η κοινή λογική που έπαψε να είναι κοινή

 ...όσο η επιστήμη έδινε δωράκια στους λαουτζίκους  της  Δύσης, ήταν εύκολο να πάρει την θέση της Θρησκείας: 

ψυγείο, πλυντήριο, αυτοκίνητο, αεροπλάνο, αντιβιοτικά, αντιφυματικά, αντιψυχωσικά, ηρεμιστικά, ταξίδια, βιβλία, πανεπιστήμια, σινεμά, μουσικές.

Όλα τα ωραία , σχεδόν τζάμπα.

Το σεξ , επίσης.

Η αλήθεια είναι πως ο Χριστιανισμός είχε ήδη αρχίσει να χάνει επιρροή στις ψυχές. 

Από πιό πριν.

Η ζωή λοιπόν έγινε πιό εύκολη και οι απαντήσεις σε όλα, επίσης.

Μιά γενική αισιοδοξία κατείχε τους πάντες πως η επιστήμη, η νέα ορθολογική θρησκεία, είχε απαντήσεις και λύσεις για όλα.

Αλλά, μετά, άρχισαν τα προβλήματα: 

νέες, ανίατες εκφυλιστικές αρρώστιες (του πολιτισμού) , μόλυνση του περιβάλλοντος, οικολογικές και οικονομικές καταστροφές, ανισότητα, πείνα, εκμετάλλευση, κατάθλιψη, υπαρξιακό άγχος.

Η επιστήμη δεν είχε λύσεις σε αυτά.

Η επιστήμονες βέβαια, έδειχναν γεμάτοι αυτοπεποίθηση και συνέχιζαν να εκπέμπουν αισιόδοξα μηνύματα...αλλά, η πραγματικότητα τους διέψευδε.

Και άρχισε ο ανορθολογισμός: αφού η λογική ήταν αδύναμη, η άρνηση της λογικής ίσως ήταν η λύση.

Αλλά και οι νέες επιστημονικές ανακαλύψεις συνέτειναν στον ανορθολογισμό: 

είναι το ηλεκτρόνιο σώμα ή κύμα? 

...και τα δύο...έλεγαν οι σοφοί.

Αλλοτε συμπεριφέρεται ως κύμα και άλλοτε ως σωματίδιο.

Παλαβό, έ? 

…όχι, είναι επιστημονικό.

Η ταχύτητα καμπυλώνει τον χρόνο?

Το παρατηρούμενο αντικείμενο αλλάζει φύση ανάλογα τον παρατηρητή?

Ναι...

...ένα σωρό τρελλά, ήταν επιστημονικά.

Αρα, ο ορθολογισμός, τέρμα...

…έχει όρια και αυτός.

Και άρχισαν τα άλλα πανηγύρια.

….της φιλοσοφίας των μεταμοντέρνων: 

δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια .

…της μόδας υποκειμενισμός, παντού.

…ερμηνειοκρατία: τάχα δεν υπάρχουν σταθερές αλήθειες, όλα είναι θέμα ερμηνείας.

Αλλά και άλλες κοινωνικές ψυχοπαθολογίες ξεφύτρωσαν με θράσος και επιθετικότητα νέας θρησκείας:

ο παλαβός δικαιωματισμός , ο άκρατος ατομικισμός, αποθέωση της ατομικότητας στην έκφραση…έστω και αν είναι αντικοινωνική.

Οι τραβεστί έγιναν της μόδας: και οι τραβεστί άνθρωποι και οι τραβεστί απόψεις 

Τρανς καταστάσεις, παντού.

Και ο σοβαρός επιστήμονας που έφαγε μιά ζωή να ψάχνει στοιχεία και γεγονότα, ίδια κι όμοια με τον Μπάμπη τον μπλόγκερ που έχει άποψη και βεβαιότητα γιά όλα.

Με τις υγείες μας.

