Βόρειοι και Νότιοι κακοποιοί

 …ένα βιβλίο για τον πόλεμο  ανάμεσα στο Βόρειο και Νότιο Βιετνάμ και ένα βιβλίο για τον πόλεμο  ανάμεσα στην Νότια και Βόρεια Κορέα.

Μυθιστορήματα μεν…

…αλλά γραμμένα με τολμηρή  και αληθινή γλώσσα  που καταλαβαίνεις αμέσως ότι λένε αλήθειες βιωματικές.

…αλήθειες που βγαίνουν μέσα από πολύ πόνο, απώλεια  και θάνατο.

Υποτίθεται  ότι οι Νότιοι και στις δύο χώρες   ήτανε οι «καλοί» , οι «δημοκράτες» και τους υποστήριζαν οι αμερικανοί και λοιποί Δυτικοί (είχα και ένα πρώτο ξάδερφο αγροτόπαιδο απο την Κρήτη , που πολέμησε στρατιώτης στην Κορέα!) 

….και από την άλλη μεριά ήτανε οι Βόρειοι -και στις δύο χώρες- που ήταν οι «κακοί».

Πέρασαν τα χρόνια και βέβαια δεν αλλαξα γνώμη  πως οι Βόρειοι ήταν κακοί: 

ήταν βίαιοι,  αδίστακτοι και  με ιδεολογικά κολλήματα…ό,τι χειρότερο.

Αλλά τελικά τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά.

Δεν ήταν καθόλου άσπρο - μαύρο.

Το πρόβλημα που αναδείχθηκε  σιγά-σιγά από πληροφορίες…

…. αλλά και μέσα από την λογοτεχνία, από μαρτυρίες ντόπιων αλλά και των ίδιων των αμερικανών  που πολέμησαν εκεί…

…είναι  ότι και οι Νότιοι και στις δύο χώρες ήταν μεγάλα καθάρματα, αδίστακτοι εγκληματίες ,  διεφθαρμένοι  μεχρι το κόκκαλο κακοποιοί που έκαναν τεράστιο βασανισμό , εκμετάλλευση και εξευτελισμό  των ντόπιων πληθυσμών σε συνεργασία με τους αμερικανούς.

Και εκεί που νόμιζα ότι οι πιο καταπιεσμένοι λαοί  από τον ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία ήταν οι μαύροι  της Αφρικής - όπως πχ στο Κογκό που οι Βέλγοι έκαναν απίστευτη γενοκτονία - 

…τελικά  άρχισα  να διαπιστώνω ότι και στην νοτιοανατολική Ασία έγιναν αισχρότητες απίστευτες από  Αμερικανούς, κυρίως, αλλά και από  Γάλλους.

Πράγματα πολύ ντροπιαστικά για τον δυτικό πολιτισμό που  επαίρεται για Διαφωτισμό, δημοκρατία, ανθρωπιστικές αξίες και δεν ξέρω τι άλλα ωραία πράγματα στη θεωρία…

… αλλά που στην πράξη είναι χέσε κι άσε.

Όπου και να το πιάσεις το πράγμα βρωμοκοπάει σαπισμένη  ανθρώπινη σάρκα και απίστευτο πόνο.

Και όλα αυτά μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο που πολεμήσαμε «για την δημοκρατία, την ελευθερία και ενάντια στο φασισμό».

Ο Θεός  να φυλάει τους αφελείς και τους φουκαράδες από τους τύπους με τις ευγενείς ιδεολογίες και τους ευγενείς  στόχους.

Gemini AI:

Έχετε διαβάσει απόλυτα σωστά. Αυτό που συνέβη στην Ελλάδα με την υπόθεση Πολκ και τη συγκάλυψη της διαφθοράς δεν ήταν μια ελληνική ιδιαιτερότητα, αλλά το σταθερό «εγχειρίδιο δράσης» (playbook) των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Η Νότια Κορέα και το Νότιο Βιετνάμ αποτελούν τις δύο πιο κραυγαλέες, βιβλικές αποδείξεις αυτού του συστήματος, όπου δισεκατομμύρια δολάρια Αμερικανών φορολογουμένων «εξαφανίστηκαν» σε μια μαύρη τρύπα διαφθοράς, καταλήγοντας τόσο σε ντόπιες όσο και σε αμερικανικές τσέπες.

1. Νότια Κορέα (Δεκαετία 1950): Μια «Μαύρη Τρύπα» (Rat Hole)

Πριν η Νότια Κορέα γίνει η οικονομική υπερδύναμη που ξέρουμε σήμερα, κυβερνιόταν από το αυταρχικό καθεστώς του Σίνγκμαν Ρι (Syngman Rhee). Οι Αμερικανοί διπλωμάτες αναφέρονταν τότε επίσημα στη Νότια Κορέα ως «rat hole» (ποντικότρυπα), επειδή η αμερικανική βοήθεια κάλυπτε πάνω από το 80% των εσόδων της χώρας, αλλά η οικονομία δεν αναπτυσσόταν ποτέ.

