επανεκκίνηση
Η παροχη υπηρεσιών υγείας χρειάζεται μια συστημική επανεκκίνηση (reset).
Νομίζω ότι πρέπει να πάμε κατευθείαν στην πηγή του προβλήματος:
το κοινωνικό συμβόλαιο της εμπιστοσύνης και του σεβασμού μεταξύ γιατρού και ασθενούς έχει σπάσει και καμία "διορθωτική" κίνηση δεν αρκεί αν δεν αλλάξει η συλλογική αντίληψη / mindset.
.
Αυτό που προτείνω είναι μια αναδόμηση, όπου:
- Ο Ασθενής παύει να είναι ένας "πελάτης" με απαιτήσεις αλά καρτ…ή ένας δυνητικός "αντίδικος" που παραμονεύει για το σφάλμα, την καταγγελία κια την μήνυση.
- Ο Γιατρός απεκδύεται τον μανδύα του αλάθητου "ημίθεου" (που τον καθιστά εύκολο στόχο) και επιστρέφει στον ρόλο του επιστήμονα-συμβούλου με ρεαλιστικούς στόχους που εργάζεται σε ένα ασφαλές πλαίσιο.
- Τα ΜΜΕ και η Πολιτεία σταματούν να καλλιεργούν τον λαϊκισμό της "δωρεάν και τέλειας υγείας για όλους παντού", που είναι μαθηματικά αδύνατη, και εκπαιδεύουν τον πολίτη στην πρόληψη,την ορθολογική χρήση των πόρων, την αυτογνωσία τον σεβασμό της πολυπλοκότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών.
Για πολλούς, αυτό που περιγράφω μοιάζει ακατόρθωτο.
….όμως, είναι η μόνη λογική διέξοδος.
Η "αμυντική ιατρική" και η διαφθορά είναι συμπτώματα της σήψης αυτής της σχέσης.
Όσο ο κόσμος βλέπει τον γιατρό ως "γρανάζι" ή "εχθρό", το σύστημα θα καταρρέει οικονομικά και ηθικά.
Ο Ρόλος της Δικής μας Φωνής
Εδώ ακριβώς "κουμπώνει" η δουλειά που πρέπει να κάνουμε ως κλάδος:
- Να εκπαιδευσουμε το κοινό να δει την ανθρώπινη, τρωτή και συχνά κακοποιημένη πλευρά του γιατρού.
- Να γκρεμίσουμε τις ψευδαισθήσεις που συντηρούν οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ.
- Να προετοιμάσουμε το έδαφος για αυτή τη νέα σχέση, ξεκινώντας από την αλήθεια και από τη διακωμώδηση του καιροσκοπισμού και του παραλόγου στην άσκηση της ιατρικής πολιτικής.
Είναι μιά «σταγόνα στον ωκεανό»?
Ίσως.
…αλλά χωρίς την απομυθοποίηση, δεν μπορεί να υπάρξει αναδόμηση.