και αν δεν είσαι μαλάκας, πρέπει να τον προσποιείσαι

... στην ζωή, οι  βασικές επιλογές είναι τρεις: 

...ή θα είσαι καλός, ή θα είσαι κακός, ή θα είσαι μαλάκας. 

«Καλός»,  είναι  κάποιος που ωφελεί τους άλλους.

«Κακός»,  είναι  κάποιος που βλάπτει τους άλλους.

Ο «Μαλάκας» , έχει πιό δύσκολο ορισμό.

Ο «Μαλάκας» δεν είναι ένα πράγμα: είναι πολλά διαφορετικά είδη.

Ποιό είναι όμως, το κοινό συστατικό, σε όλα αυτά τα είδη μαλάκα; 

Ποιά είναι η κοινή ουσία που εμπεριέχεται και συνιστά το βασικό γνώρισμα του μαλάκα;

....νομίζω... η κοινή ουσία,  που προσδιορίζει, όλα τα είδη μαλάκα, είναι κυρίως η ασυνέπεια: 

η αναξιοπιστία, η αστάθεια, η αντιφατικότητα  στις ιδέες και την συμπεριφορά. 

Όλα αυτά, σε τελική ανάλυση, είναι μιά έλλειψη αρχών: 

ο μαλάκας δεν έχει σταθερές αρχές.

Είναι «ανεμάνθρωπος», φτερό στον άνεμο.

Ο «Μαλάκας», συνήθως δεν έχει την κακή πρόθεση του «Κακού», γιατί τότε θα ήταν υβρίδιο : 

θα ήταν «κακός μαλάκας».

 Ο μαλάκας με καλή πρόθεση, είναι αυτό που λέμε, χαζομαλάκας.

Υπάρχει μιά εξαίρεση...ένα είδος μαλάκα που νομίζω ότι είναι το πιό επιτυχημένο απ’ όλα: 

είναι ο «μαιμού μαλάκας».

Ο «μαιμού μαλάκας » ένας τύπος κατά βάση  πονηρός που,  όταν το απαιτούν οι περιστάσεις,  το παίζει μαλάκας. 

Δεν έχει απολυτα σταθερές αρχές αλλά καταλαβαίνει τα κοινωνικά ρεύματα.

Μιλάει με όρους πολιτικής ορθότητας: λέει ό,τι είναι αρεστό στα αυτιά της κοινωνίας.

Ανάλογα το κοινό και την μόδα, θα μιλάει για «σοσιαλιστικό μετασχηματισμό», «οικονομία της αγοράς», «κοινωνικό κράτος», «φιλεύθερο μοντέλο», «αυτονομία και αυτοοργάνωση».

Όλα μαζί ή ξεχωριστά, κατα το ακροατήριό  του,  και με μπόλικη ασάφεια.

...γιατι το κάνει?

Γιατί είναι αποτελεσματικό: είναι τόσο πονηρός που ξέρει πως οι μαλάκες δεν διορθώνονται: 

συνήθως άγονται και φέρονται απο τα ΜΜΕ. 

Επειδή, φυσικά, οι μαλάκες πλειοψηφούν στην κοινωνία, είναι σημαντικό να σε νιώθουν «δικό τους».

Ο μαιμού μαλάκας, λοιπόν, ντύνεται  εκούσια μαλάκας και συνενοείται τέλεια μαζί τους.

Αυτή είναι και η «μαγκιά» του:

κατάλαβε έγκαιρα πως οι μαλάκες είναι ανίκητοι.

Άρα, μόνο σαν μαλάκας,  μπορεί να προκόψει.

...και, κυρίως, να διαπρέψει στην Πολιτική.

Έτσι, όταν ρωτάμε... «μα τι μαλάκες είναι αυτοί που μας κυβερνούν?»...η εξήγηση είναι απλή: 

είναι αυτοί που μας μιμούνται.

και μας ποιός θα μας κοιτάξει?

