούς φανατικούς υποστηρικτές του , τους λεγόμενους «ερυθροφρουρούς» , ώστε να εξοντώσουν τοὺς εσωκομματικούς του αντιπάλους. 

Όπως και έγινε.

Ξεκίνησε μια περίοδος απίστευτης τρομοκρατίας, λιμού, διώξεων,  δολοφονιών και εξορίας σε αγρούς και εργοστάσια, όχι μόνο των πολιτικών αντιπάλων πολιτικών αλλά καθενός υπόπτου δεν ήταν «μαζί μας». Φοιτητάκια εικοσάχρονα,  πλάκωναν στο ξύλο σεβάσμιους καθηγητές και τους έστελναν σε ορυζώνες στην μέση του πουθενά για να καλλιεργήσουν ρύζι και να αποκτήσουν «προλεταριακή συνείδηση» .

Γνώρισα τέτοιους γιατρούς και ουδείς ήθελε να μιλήσει ανοικτά . 

Ο τρόμος στα μάτια τους πάντως, ήταν σαφής.

Βασικός καθοδηγητής και εκτελεστής όλης αυτής της δεκαετούς τρομοκρατίας, ήταν η σύζυγος του Μάο, η Τσιανγκ Τσιγκ, η οποία ήταν μια αδίστακτη και σούπερ φιλόδοξη και εξουσιομανής πρώην ηθοποιός.

(Μεταξύ άλλων καθάρισε και όλους τους πρώην φίλους και εραστές της για να ξαναγράψει ωραιοποιημένο το επαναστατικό βιογραφικό της)

🙂

Ο Μάο τα ήξερε όλα : 

αφού δική του ήταν η έμπνευση και οι διαταγές.

«Ήμουν το σκυλί του. Δάγκωνα όποιον μου έλεγε», δήλωσε όταν την συνέλαβαν μετά τον θάνατο του Μάο οι ανανεωτές αντίπαλοί του.

Της φόρτωσαν όλα τα σκατά για να διατηρήσουν τον Μύθο του Μάο, αλώβητο.

«Ο Μεγάλος Ηγέτης προδόθηκε από τους τυχοδιώκτες».

Η Επανάσταση έπρεπε να αλλάξει πολιτική αλλά να διατηρήσει τα σύμβολα της.

Βέβαια ο διάδοχος Ντενγκ είναι αυτός που οικοδόμησε αυτό που βλέπουμε σήμερα: ένας πρακτικός κοντός τύπος με απίστευτη ευφυΐα, ευελιξία και αποφασιστικότητα που δεν εκτιμούσε και πολύ την ιδεολογική καθαρότητα:

«Άσπρη γάτα; Μαύρη γάτα; 

Σημασία έχει να πιάνει ποντίκια», έλεγε στους πρώην ερυθροφρουρούς.

https://www.facebook.com/share/r/1Hk8gv6W72/?mibextid=wwXIfr

Το «Μεγάλο Βήμα προς τα Εμπρός» (1958–1962) 

 …ήταν μια οικονομική και κοινωνική εκστρατεία που διοργάνωσε το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας υπό την ηγεσία του Μάο Τσετούνγκ, με στόχο τη γρήγορη μετατροπή της χώρας από μια αγροτική οικονομία σε μια σύγχρονη, βιομηχανική κομμουνιστική κοινωνία.Η εκστρατεία αυτή κατέληξε σε μια από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές καταστροφές της ιστορίας, προκαλώντας τον Μεγάλο Κινεζικό Λιμό.

Οι Κύριοι Πυλώνες της Εκστρατείας 

ίδρυση Λαϊκών Κοινοτήτων (Κομμούνες): Η ιδιωτική αγροτική περιουσία καταργήθηκε εντελώς. Οι αγρότες οργανώθηκαν σε τεράστιες κοινότητες (κομμούνες) των χιλιάδων οικογενειών, όπου τα πάντα —από την εργασία μέχρι τα συσσίτια— ήταν κοινά.

Παραγωγή Χάλυβα στις Αυλές: Ο Μάο πίστευε ότι η παραγωγή χάλυβα ήταν το κλειδί για τη βιομηχανοποίηση. Διατάχθηκε η δημιουργία ερασιτεχνικών υψικαμίνων στις αυλές των σπιτιών. Οι αγρότες εγκατέλειψαν τις καλλιέργειες για να λιώσουν προσωπικά αντικείμενα (σκεύη, εργαλεία), παράγοντας τελικά άχρηστο και κακής ποιότητας σίδερο.

Εκστρατεία των Τεσσάρων Παρασίτων: Στόχος ήταν η εξόντωση κουνουπιών, μυγών, αρουραίων και σπουργιτιών. Η μαζική εξόντωση των σπουργιτιών όμως διατάραξε την οικολογική ισορροπία, προκαλώντας έξαρση ακρίδων που κατέστρεψαν τις σοδειές.

Οι Συνέπειες και ο Ανθρώπινος Απολογισμός :

ο Μεγάλος Λιμός: Ο συνδυασμός της εγκατάλειψης της αγροτικής παραγωγής, των κακών γεωργικών πειραματισμών και της απόκρυψης της πραγματικότητας από τους τοπικούς αξιωματούχους (που δήλωναν ψεύτικα, διογκωμένα νούμερα παραγωγής) οδήγησε σε βιβλική πείνα.

Αριθμός Νεκρών: 

Οι ιστορικοί εκτιμούν ότι από τον λιμό και την πολιτική βία έχασαν τη ζωή τους από 15 έως 45 εκατομμύρια άνθρωποι, καθιστώντας τον τον πιο θανατηφόρο λιμό στην ανθρώπινη ιστορία.

Πολιτικό Αποτέλεσμα: Η αποτυχία του προγράμματος ανάγκασε τον Μάο να υποχωρήσει προσωρινά από την πρώτη γραμμή της οικονομικής διοίκησης της Κίνας, γεγονός που αργότερα τον ώθησε να ξεκινήσει την Πολιτιστική Επανάσταση (1966) για να ανακτήσει τον απόλυτο έλεγχο.