η σκόνη

 η σκόνη

…η μοναξιά (loneliness) και η μοναχικότητα (solitude) είναι δύο διαφορετικά πράγματα.

Δύο ψυχολογικές καταστάσεις που συναντώνται και σε νέους και σε γέρους…

…πιο συχνά σε γέρους.

Η μοναξιά,  είναι μιά κατάσταση στέρησης: 

θέλεις παρέα και ανθρώπινη επαφή και δεν την έχεις.

Είναι μιά αίσθηση απομόνωσης και εγκατάλειψης: 

νιώθεις όπως τα μικρά παιδάκια που δεν είναι δημοφιλή και δεν τα παίζουν τα υπόλοιπα. 

Ακόμη χειρότερα…

…. αν πραγματι σε εγκατέλειψαν μέλη της οικογένειάς σου, φίλοι που κοιτάνε τα δικά τους προβλήματα και οικογένειες, πρώην συνάδελφοι που ευεργετησες ή βοήθησες και πρώην ερωμένες που γέρασαν και αυτές και αφού πονάνε τα κόκκαλά τους, δεν έχουν όρεξη για σαχλαμάρες.

Όλα αυτα δημιουργουν μοναξιά …δηλαδη αίσθηση εγκατάλειψης.

Νιώθεις ότι δεν είσαι ενδιαφέρων, ελκυστικός και ευχάριστος.

Αν μάλιστα έχεις και ναρκισσιστική προσωπικότητα που απαιτεί συνεχή προσοχή των άλλων με την αφεντιά σου, το πρόβλημα γίνεται εντονώτερο.

Οι πρώην  ωραίες που πάντα είχαν αυλή απο ένα σωρό άντρες ενδιαφερόμενους ερωτιδείς , περνάνε δύσκολα.

Και οι πρώην ωραίοι , επίσης: 

…τα πιπίνια τους βρίσκουν βαρετούς και απαίσιους… 

….ακόμη και αν ξοδευουν ένα σωρό λεφτά σε δώρα.

Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι το σύμπαν συνωμοτεί έναντίων των αυτάρεσκων και των ωραίων.

Απονέμει δικαιοσύνη και ισορροπία στα βάσανα της ζωής  με μιά κακόβουλη καθυστέρηση.

Οι ασχημομούρηδες και οι λιγότερο δημοφιλείς , δικαιώνονται.

Δεν ανέπτυξαν ναρκισσισμό διότι ουδέποτε είχαν τα ανάλογα ερεθίσματα για να ποτισθεί η γλάστρα με τον ναρκισσιστικό κισσό που θα τους αγκαλιάσει ασφυκτικά, μέχρις εξοντώσεως.

Κάποτε τα έγραψα αυτά πάνω σε μιά ευκαιρία συνάντησης παλαιών συμφοιτητών , κοροιδεύοντας τους πρώην  αΘλητικούς τύπους που έγιναν βαρέλια και τις πρώην ωραίες που έγιναν πατσαβούρια.

Η χαιρεκακία μου έπιασε τόπο: 

ένα σωρό πρώην ωραίες έγιναν θηρία. 

Εξεμάνησαν με την κακία μου και τα ψυχολογικά κίνητρα αυτής.

Εγώ πάντως διασκέδασα τότε..

… αφού, όπως είναι γνωστό, μόνο η κακία παράγει επιτυχημένες φάρσες ενώ η καλοσύνη μόνο χασμουρητά.

Η μοναχικότητα/ solitude είναι μία ψυχολογική κατάσταση αυτάρκειας: 

δεν θέλεις παρέα όχι γιατί μισείς τους άλλους…αυτό είναι η παθολογία της μισανθρωπίας και είναι κακό πράγμα.

…η Μοναχικότητα δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή: 

μοιάζει με την νιρβάνα, την κατασταση της έκστασης των ινδουιστών.

Ο εαυτός σου απογυμνώνεται απο τους ρόλους, τις ταμπέλες και τα περιττά στολίδια.

Δεν είσαι πλέον ο γιατρός, ο δικηγόρος, ο στρατηγός, ο εργατοπατέρας, ο πάτερ φαμίλιας, ο αξιοσέβαστος στο χωριό, την δουλειά, το εργοστάσιο, το καφενείο, το γυμναστήριο.