 ….όταν περιγράφεις μια πιθανή σοβαρή διάγνωση που απαιτεί περαιτέρω διερεύνηση με εξετάσεις , νοσηλεία και παραπομπή σε άλλες ειδικότητες και οι συγγενείς του υπερηλίκου ασθενούς, σου λένε…

«μήπως να μην τον βασανίζουμε γιατρέ?»

…εγώ καταλαβαίνω ότι εννοούν…

«μήπως να μην βασανιζόμαστε εμείς, γιατρέ?»

…γιατί, ό υπερήλικος συγγενής, συχνά αντιμετωπίζεται σαν μιά γλάστρα με βασιλικό: 

όσο κάθεται ήσυχος στην γωνιά, δεν απαιτεί συχνό πότισμα, φροντίδα και λιπάσματα, είναι οκ.

Αν είναι όμως να μαζεύει μυγάκια και να τρέχουμε να αγοράζουμε λιπαντικά και φάρμακα, ας λείπει και το φυτό εσωτερικού χώρου.

Ο γιατρός έχει καθήκον να νομιμοποιήσει τις σκέψεις και τις προθέσεις μας.

Για αυτό τον έχουμε.

Αν δεν συμφωνεί και είναι υπέρ του φυτού, προφανώς κάτι κρύβει:

μάλλον  το κάνει από ναρκισσισμό, παραξενιά ή συμφέρον.

«εεε…πια!    …αμάν με τις παραξενιές και τις εμμονές τους, οι γιατροί.

Και εμείς έχουμε βάσανα και δουλειές…

….εμάς ποιός θα μας κοιτάξει?  εεε…ποιός?»

η ηδύτης του μηδέν πράττειν

 

…έχει τεράστια σημασία για την  ψυχολογική και σωματική ισορροπία και υγεία, ο ελευθερος χρόνος :

με απομόνωση, σιωπή , μηδενική σκέψη και δράση.

Απλά να μην κάνεις  τίποτα… να μην σκέφτεσαι τίποτα: 

μόνο να βλέπεις, να ακούς και να μυρίζεις.

Σαν τα ζώα που ξεκουράζονται.

Ούτε κυνηγάνε συνέχεια , ούτε προετοιμάζονται συνέχεια για κυνήγι.

“This is very important ―― to take leisure time. Pace is the essence. Without stopping entirely and doing nothing at all for great periods, you're gonna lose everything... just to do nothing at all, very, very important. And how many people do this in modern society ? Very few. That's why they're all totally mad, frustrated, angry and hateful.”

―― Charles Bukowski

Αμαρτία = Αστοχία

 αμαρτία σημαίνει  αστοχία:

αμαρτία είναι η αστοχία του ανθρώπου να πετύχει αυτό για το οποίο  τον έστειλε ο Θεός στην Γη

(ο άνθρωπος να μοιάσει στον Θεό, αφού είναι πλασμένος κατ'εικόνα και ομοίωση)  ,

Να γίνει δηλαδή  Αγάπη

(δηλαδή δίκαιος, ανθρώπινος, ανιδιοτελής, αλληλέγγυος)

η Ρωμαίικη παρέα

 Καμμιά φορά αναρωτιέμαι… αν αξίζει τον κόπο,  από την πλευρά του … Θεού, να διατηρήσει την ύπαρξη της ελληνικής φυλής… της φυλής  των «Ελλήνων», όπως λεγότανε πολύ παλιά -στην αρχαία εποχή- η των «Ρωμαίων»,  όπως λεγότανε στην βυζαντινή εποχή, ή  των «Ρωμιών», όπως λεγότανε στην εποχή της τουρκοκρατίας…

…την φυλή μας. 

Γιατί, ο  Θεός,  προφανώς, έχει ένα σωρό πράγματα να κάνει.

Έχει ένα σωρό πράγματα να συντηρήσει, να προστατέψει, αλλά και να αφανίσει… εάν δεν αξίζουν τον κόπο.

