Στην Σαουδική Αραβία οι άνθρωποι φοράνε ομοιόμορφες φορεσιές / κελεμπίες:
άσπρη κελεμπία για τους άντρες (με κόκκινο καρρώ κεφαλομαντηλοσκέπασμα) και μαύρες ολόσωμες- μαζί με το κεφάλι- κελεμπίες για τις γυναίκες.(που λέγονται «αμπάγιες»).
Στους δημόσιους χώρους τουλάχιστον, αυτά φοράνε.
...στο σπίτι του ο καθένας φοράει ότι θέλει.
Είναι ένα είδος στολής.
Είναι το παραδοσιακό ένδυμα το οποίο έχει επιβιώσει .
Ίσως είναι και μια πολιτική για να υπάρχει αίσθηση κοινότητας, εθνικής και θρησκευτικής.
Ίσως είναι και η δύναμη της συνήθειας.... από την εποχή που οι άνθρωποι ζούσαν στην έρημο.
...δεν ξέρω.
Πάντως, αυτό συμβαίνει και θεωρείται φυσικό.
Τώρα βέβαια, στις μεγάλες πόλεις ιδιαίτερα, κάτι πάει να αλλάξει... αλλά την εποχή που ήμουν εγώ -και ειδικά στην επαρχία Κασσίμ που είναι η πιο συντηρητική επαρχία από όλες- το να είσαι Σαουδάραβας και να φοράς δυτικά ρούχα, ήταν απρεπές.
Μόνο κάποιοι ξένοι φορούσαν δυτικά ρούχα.
Ήταν η χώρα του ασπρόμαυρου...όσον αφορά την ενδυμασία.
Οι γυναίκες σε συντριπτικό ποσοστό ήταν με καλυμμένο το πρόσωπο…
Μόνο τα μάτια έμεναν ακάλυπτα.
Γυναίκες από χωριά... ή από την έρημο, ή από υπερσυντηρητικές οικογένειες, είχαν καλυμμένα και τα μάτια -με ένα είδος δικτυωτού- και τα χέρια καλυμμένα με μαύρα γάντια.
Γενικά πάντως, τα μάτια έμεναν, ορατά.
Και επειδή ήταν το μόνο αξιόλογο ορατό κομμάτι του σώματος, τα περιποιούνταν ιδιαίτερα: οι πιό τόλμηρές έκαναν περίτεχνα μακιγιάζ στα μάτια.
Χώρια που είχαν γυμναστεί να παίρνουν χιλιάδες εκφράσεις, να εκφράζουν ποικίλα αδιόρατα συναισθήματα και να κάνουν ποικίλους υπαινιγμούς.
Ολο το υπόγειο παιχνίδι της επικοινωνίας, γινόταν με τα μάτια.
Οι σαουδάραβες είναι ερωτικός λαός...οι νέοι ασχολούνται πολύ με τα γκομενιλίκια και το σεξ...έστω και θεωρητικά, έστω και από μακριά.
Αν και απ´ότι κατάλαβα και έμαθα, συχνά κάτι παίζει και στα κρυφά.
Αλλά, αν σε πιάσουν, την έβαψες.
Ειδικά τις γυναίκες.
Η αναγνώριση των γυναικών γινόταν από το γενικό σουλούπι του σώματος -ψηλή, κοντη, αδύνατη, χοντρή - τό περπάτημα, την φωνή και τα μάτια.
Τα παπούτσια και η τσάντα, ήταν επίσης ένα τρόπος να αναγνωρίσεις μιά γυναίκα: αν κράταγε μια συγκεκριμένη τσάντα ή φορούσε κάποια συγκεκριμένα παπούτσια.
Κανονικά, και αυτά τα δυό έπρεπε να είναι μαύρα...αλλά τέλος πάντως σε αυτά υπήρχε μιά ανοχή από το περιβάλλον και από την θρησκευτική αστυνομία ηθών ( υπήρχε και τέτοια).
Μιά μέρα συγκινήθηκα ιδιαίτερα.
Μάλλον έκπληξη ένιωσα, αρχικά, μετά συγκίνηση.
Μιά νεαρή γυναίκα, εργαζόμενη στο νοσοκομείο, έκανε μιά τολμηρή αισθητική παρέμβαση: ήρθε με δύο κατακόκκινα παπούτσια.
Ήταν σαν ένα καλλιτεχνικό χάππενινγκ προορισμένο να προκαλέσει.
Ο μαύρος κινούμενος όγκος, ήταν ο ίδιος.
...ο γνωστός.
Η φωνή, η ίδια.
Το στυλ, το ίδιο.
Μόνο τα δύο κόκκινα κομψά παπούτσια δεν ήταν ίδια.
Μέσα στο ασπρόμαυρο ενδυματολογικό περιβάλλον, αλλά και στο επαγγελματικό ασπρο/γκρίζο/μπεζ του νοσοκομείου, τα κόκκινα παπούτσια μου φάνηκαν μιά παραφωνία.
Μάλλον, όχι μόνο παραφωνία...μάλλον μία δήλωση ταυτότητας:
Εγώ Είμαι Αυτή.
Αυτή που φοράει τα κόκκινα παπούτσια.
Που έχει «πάθος» για κάτι.
Ποιό?
Δεν ήξερα...δεν είχε και σημασία.
Σημασία είχε η δήλωση.
Η πρόθεση διαφοροποίησης.
Η δήλωση διάθεσης.
Ως συνήθως, αυτά, δεν τα σκέφτομαι αμέσως: όταν κάτι μου κάνει εντύπωση, το βάζω στην άκρη του μυαλού μου σε μιά αποθήκη.
Στα «προσωρινά».
Από εκεί τα παίρνω για επεξεργασία, όταν έχω χρόνο και διάθεση.
Είναι διαδικασία αυτόματη.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση, τα κόκκινα παπούτσια επανήλθαν στο μυαλό μου το βράδυ...τότε που προσπαθούσα να ησυχάσω στο σπίτι.
Έβλεπα τηλεόραση και...
...Τσουπ!
Ξεφύτρωσαν μπροστά μου τα κόκκινα παπούτσια!...
Κόκκινο...αίμα...πάθος...καρδιά...
....Ολυμπιακός?
Όχι... Ολυμπιακός, ρε βλάκα...τι δουλειά έχει ο Ολυμπιακός στο Κασσίμ?
Κάτι παίζει με αυτά τα παπούτσια...κάτι δηλώνουν...αλλά, βασικά... χέστηκα.
Ας βρούν οι Άραβες μεταξύ τους τους κωδικούς.
Κύτταξα το κινητό μου γιά κάποιο λόγο.
Ήταν 14 Φεβρουαρίου.