«Είμαι αετός χωρίς φτεραααά….
Χωρίς αγάπη και χαραααααά»
Προσπαθώντας να χαλαρώσω μετά από ένα κυριακάτικο πρωινό στο νοσοκομείο , να φάω κατι νόστιμο και να πιώ μια μπυρα δίπλα στη θάλασσα ακούγοντας τα κύματα, πρέπει να υφίσταμαι ένα σωρό κλαψιάρικα τραγούδια για κακότυχους «αετούς χωρίς φτερά».
Ο Ελληνάρας νιώθει πάντα θύμα της μοίρας και των συνθηκών που τον κατατρέχουν…
… αυτόν, ένα παληκάρι που «δεν τον αφήνουν» οι «κακοί» ( εδώ βάζεις ό,τι θέλεις από Αμερικάνους , Εβραίους , καπιταλιστές, αφεντικά, άπιστες γκόμενες, σκληρές συζύγους κλπ) να «ξεδιπλώσει τα φτερά του».
…ναι, αυτός, ένας καταπιεσμένος Διγενής Ακρίτας από τις Κουκουβάουνες.
Σχεδόν ήρωας αρχαίας τραγωδίας.
Ρε , άντε χεστείτε με την ιδεολογικοποιημένη μιζέρια.
Δεν μπορούμε να πιούμε μια μπίρα και να ακούσουμε τα κύματα με την ησυχία μας.
8/6/2021