Ο Θεός  είναι πολυάσχολος….έχει τόσα πράγματα να φροντίσει ταυτόχρονα!…

Εγώ τον καταλαβαίνω: ως ένα  πολυάσχολο τύπο, έναν τύπο μονήρη, αυτάρκη, σοφό, δημιουργικό, μεγαλοπρεπή, σεμνό…

…αλλά στην ουσία,  ελάχιστα κατανοητό. 

Είμαστε πολύ μικροί για να τον καταλάβουμε. 

Και όμως , νομίζω πως ο Θεός, μας αγαπάει και μας δίνει ευκαιρίες. 

Έτσι νομίζω.

…αλλά, γιατί ο Θεός  να ενδιαφέρεται για τους Έλληνες; 

Τι το ιδιαίτερο έχουνε οι Έλληνες σε σχέση με τις άλλες ράτσες; 

Είναι πράγματι κάτι «εκλεκτό» , όπως νομίζουν για τον εαυτό τους, οι Εβραίοι.; 

Προφανώς,  όχι…  δε βλέπω κάτι ιδιαίτερα σπουδαίο στην ράτσα των Ελλήνων.

Ένα μόνο πράγμα μου φαίνεται κάπως σπουδαίο και, που μόνο γι’ αυτό,  αξίζει η διατήρηση της ράτσας των Ελλήνων:

 η διατήρηση της γλώσσας τους. 

Η αγράμματη γιαγιά μου , στην Κρήτη, γεννημένη με την Τουρκιά πάνω από το κεφάλι της, έλεγε τον ήλιο,  «Ήλιο».

…τον αέρα τον έλεγε «Αέρα»,  την θάλασσα την έλεγε «Θάλασσα», την γη την έλεγε «Γη», την άμπελο την έλεγε «αμπέλι» και την κατσίκα την έλεγε «Αίγα»:

όπως ακριβώς και οι αρχαίοι Έλληνες πρόγονοί της.

Και ήταν αγράμματη. 

Και όχι μόνο αγράμματη,  αλλά αναλφάβητη.

Όμως διατηρούσε ζωντανή την γλωσσική κληρονομιά της, ακέραια.

Και την μνήμη του Μεγαλέξανδρου.

Και του Χριστού και της Παναγίας.

Γιατί, αν δεν το ξέρετε, ο Μεγαλέξανδρος,  ο Χριστός και η Παναγία, ήτανε μία παρέα: 

…ναι… ήταν  μια παρέα «Ρωμαίικη» που ζει ακόμη και σήμερα.

Έτσι τους ένιωθε η γιαγιά μου.

…σαν  μια παρέα που μας παρακολουθεί από ψηλά:  άλλοτε θυμώνει μαζί μας και άλλοτε μας καμαρώνει.

Ανάλογα με τις πράξεις μας και  με τον χαρακτήρα μας.

τι είναι το έργο τέχνης

…με αφορμή την αμφιλεγόμενη παράσταση της Επιδαύρου που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, ανακύπτει και πάλι το ερώτημα τι είναι το εργο τέχνης .

Είναι ό,τι θέλω εγώ?

Εγώ το ορίζω, ανάλογα με την εγκεφαλική ιδιοφυία ή  βλάβη μου?

Μια στιγμή! 

Αλλο πράγμα είναι  η κατάθλιψη του Σοπέν,  η ομοφυλοφιλία του Καβάφη και η παραξενιά του Τάδε και του Δείνα και άλλο η αυθεντικότητα , η ειλικρίνεια και η ουσία του καλλιτεχνικού έργου.

Η βλάβη δεν δημιουργεί, το ταλέντο δημιουργεί.

Το πώς ορίζεται το έργο Τέχνης είναι ένα πρόβλημα… ιδίως εάν προσπαθήσεις να το προσδιορίσεις θετικά. 

Μπορείς όμως να το προσδιορίσεις αρνητικά (αποφατικά), να πεις δηλαδή τι ΔΕΝ είναι ένα έργο τέχνης.

