Αυτό είναι το δημοτικό σχολείο που πήγα 3η έως και έκτη Δημοτικού: χτίστηκε την εποχή της Χούντας και ήταν τεράστια πρόοδος σε σχέση με το προηγούμενο ερείπιο της οδού Δαβάκη που η βροχή πέρναγε το ταβάνι και ανοίγαμε ομπρέλες μέσα στην τάξη.
Εδώ άκουσα και τις πρώτες ομιλίες υπέρ της Χούντας που έβγαζε ο Δάσκαλος σε μαθητές και γονείς, κάθε 21 Απριλίου.
(Προφανώς με άνωθεν συστάσεις, ο δυστυχής).
Εγώ παρ´ ότι ήμουνα παιδάριο , ήμουνα πονηρός καί καταλάβαινα ότι μάλλον σικέ ήταν ο ενθουσιασμός του δασκάλου:
έστηνα αυτί στις συζητήσεις και τα σχόλια του πατέρα μου με φίλους του και ήξερα ότι οι καιροί ήταν πονηροί.
Από τότε δεν μου άρεσε να με θεωρούν κορόιδο και αφελή.
🙂
Πέρασαν τα χρόνια - αφού έφαγα και τις ξυλιές μου για παιδαγωγούς λόγους - και να με τώρα απέναντι από το παρδαλό Δημοτικό να τρώγω σουβλάκια και να φιλοσοφώ την νέα αισθητική του κτιρίου:
φρεσκοβαμμένο στα χρώματα του Ουρανίου Τόξου σύμφωνα με τις νέες αντιλήψεις της «αφύπνισης» και «συμπερίληψης».
Όλα τα σύμβολα είναι μελετημένα ώστε να δίνουν τα «σωστά» μηνύματα .
Αντε να φανταστώ τότε ότι οι φουστηδες θα ήταν της μόδας και το σχολείο μου βαμμένο σαν Ινδικό τρίκυκλο.
Αλλά επειδή όταν γερνά ο άνθρωπος γίνεται η σκέψη του ακατάστατη και πηδάει από το ένα θέμα στο άλλο, μου ήρθε συνειρμικά το περιστατικό με το γειτονάκι μου, τον Γρηγόρη τον Φασόλα όταν έφαγε φοβερό βρωμόξυλο από τον μεγάλο αδελφό του: ήταν στο τέλος της εφηβείας και ο αδελφός του ανακάλυψε ότι ο Φασόλας ήταν αδερφή.
Και ακολούθησε το παιδαγωγικό βρωμόξυλο για επαναφορά στην «ευθεία οδό».
Μαμησέ τα κατάσταση δηλαδή η παιδαγωγική.
Λύνει ελάχιστα προβλήματα και δημιουργεί νέα.
