Κάθε πενηντάρης, χοντρός σαπιοκοιλιάς και κάθε κλιμακτηριακή καρανευρωσάρα , πρέπει να παίρνει ένα σκύλο ράτσας που επί αιώνες οι προγονοί του πρόσεχαν και καθοδηγούσαν κοπάδια προβάτων στα λιβάδια της καταπράσινης και βροχερής Ιρλανδίας ;
…να τα κλείνει σε ασφυκτικά διαμερίσματα στην Καλλιθέα, που βγάζεις την μπέμπελη χειμώνα καλοκαίρι;
…να τα περπατάει σε βρώμικα πεζοδρόμια δίπλα σε κάδους σκουπιδιών, καρέκλες καφενείων και μηχανάκια…
και να κάνει να ιδρωκοπούν μέσα σε αγκαλιές φιλόζωων που τους απευθύνονται με μωρουδίστικη φωνή;
Αυτοί οι γενναίοι συνεργάτες των τσοπάνηδων που χαίρονταν να τρέχουν ελεύθεροι και ωραίοι στα 😒highlands…
Είναι ζωή αυτή;
Αυτός είναι παράδεισος ή κόλαση;
Αυτά πως να τα πως στους νευρωσικούς που τα φέρνουν και χέζουν έξω από την πόρτα μου;
Νομίζουν ότι είναι ευεργέτες ενώ είναι απλά εγωκεντρικοί βασανιστές.
Πως να πείσεις τον κάθε προβληματικό να γίνει συναισθηματικά ελεύθερος;
