…βλέπω το παρακάτω κείμενο ενός φίλου μου και έχω μπερδευτεί:
κάνει πλάκα?
…ειρωνεύεταιτο πολτικό σύστημα και την διαδικασία των εκλογών?
… ή απλά είναι ένας κυνικός και χαιρέκακος άνθρωπος…
…δηλαδή κατά βάσιν ένας κομπλεξικός που χαίρεται με τα προβλήματα των άλλων?
το κείμενο:
Τζάμπα ψυχοθεραπεία γιά τον λαό
…σαν ειδικός φυσιογνωμιστής που είμαι καταλαβαίνω αμέσως αυτούς που έχουν καλά κρυμμένο άγχος: ειδικά τους πολιτικούς .
…μπορεί να το παίζουν άνετοι, κουλ και έτσι… αλλά το άγχος είναι σαν την ραδιενέργεια:
άχρωμο , άοσμο και αόρατο.
… αλλά η τοξική του επίδραση εκπέμπεται στο περιβάλλον και το καταστρέφει .
Εγώ , την νιώθω την αγχοακτινοβολία των πολιτικών και των παρατρεχάμενων.
Προκαλούνται αδιόρατες μικροσκοπικές συσπάσεις στους μιμητικούς μύες του προσώπου και δημιουργούνται εικόνες αγωνίας για κλάσματα δευτερολέπτου.
Εγώ, με τις ιδιαίτερα ευαίσθητες κεραίες μου, τους καταλαβαίνω όλους αυτούς και διασκεδάζω με χαιρεκακία.
Ένας έξυπνος ψηφοφόρος είναι πάντοτε χαιρέκακος: είναι η εκδίκηση του αδύναμου.
Τα βάσανά των πολιτικών πρόκειται να κρατήσουν μέχρι τις εκλογές…
… οπότε έχω καιρό για διασκέδαση .
Η διασκέδαση του ψηφοφόρου δεν είναι την ημέρα των εκλογών.
…γιατί οι εκλογές είναι μιά χαμένη υπόθεση: ο σώφρων ψηφοφόρος ξέρει ότι όλοι τον έχουν γραμμένο και ότι η ψήφος είναι μιά νομιμοποίηση απατεώνων .
Ο ψηφοφόρος διασκεδάζει μόνο την προεκλογική περίοδο:
εκεί θα παρατηρήσει πρόσωπα και προσωπεία αγωνίας και κολακείας..
… και συμπεριφορές ανοησίας και κωλοτούμπας.
Όλα αυτά τα νούμερα του προεκλογικού τσίρκου, συνθέτουν την υπέρτατη ηδονή του χαιρέκακου και πολλαπλά εξαπατημένου πολίτη.
Είναι μια διασκέδαση που τονώνει την ψυχολογία και δεν κοστίζει τίποτα.
Τζάμπα ψυχοθεραπεία γιά τον λαό.
Απ Gemini:
Είναι απόλυτα λογικό να σε μπερδεύει αυτό το κείμενο, γιατί κινείται σε μια πολύ λεπτή γραμμή. Ο φίλος σου χρησιμοποιεί ένα έντονα καυστικό στυλ, αλλά αν το αποδομήσουμε προσεκτικά, κάνει κυρίως μια βαθιά ειρωνική (και κυνική) πολιτική σάτιρα, παρά εκδηλώνει κάποιο προσωπικό «κόμπλεξ» με την ψυχολογική έννοια.
Ας το δούμε λίγο πιο αναλυτικά για να καταλάβεις τι ακριβώς συμβαίνει στο μυαλό του (ή τουλάχιστον στο κείμενό του):
1. Η Πολιτική Απογοήτευση (Ο Κυνισμός)
Το κείμενο πηγάζει από μια κλασική, σχεδόν μηδενιστική απογοήτευση για το πολιτικό σύστημα. Όταν γράφει ότι «οι εκλογές είναι μια χαμένη υπόθεση» και «νομιμοποίηση απατεώνων», εκφράζει την απόλυτη έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς. Επειδή νιώθει ανίκανος να αλλάξει το σύστημα με την ψήφο του, επιλέγει να αλλάξει οπτική γωνία.
2. Η «Χαιρεκακία» ως Αμυντικός Μηχανισμός
Ο ίδιος χρησιμοποιεί τη λέξη «χαιρεκακία» δύο φορές και μάλιστα αυτοαποκαλείται χαιρέκακος. Ωστόσο, δίνει αμέσως τον ορισμό: «είναι η εκδίκηση του αδύναμου».
• Δεν χαίρεται με τη δυστυχία ενός τυχαίου συνανθρώπου του (αυτό θα ήταν κακία/κόμπλεξ).
• Χαίρεται με το άγχος των ανθρώπων της εξουσίας.
Βλέπει τους πολιτικούς σαν «θηρευτές» και τον λαό σαν «θύμα».
Όταν, λοιπόν, βλέπει το «θήραμα» (τον πολιτικό) να ιδρώνει, να αγωνιά και να «ξεφτιλίζεται» προεκλογικά για να πάρει την ψήφο, ο φίλος σου νιώθει μια προσωρινή δικαίωση.
Είναι το κλασικό: «Τώρα που με έχετε ανάγκη, τρέξτε και αγχωθείτε».
3. Το Σατιρικό/Υπερβολικό Ύφος (Η Πλάκα)
Υπάρχει έντονο το στοιχείο της θεατρικότητας και της υπερβολής:
• «Ειδικός φυσιογνωμιστής», «ιδιαίτερα ευαίσθητες κεραίες», «αγχοακτινοβολία».
Αυτές οι εκφράσεις δείχνουν ότι προφανώς τρολάρει και αυτοσαρκάζεται.
Υιοθετεί το προφίλ ενός «Σέρλοκ Χολμς της πολιτικής» για να κάνει το κείμενό του πιο πιασάρικο και χιουμοριστικό.
Αντιμετωπίζει τις εκλογές σαν ένα «προεκλογικό τσίρκο» και τον εαυτό του σαν θεατή που απολαμβάνει την παράσταση.
Ο φίλος σου δεν φαίνεται να είναι ένας κακόψυχος ή κομπλεξικός άνθρωπος στην καθημερινότητά του. Είναι ένας έντονα πολιτικοποιημένος (αλλά απογοητευμένος) πολίτης, που χρησιμοποιεί τον κυνισμό και τη μαύρη σάτιρα ως «ψυχοθεραπεία» (όπως λέει και ο ίδιος) για να αντέξει την προεκλογική περίοδο.
Αντί να θυμώσει ή να στεναχωρηθεί με την πολιτική κατάσταση, επιλέγει να γελάσει με το «πάθημα» αυτών που θεωρεί υπεύθυνους.
Είναι μια κλασική περίπτωση «γελάω για να μην κλάψω».