Δεν αγωνίζεσαι για δικαίωση, για νέους ρόλους, για αποστολή, για καθήκοντα, για αναγνώριση, για αυτοεκτίμηση: 

…είσαι αυτός που είσαι.

Τί είσαι?

Μιά περαστική σκιά στο σύμπαν που έχει αυτοσυνειδησία της προσωρινότητας της.

Αν γνωρίζεις ότι είσαι σκιά, δεν προσπαθεις να αποδείξεις ότι δεν είσαι.

Είναι υπέροχο να γνωρίζεις ότι είσαι σκιά και να παρατηρείς με ενδιαφέρον και αγάπη τις άλλες σκιές. 

Διότι, όχι μόνο οι άλλοι άνθρωποι είναι σκιές…

… αλλά και τα πράγματα είναι σκιές.

Σκιές  οι οποίες παίζουν -και τρεμοπαίζουν- θαυμάσια οπτικά παιχνίδια στην σχέση τους με το φως που τις παράγει.

Μου αρέσει  να κάθομαι να παρατηρώ το απόγευμα τις ακτίνες του ήλιου που γέρνει προς τη Δύση του:  τις ακτίνες οι οποίες μπαίνουν μέσα περνώντας από το παράθυρο, διαθλώμενες στο τζάμι και στις κουρτίνες, παιζοντας θαυμάσια οπτικά φαινόμενα.

Η ανάδειξη της σκόνης που αιωρείται και αναδεικνύεται παιχνιδιάρικα από τις πλάγιες ακτίνες, φανερώνει τον μικρόκοσμο που μας περιβάλλει και φροντίζουμε να αγνοούμε.

Η φθορά είναι συντροφός μας στον βιολογικό κύκλο:

 είναι παρούσα και μπορεί να  είναι ανακουφιστική.

Μας προσφέρει άφεση αμαρτιών αφού τις υποβαθμίζει σε ασήμαντες.

Μόνο τα παιδιά και οι γέροι παρατηρούν την σκόνη που χρυσαφίζει μέσα στο φώς.

Οι νοικοκυρές την μισούν όταν την βλέπουν ξαπλωμένη πάνω στα γυαλικά.

Οι γέροι που είναι μοναχικοί, ξέρουν  ότι η «πολλή συνάφεια του κόσμου» τους δημιουργεί σύγχιση  και θόλωση της όρασης.

Δεν μπορούν  να απολαύσουν τα παιχνίδια του φωτός και της σκόνης όταν συζητούν ανόητα  για την νέα μεταγραφή του Ολυμπιακού.

Πολυεργαλεία

 …άνοιξα πάλι , μετά από καιρό, την τηλεόραση, για δέκα λεπτά - τόσα άντεξα- και εντύπωση μου έκανε ότι σχεδόν παντού -σε όλα τα κανάλια- δεν με αντιμετώπιζαν ως σκεπτόμενο πολίτη αλλά είτε ως ηλίθιο καταναλωτή είτε ως ηλιθιο ψηφοφόρο.

Ιδίως ως ηλιθιο καταναλωτή… ημιάχρηστων πραγμάτων.

Επίσης με θεωρούσαν ένα μεγαλοπιασμένο βλάκα που θα τρέξει να αγοράσει ψευτοπολυτελεις ανοησίες που τάχα λειτουργούν ως  στάτους σύμβολα .

Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι όλοι αυτοί οι τενεκέδες δεν θέλουν μόνο να λεηλατήσουν την τσέπη μου - παίρνοντας τα λίγα και με πολύ κόπο κερδισμένα ευρουδάκια μου- αλλά θέλουν κάτι άλλο, χειρότερο…

Ο καταναλωτισμός είναι ιδεολογία, ναρκωτικό, αντικαταθλιπτική αγωγή βραχείας δράσεως και διάρκειας: οκ …αυτά είναι γνωστά.

Είναι όμως και κάτι άλλο, πιο ύπουλο: 

είναι ένα είδος κοινωνικού και πολιτικού ελέγχου.

Ξέροντας τι καταναλώνεις και τι διαβάζεις, ποιους ακολουθείς, τι σχόλια κάνεις- , η ΑΙ ξέρει τι ενδιαφέροντα, προτεραιότητες και αξίες έχεις. 