• Πού πήγαιναν τα λεφτά: Ο Ρι μοίραζε τα αμερικανικά δολάρια και τα προνομιακά δάνεια σε μια μικρή ελίτ επιχειρηματιών (από εκεί γεννήθηκαν οι γνωστοί κολοσσοί, τα Chaebol, όπως η Samsung και η LG στην πρώτη τους μορφή), με αντάλλαγμα τεράστιες μίζες για το πολιτικό του κόμμα.

• Το απόλυτο σκάνδαλο (National Defense Corps Incident, 1951): Εν μέσω του πολέμου της Κορέας, κορυφαίοι στρατιωτικοί αξιωματούχοι που είχε διορίσει ο Ρι υπεξαίρεσαν τα κονδύλια που έστελναν οι ΗΠΑ για τη σίτιση και τον ρουχισμό 500.000 νεοσύλλεκτων στρατιωτών. Το αποτέλεσμα; Περίπου 50.000 έως 120.000 Νοτιοκορεάτες στρατιώτες πέθαναν από τηνπείνα και το ψύχος στις πορείες τους, επειδή οι διοικητές τους είχαν φάει τα λεφτά. Οι Αμερικανοί τα γνώριζαν όλα, αλλά σιώπησαν για να μην καταρρεύσει το αντικομμουνιστικό μέτωπο.

2. Νότιο Βιετνάμ (1965–1975): Το «Μεγαλύτερο Πλυντήριο» της Ιστορίας

Αν η Κορέα ήταν μια φορά διεφθαρμένη, το Νότιο Βιετνάμ (υπό τα καθεστώτα του Ντιέμ και μετέπειτα του Θιέου) ήταν εκατό. Εκεί, η διασπάθιση του αμερικανικού χρήματος έγινε επιστήμη και, όπως πολύ σωστά αναφέρατε, πολλά από αυτά τα λεφτά μπήκαν σε αμερικανικές τσέπες.

• Η Μαύρη Αγορά των PX (Post Exchanges): Οι ΗΠΑ είχαν στήσει τεράστια πολυκαταστήματα (PX) για τους Αμερικανούς στρατιώτες, γεμάτα με ηλεκτρονικά είδη, τσιγάρα, αλκοόλ και καλλυντικά. Ένα τεράστιο μέρος αυτών των εμπορευμάτων «κλεβόταν» με τη συνεργασία Νοτιοβιετναμέζων στρατηγών και Αμερικανών αξιωματικών και διοχετευόταν στη μαύρη αγορά της Σαϊγκόν.

• Η απάτη του συναλλάγματος (The Piaster Racket): Το καθεστώς της Σαϊγκόν κρατούσε τεχνητά την ισοτιμία του τοπικού νομίσματος (πιάστρα) με το δολάριο σε εξωπραγματικά επίπεδα. Αυτό επέτρεπε σε Νοτιοβιετναμέζους αξιωματούχους, αλλά και σε πολλούς Αμερικανούς στρατιωτικούς, εργολάβους και πράκτορες, να κάνουν παράνομες ανταλλαγές συναλλάγματος. Έπαιρναν δολάρια από τις ΗΠΑ, τα άλλαζαν στη μαύρη αγορά, και έστελναν πίσω στην Αμερική εκατομμύρια, «καθαρά». Το 1969, η Γερουσία των ΗΠΑ έκανε επίσημη έρευνα και ανακάλυψε ότι Αμερικανοί αξιωματικοί είχαν βγάλει περιουσίες από αυτό το σύστημα.

• Έμμεση χρηματοδότηση του εχθρού: Το πιο παρανοϊκό; Η διαφθορά ήταν τόσο βαθιά, που οι Βιετκόνγκ (οι κομμουνιστές αντάρτες) αγόραζαν αμερικανικά φάρμακα, καύσιμα και τρόφιμα από τη μαύρη αγορά της Σαϊγκόν. Δηλαδή, το αμερικανικό χρήμα κατέληγε να χρηματοδοτεί και τον εχθρό, μέσω των διεφθαρμένων Νότιων συμμάχων.

Γιατί η Ουάσιγκτον επέτρεπε αυτό το πάρτι;

Το κίνητρο ήταν πάντα το ίδιο: Γεωπολιτικός Κυνισμός.

