Κάποτε γνώρισα - είχα ασθενή- έναν εξηντάρη, ωραίο τύπο και πολύ νεότερης εμφάνισης, που ήταν και από τα πρωτοπαλίκαρα των δωδεκαθειστών.
Κάποια στιγμή , μου γνώρισε την νέα του σύζυγο (4η;) που ήταν 25-26 , ωραία κοπέλα και επαγγελματίας αγιογράφος. Δεν τον παντρεύτηκε για τα λεφτά του που ήταν πολύ μέτρια (αλλά ούτε και αυτή ήταν απελπισμένη).
Ήταν ένας συνδυασμός γοητείας και ασφάλειας που της παρείχε ως «πνευματικός άνθρωπος».
Δεν είναι μόνο τα λεφτά το κίνητρο γάμων με μεγάλη διαφορά ηλικίας.
Οι γερομπίσμπικες παρέχουν κολακεία, τρέφουν φιλοδοξία και προσφέρουν φωλιά.
Αυτά μου είπε ο ιντελεξουαλ γαμπρός με αξιοθαύμαστη ειλικρίνεια.
Και στην ερώτηση πως συμβιβάζεται ιδεολογικά το δωδεκάθεο με τον μισητό χριστιανισμό που το κυνήγησε, απάντησε:
Καιρός να υπερβούμε τις παλιές έχθρες μέσα από τον Έρωτα!
🙂
Στο σχόλιό μου ότι «μάλλον δεν έχει τον Θεό του» , χασκογέλασε κυνικά.
