17 Ιουλ 2024

όλα περαστικά



Καμιά φορά σκέφτομαι τι έχει περάσει αυτός ο λαός… 

Και δεν θα πάρω την αρχαία εποχή ή το μεσαίωνα η την τουρκοκρατία, γιατί  θα πάει πολύ μακριά το πράγμα. 

Απλά σκέφτομαι  τα τελευταία 100 χρόνια που ήταν προσιτά σαν εμπειρία στους πατεράδες μας τους παππούδες και τους προπαππούδες μας… 

Δηλαδή σε ανθρώπους οι οποίοι μας μετέδωσαν την ζωντανή εμπειρία τους με την προφορική παράδοση. 

Και σκέφτομαι συχνά τους Πόντιους - ορίτζιναλ και Ρωσσοπόντιους-  στη γειτονιά μου στην Καλλιθέα… πόσο έντονη είναι η ανάμνηση της Μικρασιατικής καταστροφής και του ξεριζωμού τους από τα πατρογονικά χωριά τους. 

Στα  οποία χωριά έζησαν επί αιώνες,  για να μην μπω χιλιετίες… 

Και αναγκάστηκαν και ήρθαν στην «μητέρα Ελλάδα»… βασικά σε ένα σχεδόν άγνωστο τόπο που απλά μιλούσε  την ίδια γλώσσα και είχε την ίδια θρησκεία.

Είχαν προηγηθεί 10 χρόνια πολέμου : 1912-13 οι βαλκανικοί πόλεμοι, 1914-18 ο  πρώτος παγκόσμιος,  1919 με 1922 ο πόλεμος στην Μικρασία.

….μετά 1940-1949 η τρομερή δεκαετία Κατοχής και εμφυλίου, μετά πολιτικές αναταραχές, πόλεμος στην Κορέα, Χούντα, Κύπρος, Καραμανλοπασόκ, Πράσινα και Μπλε καφενεία, Ιμια, Σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο, τριτος δρόμος για τον Σοσιαλισμό, εκσυγχρονιστικός σοσιαλισμός, ευμάρεια, χρηματιστήριο, πόρσε καγιέν, Πέτρος Κωστόπουλος, πως να  κόψετε σωστά και να απολαύσετε ένα κουβανέζικο πούρο, αναρχομπαχαλία, κοινωνικό μίσος, οικονομική κατάρρευση, αναλήψεις μέχρι 50 ευρώ, κλπ κλπ.

Οι κοκκινομούρηδες απόγονοι των Βίκιγκς, των Κελτών , των Οστρογότθων και των Βησιγότθων, μας κατηγορούν  ότι είμαστε καιροσκόποι,  απατεώνες χωρίς  σταθερές  αρχές και  απόψεις, ευκαιριακοί χειροκροτητές ανάλογα με τα μικροσυμφέροντα μας και το που  φυσάει ο άνεμος.

Παλιότερα συμμεριζόμουν αυτή την άποψη σε μεγάλο βαθμό. 

Τώρα μάλλον πιστεύω ότι μοιάζούμε με τα κλαράκια του σταριού που  λυγίζουν χωρίς να σπάνε  όταν φυσάει ο δυνατός άνεμος: 

φαίνεται πως τα στάχυα θεωρούν ότι δεν έχει νόημα να αντιστέκονται γιατί ξέρουν ότι όλα είναι περαστικά και ο θυελλώδης άνεμος επίσης  είναι περαστικός και βραχύβιος.

Σε αντίθεση με την γερή και περήφανη βελανιδιά  που αντιστέκεται στον άνεμο με αποτέλεσμα, σε κάποια φάση, να ξεριζωθεί.

Έχουμε μία Σοφία: 

…έχουμε περάσει τόσες μπόρες που ξέρουμε ότι είναι μέσα στο παιχνίδι να βρεχόμαστε ως το κόκκαλο, μιά στο τόσο.

«Υπομονή χρειάζεται και όλα θα περάσουν». 

Και ο πολύς σοσιαλισμός, και ο πολύς καπιταλισμός, και ο πολύς κομμουνισμός και ο βαρύς αναρχισμός,  και πολύς χριστιανισμός.

Και το Πασόκ , και το Κινάλ, και ο δεξιός φιλελευθερισμός, και ο δεξιός εθνοκεντρισμός , και οι Τσιπρογιωργάκηδες , και ο Αδωνις  Γεωργιάδης και η Μόνικα Μπελούτσι.

Όλα τα δεινά, είναι περαστικά.

…εκτός από την Μόνικα Μπελούτσι.

τελευταία - και φαρμακερή- ελπίδα

…ένα συγκινητικό ποίημα του γερο-Μπουκόφσκι που είχε μείνει μόνος και ήλπιζε , ακόμα, να βρει μιά γυναίκα (να ακούσει γυναικεία βήματα). Τελ...