Όταν αγοράζω λιβάνια και καντήλια προφανώς εχω διαφορετικές προτεραιότητες από αυτόν που αγοράζει πορνογραφικά θεάματα.

Δεν είναι όμως τόσο απλό: με την τεχνητή νοημοσύνη ο Μεγάλος Αδελφός μπορεί και μου φτιάχνει τέλειο ψυχολογικό προφίλ που το χειρίζεται ανάλογα: 

με βάση το προφίλ αυτό , θα μου προτείνει βιβλία, άρθρα, ομιλητές και εκδηλώσεις. 

Θα με εγκλωβίσει σε ένα μικρόκοσμο φτιαγμένο στα μέτρα μου: 

θα νομίζω ότι σχεδόν ο όλος κόσμος συμφωνεί με μένα και τις αντιλήψεις μου δημιουργώντας κούφια αυτοπεποίθηση και οδηγώντας με όπου θέλει.

Ένας αυτάρεσκος βλάκας γεμάτος αυτοπεποίθηση και ισχυρογνωμοσύνη, είναι ο τέλειος ψηφοφόρος , υπάλληλος, οπαδός, χρηματοδότης, εθελοντής και πολιτικός χειροκροτητής. 

Πολυεργαλείο.

η ελληνική γλώσσα

 ….η ελληνική γλώσσα τιμώρησε  όσους την περιφρόνησαν διότι κουβαλάει λογική, δηλαδή ακρίβεια  και τάξη: 

λέει πράγματα με σαφήνεια και τρόπο που ικανοποιεί την λογική…

…δηλαδή την αίσθηση ότι το σύμπαν είναι λογικό και τακτοποιημένο .

Στην ουσία , στην πρώτη οικουμενική σύνοδο το 325, , προσπάθησαν με γλωσσικά  εργαλεία - δηλαδή με φιλοσοφία -  να εκφράσουν θεολογικές έννοιες που έχουν σχέση με την εμπειρία… όπως αυτή των Αποστόλων στο όρος Θαβώρ. 

Αυτό βέβαια είναι κάτι πάρα πολύ δύσκολο να γίνει διότι η γλώσσα είναι  λογική ενώ η μεταφυσική εμπειρία είναι  αίσθηση. 

Έτσι μπήκε από την πίσω πόρτα, στον τεταρτο αιώνα,  η ελληνική φιλοσοφία στην χριστιανική θεολογία: 

η ελληνική φιλοσοφία και οι μέθοδοι της έγιναν εργαλεία υπερίσχυσης  του ενός ή του άλλου θεολογικού δογματος σχετικά με την φύση του Θεού και την σχέση του Υιού πρός τον Πατέρα...

Τλικά έγινε συμβιβασμός και προέκυψε το Τριαδικό δόγμα.

https://www.oodegr.com/oode/theos/triada/omoousio_omoiousio_1.htm

ο Έρωτας που μεταμορφώνει

 Ερωτευμένος είναι ο ευτραφής ταβερνόβιος καλοπερασάκιας  που πλέον ξεσκίζεται στις σαλάτες,   τους σπόρους και την άσκηση γιατί τα έφτιαξε  με μιά  ισχνή κυρία που έχει ψώνιο την υγιεινή διατροφή και την φίτνες.

Η συμμόρφωση με αυτές τις αυταρχικές οδηγίες αποκαλείται  από τους λογοτέχνες   «μεταμορφωτική δύναμη του έρωτα».

Παρδαλό Δημοτικό

 Αυτό είναι το δημοτικό σχολείο που πήγα 3η έως και έκτη Δημοτικού: χτίστηκε την εποχή της Χούντας και ήταν τεράστια πρόοδος σε σχέση με το προηγούμενο ερείπιο της οδού Δαβάκη που η βροχή πέρναγε το ταβάνι και ανοίγαμε ομπρέλες μέσα στην τάξη. 

Εδώ άκουσα και τις πρώτες ομιλίες υπέρ της Χούντας που έβγαζε ο Δάσκαλος σε μαθητές και γονείς, κάθε 21 Απριλίου.

(Προφανώς με άνωθεν συστάσεις, ο δυστυχής). 

