Όταν ήμουνα μικρός και πήγαινα στο κατηχητικό, μας έλεγαν να προσέχουμε τις μικρές αμαρτίες γιατί οδηγούν στις μεγάλες.
Εγώ τα άκουγα αυτά βερεσέ διότι ήθελα να κάνω μικρές αμαρτίες και η τοποθέτηση αυτή με δυσκόλευε και μου δημιουργούσε άγχος και ενοχές.
Μια συχνή αμαρτία πχ που απασχολεί τις νεαρές ηλικίες είναι ο αυνανισμός…η αυτοικανοποίηση.
…βασικά είναι μία βιολογική ανάγκη που έχει σχέση με την έκρηξη ορμονών στην διάρκεια της εφηβείας στην πορεία διαμόρφωσης και ωρίμανσης του φύλου.
Αν και σε μικρές συχνότητες λειτουργεί ηρεμιστικά και ανακουφιστικά, σε πολύ μεγάλες συχνότητες προκαλεί εξάντληση, εξάρτηση και ψυχολογικές ενοχές.
Ο συνδυασμός μάλιστα με πορνογραφία μπορεί να καταστήσει τον άνθρωπο να έχει δυσκολία στην διαμόρφωση υγιών σεξουαλικών σχέσεων.
Τελοσπάντων εγώ είχα πάρει στα σοβαρά την συμβουλή της αποχής και κατέβαλα τεράστια προσπάθεια με αποτέλεσμα να απέχω για πολλούς μήνες.
Θυμάμαι μια φορά μάλιστα είχα φτάσει το ρεκόρ ενός έτους που είναι κάτι εξαιρετικό για έναν έφηβο.
Τώρα βέβαια όλο αυτά μου φαίνονται απλοϊκότητες και υπερβολές αλλά πρόσφατα κάθισα και τα ξανασκέφτηκα.
Παρατηρώντας το ιστορικό ανθρώπων με παραβατική συμπεριφορά, είτε με ναρκωτικά , είτε με πορνεία, είτε με κάθε είδους παθολογική συμπεριφορά….όπως εξάρτηση από πορνογραφία, από ιντερνετικά παιχνίδια και λοιπά, διαπίστωσα ότι η παθολογική συμπεριφορά ξεκινάει από μικρή εκτροπή και σταδιακά εξελίσσεται σε μεγάλη.
Για παράδειγμα, κανείς δεν ξεκινάει να παίζει τζόγο από το πρωί ως το βράδυ… αλλά ξεκινάει πχ από μια μικρή ενασχόληση με το στοίχημα μέχρις ότου να καταλήξει στις μπαρμπουτιέρες, στο καζίνο και στον ιππόδρομο.
Καμμιά γυναίκα δεν γίνεται πόρνη σε πορνείο ή στην Συγγρού κατ´ ευθείαν ….
….αλλά περνάει από τα στάδια με δώρα, χορηγίες κλπ μέχρι Ντουμπάι, κότερα και τέλος, Συγγρού.
Ο δρόμος προς την κόλαση είναι μια μακρά καθοδική πορεία…
…. και ο δρόμος προς τον παράδεισο είναι μια μακρά ανοδική πορεία.
Οι επιρροές και οι δυνάμεις του περιβάλλοντος μπορεί να επηρεάσουν προς την μιά την άλλη κατεύθυνση.
Ο Ντοστογιέφσκι από άθεος επαναστάτης καταδικασμένος σε θάνατο έγινε χριστιανός ειρηνιστής και φιλόσοφος συγγραφέας.
Είχε το μυαλό και την ευαισθησία… αλλά είχε και ευκαιρίες από το περιβάλλον για να διαμορφώσει ένα νέο προσανατολισμό.
Λένε οι παιδαγωγοι - και οι στρατιωτικοί- ότι χαρακτήρας χτίζεται από καλές συνήθειες.
Από εκει ξεκινάει και η διάσημη συλλογή κανόνων για μια αποτελεσματική ζωή…αυτή του ναυάρχου Τάδε και του ψυχολόγου Τζόρνταν Peterson, ότι, για να χτίσεις χαρακτήρα, ξεκινάς πρώτα να μάθεις να στρώνεις σωστά το κρεβάτι σου κάθε πρωί.
Όταν αυτό γίνει έξις, περνάς σε πιό συνθετες συνήθειες και στόχους.
Γενικά η επίτευξη μικρών στόχων και η προσαρμογή σε σταθερές συνήθειες και αρχές, δημιουργούν μία αίσθηση αυτοελέγχου και αυτοπεποίθησης.
Κάποτε θεωρούσα φυσικό να βλέπω τηλεόραση τρείς ή τέσσερις ώρες κάθε μέρα… και τώρα το θεωρώ αδιανόητο να δω έστω και 5 λεπτά.
Οι θρησκευτικές, κοινωνικές και οικογενειακές λειτουργίες και τελετουργίες,διαμορφώνουν αντίστοιχους χαρακτήρες και ανθρώπους με αρχές.
Η προσευχή είναι μια υγιεινή συνήθεια που σου υπενθυμίζει την μικρότητα σου και την εξάρτηση σου από δυνάμεις στο υπερπέραν.
Και το οικογενειακό τραπέζι της Κυριακής σου υπενθυμίζει ότι σαν μονάδα δεν είσαι τίποτα και μόνο σαν μέλος μιας ισχυρής ομάδας με ισχυρούς δεσμούς - συναισθηματικούς και αίματος - μπορείς να ελπίζεις σε καλύτερες πιθανότητες αξιοπρεπούς επιβίωσης.
Οι συνήθειες και οι λεπτομέρειες στην συμπεριφορά, μετράνε.
Και όπως μου έλεγε ένας φίλος, καλός νευροχειρουργός:
Θέλεις να μάθεις ποιος είναι καλός χειρουργός;
Αν χειρουργεί σωστά, με τάξη και καθαριότητα;
Είναι απλό: δες τον πως τρώει.
…. και θα συμπεράνεις με ακρίβεια πως ακριβώς χειρουργεί.