Αφού έψαξα λίγο,  εν συντομία, βρήκα τα εξής κριτήρια:

1)Το έργο Τέχνης δεν έχει χρηστική  - ωφελιμιστική αξία. 

Μια κουτάλα μαγειρέματος με ξυλόγλυπτο όμορφο χερούλι, δεν είναι έργο τέχνης είναι απλά ένα όμορφο αντικείμενο καθημερινής χρήσης.

2)Το έργο Τέχνης είναι μοναδικό , είναι προιόν έμπνευσης και συνήθως διαθέτει ομορφιά και πρωτοτυπία. 

Μπορεί να μην ακολουθεί σταθερούς κανόνες αισθητικής αλλά συγκινεί. 

Δεν είναι μαζικό βιομηχανικό προιόν. 

Ενας πίνακας του Πικάσσο είναι έργο Τέχνης. 

Μια αφίσα της Γκουέρνικα είναι απλό καταναλωτικό προιόν.

3) Το έργο Τέχνης είναι σε άμεση συνάρτηση με τον Δημιουργό του και όχι ανεξάρτητο από αυτόν. 

Είναι προιόν της ψυχής του μυαλού, της πίστης και της ηθικής του καλλιτέχνη. 

Η Γκουέρνικα ερμηνεύεται με βάση τον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο και όχι τον Πελοποννησιακό Πόλεμο. 

Ενας Θεοτοκόπουλος είναι χριστιανός ζωγράφος και όχι Βουδιστής ζωγράφος. 

Αλλά και το ηθικό ποιόν παίζει ρόλο στην αξιολόγηση του πακέτου έργο τέχνης - καλλιτέχνης:

ο Εζρα Πάουντ έγραψε ωραία ποιήματα αλλά, άν σκεφτείς ότι έβγαζε πύρινους λόγους υπέρ του Ναζισμού, σου φεύγει η όρεξη να διαβάσεις τα ποιήματά του. 

4) Ενα σωρό συμβολισμοί παίζουν ρόλο στην Τέχνη… ακόμη και ο Φιλοξενών χώρος… 

…π.χ ένας γλυπτός Σταύρός από 10000 κουτάλες μπροστά από το μνημείο των θυμάτων της πείνας στην κατοχή μπορεί να έχει κάποια καλλιτεχνική συμβολική αξία. 

Εάν όμως είναι μπροστά από τον σύλλογο Χριστιανών ….χαρμπουργερόφιλων. δίνει άλλη αίσθηση. 

Αν έχει και κόκκινα γλομπάκια που αναβοσβήνουν και λένε "ψηφίστε Ομπάμα να λιγδώσει το άντερό σας" , είναι απλά διαφημιστικό τρύκ!!

Είναι δύσκολη ιστορία, τί είναι και τί δεν είναι έργο Τέχνης. 

Ενα ξεκαρδιστικό βιβλιαράκι -δεν θυμάμαι εκδοτικό οίκο και δεν ξέρω που το έχω βάλει- έχει τίτλο" Μπρανκούζι εναντίον Ηνωμένων Πολιτειών". 

Περιγράφει την δίκη που έκανε πριν ένα αιώνα ο μοντέρνας τεχνοτροπίας, Γαλλορουμάνος γλύπτης Μπρανκούζι, εναντίον του τελωνείου των Ηνωμένων Πολιτειών. 

Ενα γλυπτό του -που ήταν αφηρημένο και έμοιαζε κάπως με φλόγα-  είχε τον τίτλο "πουλί".

Ο Μπρανκούζι το έστειλε από το Παρίσι στην Νέα Υόρκη σε μια έκθεση. 

Στο τελωνείο , οι τελωνειακοί δεν το θεώρησαν έργο τέχνης που σαν τέτοιο θα ήταν αφορολόγητο, αλλά το κατέταξαν στην κατηγορία "εργαλεία- σιδηρικά" και το φορολόγησαν. 