Εγώ παρ´ ότι ήμουνα παιδάριο ,  ήμουνα πονηρός καί καταλάβαινα ότι μάλλον σικέ ήταν ο ενθουσιασμός του δασκάλου: 

έστηνα αυτί στις συζητήσεις και τα σχόλια του πατέρα μου με φίλους του και ήξερα ότι οι καιροί ήταν πονηροί.

Από τότε δεν μου άρεσε να με θεωρούν κορόιδο και αφελή.

🙂

Πέρασαν τα χρόνια - αφού έφαγα και τις ξυλιές μου για παιδαγωγούς λόγους - και να με  τώρα απέναντι από το παρδαλό Δημοτικό να τρώγω σουβλάκια και να φιλοσοφώ την νέα αισθητική του κτιρίου: 

φρεσκοβαμμένο στα χρώματα του Ουρανίου Τόξου σύμφωνα με τις νέες αντιλήψεις της «αφύπνισης» και «συμπερίληψης». 

Όλα τα σύμβολα είναι μελετημένα ώστε να δίνουν τα «σωστά» μηνύματα .

Αντε να φανταστώ τότε ότι οι φουστηδες θα ήταν της μόδας και το σχολείο μου βαμμένο σαν Ινδικό τρίκυκλο.

Αλλά επειδή όταν γερνά ο άνθρωπος γίνεται η σκέψη του ακατάστατη και πηδάει από το ένα θέμα στο άλλο, μου ήρθε συνειρμικά το περιστατικό με το γειτονάκι μου, τον Γρηγόρη τον Φασόλα όταν έφαγε φοβερό βρωμόξυλο από τον μεγάλο αδελφό του: ήταν στο τέλος της εφηβείας και ο αδελφός του ανακάλυψε ότι ο Φασόλας ήταν αδερφή. 

Και ακολούθησε το παιδαγωγικό βρωμόξυλο για επαναφορά στην «ευθεία οδό».

Μαμησέ τα κατάσταση δηλαδή η παιδαγωγική.

Λύνει ελάχιστα προβλήματα και δημιουργεί νέα.

Ψευδαισθήσεις

 ….ζούμε μιά εποχή που οι άνθρωποι δεν πιστεύουν τίποτε, δεν ελπίζουν τίποτε , δεν εχουν που να ακουμπήσουν: 

η θρησκεία απομυθοποιήθηκε αφού οι εκπρόσωποι και οι ερμηνείες της δεν πείθουν.

Ο Θεός?

…είτε δεν υπάρχει, είτε είναι μακριά και είναι αδιάφορος.

Ανέχεται πολλά και άθλια πράγματα.

Ο Καπιταλισμός?

…έφερε φτώχεια, βία, ανισότητα και έγκλημα.

Ο σοσιαλισμός?

… το ίδιο: βία, καταπίεση και ψεύδος.

Οι ανθρώπινες και συγγενικές σχέσεις?

… ξέφτισαν.

…και ο Έρωτας εξέπεσε σε εκμεταλλευτική σχέση.

Και τι απέμεινε? 

Ένας ανόητος οπαδισμός που δημιουργεί μιά ψευδαίσθηση συμμετοχής, σχέσης , συντροφικότητας και δύναμης.

«Αδέλφια», «ζείτε εσείς μας οδηγείτε » αποκαλούν τα θύματα ενός τροχαίου.

…σαν να είναι ήρωες και πρότυπα που έπεσαν στο πόλεμο κάνοντας ανδραγαθία.

Έχουμε τόσοι ανάγκη απο ήρωες - εμείς οι ταλαίπωροι, φοβισμένοι και καταπιεσμένοι - ώστε βαφτίζουμε ήρωα και αδελφό τον όμοιό μας.

…τον  κακομοίρη σαν εμάς.

Αλλά οι ψευδαισθήσεις δεν ικανοποιούν και, κυρίως, δεν διαρκούν.

Είμαστε όλοι απατημένοι σύζυγοι που θα ανακαλύψουμε την αλήθεια πολυ αργά και πολύ επωδυνα.

https://www.facebook.com/reel/1441275094217783/?fs=e&mibextid=wwXIfr

https://www.facebook.com/share/p/1K9eHqMHeA/?mibextid=wwXIfr

η πτώση του Ζαχαριάδη