Κάποτε που γνώρισα την Κική Δημουλά, μεταξύ άλλων, την ρώτησα αν οι λογοτέχνες, σαν πνευματικοί άνθρωποι έχουν καλές και δημιουργικές σχέσεις μεταξύ τους ή αν τρώγονται από μωροφιλοδοξίες, εγωισμούς και φατριασμούς.
Μου απάντησε ότι δεν υπάρχει χειρότερη ράτσα από αυτούς:
καμμία κατηγορία επαγγελματιών ή καλλιτεχνών δεν υπάρχει που να αλληλουποβλέπονται, να ζηλεύονται και να παίζουν παιχνίδια εξουσίας περισσότερο από τους λογοτέχνες.
Με ρώτησε για τους γιατρούς…αλλά είπα κάτι ασαφές…
…γιατί ήμουν νέος τότε και ήμουν «παρθένα» στην πιάτσα.
🙂
Ήταν η εποχή που ο Πατούλης ήταν ειδικευόμενος ή νεαρός ειδικευμένος
και είχε ιδρύσει μαζί με μερικούς άλλους τους «νέους γιατρούς», μια παράταξη που εκπροσωπούσε τους άφραγκους, ανασφαλείς και καταπιεσμένους νέους γιατρούς.
Ήταν η παράταξη των «αγνών νέων γιατρών» ενάντια στις παρατάξεις των βολεμένων και πολιτικά διαπλεκόμενων γερογιατρών.
Ήταν οι εποχή που οι συνδικαλιστές - ακόμα και της δεξιάς- το έπαιζαν αντισυστημικοί (μέχρι να γίνουν βουλευτές).
🙂
Μετά έφαγα διάφορα πακέτα στον ιδιωτικό τομέα, ή με σύμβαση έργου στο ΙΚΑ («σύμβαση νέγρου» την σνόμπαραν οι μόνιμοι ΙΚΑτζήδες), ιατρός επειγόντων κατά οίκον , Σαουδική Αραβία και επαρχιακό νησιωτικό νοσοκομείο ξεχασμένο από τον Θεό και το ΕΚΑΒ (ό,τι χειρότερο και πιό επικίνδυνο να μπεις φυλακή αν γίνει στραβή).
Βλέπω λοιπόν , τώρα, τον προεκλογικό αγώνα ορισμένων να γίνουν συνδικαλιστές και να «αγωνιστούν» και από αυτό το «μετερίζι»και μου έρχεται μιά επίγευση στυφών αναμνήσεων.
Υπάρχουν βέβαια και λίγες εξαιρέσεις κάποιων που φωνάζουν και συμπαρίστανται στους πληβείους των νοσοκομείων…
….αλλά δυστυχώς και μέσα στα νοσοκομεία οι ταξικές διαφορές είναι πολλές και τεράστιες όπως και τα προνόμια και τα λεφτά:
η απόσταση ανάμεσα στον νέγρο των ΤΕΠ και στο γιό του καθηγητή που κληρονόμησε την έδρα , είναι η απόσταση ανάμεσα στο νεγρακι που εξορύσσει κοβάλτιο στην Αφρική και στον αντιπρόεδρο της GOOGLE που αξιοποιεί το κοβάλτιο στα μικροτσίπ.
Πλάτων Μανιάς