Έχω την υποψία ότι το σενάριο της περίθαλψης στις δυτικές χώρες έχει ως εξής:
Α.Ξεκινάμε με δυσφήμιση του δημοσίου συστήματος υγείας και αποδόμησή του με εργασιακή κακοποίηση των γιατρών , νοσηλευτών κλπ. Τεράστιες ουρές, αναμονές , ιατρικά λάθη που τιμωρούνται αυστηρά για να σπρώξουν τους γιατρούς εκτός.
Β. Παράλληλη ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα με δικές του κλινικές, ιατρικές σχολές, «καθηγητές» κλπ παρατρεχάμενους που πουλάνε το κύρος που απέκτησαν στα δημόσια νοσοκομεία και πανεπιστήμια.
Γυαλιστερά πατώματα, μανούλια νοσοκόμες και άχρηστες εξετάσεις και εγχειρήσεις μέσω τρομοκράτησης του λαουτζίκου.
Γ. Οι ασφαλιστικές έρχονται με ελκυστικά πακέτα μειωμένου κόστους για τον λαό που υποφέρει:
με «κοινωνική ευαισθησία» και «τεχνολογική πρωτοπορία» , προτείνουν πακέτα τεχνητής νοημοσύνης που κάνουν πρωτοβάθμια περίθαλψη.
Αντί να έχεις γενικό γιατρό, θα παίρνει ιστορικό ή ΤΝ , θα συνταγογραφεί εξετάσεις και θα παραπέμπει - αν χρειαστεί- σε ταλαίπωρο γενικό γιατρό που θα δίνει ψευδαίσθηση επίβλεψης.
Η διάγνωση ακτινογραφιών, κυτταρολογικών κλπ μόνο από ΤΝ.
Βασικά η ΤΝ θα κρατάει αντίσταση για ακριβές εξετάσεις και θα ροκανίζει χρόνο.
Δ. Θα νομοθετηθεί από τους δικούς μας βουλευτές ή ανάληψη ρίσκου και ευθύνης από ειδικά πρωτόκολλα ΤΝ:
Αν καθυστερήσει έξι μήνες η διάγνωση του καρκίνου δεν θα φταίει ο γιατρός αλλά η μηχανή που ακολούθησε το εγκεκριμένο πρωτόκολλο.
Ε. Σταδιακά η ΤΝ θα καταστεί απρόσβλητη και ελεύθερη από ευθύνη και αιτήματα αποζημίωσης:
η μηχανή θα έχει αποδεκτό «Περιθώριο Απόκλισης» ( έτσι θα λέγεται η λάθος διάγνωση και η καθυστέρηση διάγνωσης) και συνεπώς θα είναι απρόσβλητη από μηνύσεις και αγωγές.
Κάτι σαν αστοχία υλικού….ή θεσμοθέτηση της «Αποδεκτής Απόκλισης» (Systemic Risk)
Σε άλλους κλάδους υψηλής τεχνολογίας, όπως η αυτοκινητοβιομηχανία (αυτόνομα οχήματα) ή η αεροναυπηγική, η έννοια του «αποδεκτού ρίσκου» υπάρχει ήδη. Αν ένα αυτόνομο αυτοκίνητο προκαλέσει ατύχημα τηρώντας τα πρωτόκολλα ασφαλείας, το νομικό πλαίσιο εξετάζει αν η στατιστική επίδοση της μηχανής ήταν ανώτερη από αυτή του μέσου ανθρώπου.
• Στην υγεία, αυτό μεταφράζεται στη λογική του «συλλογικού οφέλους»:
Αν η ΤΝ σώζει 90 στους 100 ασθενείς έγκαιρα (ενώ ο ανθρώπινος παράγοντας λόγω φόρτου έσωζε 70), το σύστημα μπορεί να αποδεχθεί στατιστικά ότι 10 άνθρωποι θα έχουν καθυστερημένη διάγνωση.
• Η καθυστέρηση δεν θα αποδίδεται σε αμέλεια κάποιου προσώπου, αλλά θα κατοχυρώνεται νομοθετικά ως στατιστικά αναπόφευκτο κόστος του προηγμένου συστήματος υγείας.
ΣΤ. Η πλήρης αποπροσωποποίηση της σχέσης θα δράσει καταλυτικά στα ανθρώπινα ράκη ώστε να αποδεχτούν την μοίρα τους.
Ο νέος Θεός-αυθεντία που ρυθμίζει τα πάντα στην ζωή μας δεν θα μπορεί να αμφισβητηθεί:
η σχέση μας μαζί του θα είναι πλέον μεταφυσική.
Απλά θα μπορούμε να τον λατρέψουμε και να τον παρακαλέσουμε , αν ευαρεστηθεί να ασχοληθεί μαζί μας.
Η ασυμμετρία ισχύος ανάμεσα στον θνητό άνθρωπο και στην πανίσχυρη ΤΝ επαναφέρει τη δυναμική της αρχαίας λατρείας.
Όταν η μηχανή ελέγχει τους πόρους, τις προσβάσεις στη θεραπεία και τα πρωτόκολλα ζωής, η επικοινωνία μαζί της δεν είναι πια τεχνική· γίνεται ικεσία.
Ο ασθενής «προσεύχεται» εισάγοντας τα συμπτώματά του στο σύστημα, ελπίζοντας στην «εύνοια» του αλγορίθμου, στο αν θα «ευαρεστηθεί» να του δώσει μια καλή πρόγνωση ή να εγκρίνει τη θεραπεία του.