Σημαιοφόρος και εξερευνητής
Στην έκτη δημοτικού ήμουνα σημαιοφόρος: όχι επειδή ήμουνα μαύρος, μειονότητα , κολλητός κλπ αλλά γιατί ήμουνα ο καλύτερος μαθητής.
Τότε μέτραγε η επίδοση .
Τέλος πάντων έγραψα ιστορία γιατί παρέλαςα σε άγνωστους δρόμους
Δρόμους που δεν προβλεπόταν παρέλαση:
οι αρμόδιες δασκάλες δεν μας συνόδευσαν στην πορεία της παρέλασης από κοντά και οι δρόμοι παρέλασης ήταν κεντρικοί αλλά άγνωστοι στα παιδιά.
Εγώ πχ πρώτη φορά βρέθηκα εκεί γιατί ήταν μακριά από το σπίτι μου.
Όταν λοιπόν παρελάσαμε μπροστά στους επισήμους έπρεπε σε κάποιο σημείο να σταματήσουμε για να επιστρέψουμε.
Αλλά καμμιά χαζό-δασκάλα δεν μας έδειξε ούτε ενημέρωσε τι να κάνουμε…
…οπότε …συνεχίσαμε την παρέλαση «ίσα πέρα».
…εγώ μπροστάρης και με αυτοπεποίθηση και όλο το σχολείο από πίσω .
Ουδείς αντέδρασε.
Μού είχαν εμπιστοσύνη.
Σε κάποια στιγμή κατάλαβα ότι παρελαύναμε μόνοι μας, χωρίς άλλα σχολεία.
… και σε δρόμους χωρίς κόσμο να χειροκροτάει.
Μόνο κάτι γριές είδα που γυρίζανε από την λαϊκή με χόρτα.
Όταν μάλιστα είδα και μιά χαζο-δασκάλα να τρέχει πίσω μας, ασθμαίνοντας και ωρυόμενη «που πάτε;» , βεβαιώθηκα ότι κάτι στραβό έγινε.
Ήμουνα όμως υπερήφανος : έσπασα πλάκα και δημιούργησα αρκετή ανακατωσούρα με την αυτόνομη πορεία μου.
Δεν είναι μικρό πράγμα να είσαι μπροστάρης έστω και σε λάθος δρόμο.
Κάτι σαν Τσίπρας δηλαδή αλλά σε μικρή κλίμακα.