Εγινε δίκη όπου υπήρχαν μάρτυρες και από τις δύο πλευρές (Αμερικανικού κράτους και Μπρανκούζι), κριτικοί Τέχνης, διευθυντές Μουσείων, γλύπτες κλπ. 

Οι διάλογοι ανάμεσα στους ατυχείς δικαστές και τους συντηρητικούς ή προοδευτικούς κριτικούς τέχνης (μιλάμε για την δεκαετία του 1920...) , έχουν πολύ ενδιαφέρον και απίστευτη πλάκα. 

Τελικά δικαιώθηκε, στο νήμα, ο Μπρανκούζι...

Εγινε μεγάλος ντόρος στον τύπο γιατί ήταν πιασάρικο θέμα .

 Εβαλαν φωτογραφίες του γλυπτού- που σίγουρα δεν έμοιαζε με πουλί- και ρωτούσαν "Is this a bird?. 

Μετά την απόφαση του δικαστηρίου ξανάβαλαν τεράστιες φωτογραφίες του γλυπτού και αναφώνησαν:

 "It is really a bird!!!"

Τα εικαστικα έργα τεχνης είναι και επένδυση και τελικά  αποτιμώνται με βάση  την προσφορά και την ζήτηση.

 Η ζήτηση έχει άμεση σχέση με την φήμη του καλλιτέχνη στην αγορά Τέχνης κυρίως,  παρά στον κύκλο των πραγματικών φιλότεχνων. 

Έχουν υπερτιμηθεί απίστευτα κάποιοι τριτεύοντες καλλιτέχνες και τα έργα τους πουλιούνται σε αστρονομικές τιμές ενώ οι ίδιοι δεν ήξεραν καλα- καλά να ζωγραφίσουν. 

Π.χ ο Αντυ Γουόρχολ ήταν σχεδιαστής παπουτσιών μέχρι να τον "ανακαλύψει" και να τον προβάλλει ο Ιόλας, ένας παμπόνηρος Αιγυπτιώτης που είχε μεγάλη επιρροή ως διεθνής γκαλερίστας. 

Ενας  υπερτιμημένος ζωγράφος είναι ο Θεόφιλος που θα παρέμενε άγνωστος άν δεν τον πρόβαλε ο Τεριάντ στο Παρίσι. 

Διάβασαν τα δημοσιεύματα στο πρωτοποριακό περιοδικο τέχνης "Μινώταυρος"  όπου έγραφε ο Τεριαντ και τότε, οι ημέτεροι κουλτουριάρηδες (Ελύτης κλπ) , εντυπωσιάστηκαν και έγραψαν εκτενείς υμνητικές μονογραφίες.

Αφού τον θαύμασαν οι γκουρού των Παρισίων, έπρεπε να κάνουν το ίδιο και οι δικοί μας κουλτουριάρηδες….τι πολιτιστική αποικία είμαστε?

Η μεγαλύτερη αντίστοιχη πλάκα είχε γίνει προ ετών με τον κλαρινιτζή Αθίγγανο εκ Λιβαδειάς , Γιώργο Μάνγκα. 

Επαιζε στα πανηγύρια με λαμέ κουστούμια και χρυσές καδένες,  ανέμελος, έως ότου τον παρακολούθησε κάποιος Γάλλος δημοσιογράφος της Liberation. 

Δημοσίευσε ένα εκτενές αφιέρωμα για τον μεγάλο αυθεντικό λαικό καλλιτέχνη της Ελλάδας... και έπεσαν ξεροί οι ημέτεροι γαλλοτραφείς κουλτουριάρηδες!! 

Να γράφει η Liberation και να μην έχουμε πάρει χαμπάρι!!! 

Ντροπή!!! 

Και να τα αφιερώματα η Ελευθεροτυπία, να τα κανάλια προβολή....τά παιξε και ο ίδιος ο Γιώργος Μάγκας!