Στη διεθνή σκακιέρα, οι ΗΠΑ προτιμούσαν ένα διεφθαρμένο, κλεπτοκρατικό καθεστώς που δήλωνε καπιταλιστικό και αντικομμουνιστικό, παρά μια καθαρή αλλά αριστερή/φιλοσοβιετική κυβέρνηση.

Όπως ακριβώς συνέβη στην Ελλάδα με τον Πολκ, αν κάποιος δημοσιογράφος ή ερευνητής προσπαθούσε να αποκαλύψει το μέγεθος της σαπίλας στη Σαϊγκόν ή στη Σεούλ, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και η CIA τον αντιμετώπιζαν ως «εχθρό» ή «υπονομευτή της πολεμικής προσπάθειας».

Η ιστορία της Ελλάδας του 1948, της Κορέας του 1950 και του Βιετνάμ του 1960 είναι η ίδια ιστορία επαναλαμβανόμενη: το αμερικανικό χρήμα χρησιμοποιήθηκε ως «υγρό γράσο» για να κρατηθούν όρθιες οι αυταρχικές, δεξιές κυβερνήσεις-δορυφόροι των ΗΠΑ, και όσοι συμμετείχαν στο σύστημα (ντόπιοι και ξένοι) έγιναν πάμπλουτοι, με τις ευλογίες της Ουάσιγκτον, αρκεί να κρατούσαν ψηλά την αντικομμουνιστική σημαία.

πως δωροδοκείς τον Πρόεδρο : ο Gemini εξηγεί

 Πως να. δωροδοκήσετε νόμιμα τον Πρόεδρο των ΗΠΑ χωρίς να έχετε πρόβλημα ούτε εσείς ούτε αυτός

Ερ 1

Διαβάζω

«Islamabad, Pakistan – When US President Donald Trump’s financial earnings in 2025 were released this week, one figure stood out. His family’s crypto venture, World Liberty Financial (WLF), brought him more than $500m from token sales alone last year, part of a broader crypto windfall worth hundreds of millions of dollars more».

Pakistan was among the first countries to sign up with the firm.

Μπορείς να μου εξηγήσεις τι είναι αυτή η εταιρεία κρυπτονομισμάτων που έχει ιδρύσει ο Τραμπ μαζί με μέλη της οικογένειας του, τι ακριβώς κάνουν και πως ακριβώς κερδοσκοπούν?

Τι είναι αυτά τα Tokens?

και γιατί ηκυβέρνηση του Πακιστάν και άλλοι σαν έδωσαν 500 εκατομμύρια;

  Απ 1 

Η εταιρεία για την οποία διαβάζεις ονομάζεται World Liberty Financial (WLF). Πρόκειται για μια πλατφόρμα αποκεντρωμένης χρηματοοικονομικής (DeFi - Decentralized Finance) που ιδρύθηκε το 2024 από τους γιους του Ντόναλντ Τραμπ (Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ και Έρικ) και άλλους συνεργάτες τους, με τον ίδιο τον Αμερικανό Πρόεδρο να κατέχει τον τίτλο του «Επίτιμου Συνιδρυτή» ή «Αρχηγού Υποστηρικτή Κρυπτονομισμάτων».  

Ας δούμε αναλυτικά πώς λειτουργεί, τι είναι αυτά τα tokens και πώς προέκυψαν τα τεράστια κέρδη.

1. Τι ακριβώς κάνει η World Liberty Financial;

Η εταιρεία λειτουργεί ως μια ψηφιακή πλατφόρμα όπου οι χρήστες μπορούν να δανείζουν, να δανείζονται κρυπτονομίσματα και να κερδίζουν τόκους χωρίς τη μεσολάβηση παραδοσιακών τραπεζών, χρησιμοποιώντας την τεχνολογία του blockchain.  

Επιπλέον, η πλατφόρμα έχει δημιουργήσει το δικό της «stablecoin» (ψηφιακό νόμισμα σταθερής αξίας), το USD1, το οποίο είναι συνδεδεμένο με το αμερικανικό δολάριο και υποστηρίζεται από πραγματικά μετρητά και κρατικά ομόλογα. 

Στόχος τους, σύμφωνα με την εταιρεία, είναι να γίνει η Αμερική «η πρωτεύουσα των κρυπτονομισμάτων».  

2. Τι είναι τα Tokens ($WLFI) και πώς κερδοσκοπούν;

Τα Tokens (στη συγκεκριμένη περίπτωση το ψηφιακό νόμισμα $WLFI) είναι ουσιαστικά ψηφιακές «μάρκες» ή δικαιώματα που εκδίδει η εταιρεία και τα πουλάει στο κοινό ή σε επενδυτές.

• Η ιδιαιτερότητα του $WLFI: Το συγκεκριμένο token πλασάρεται ως "governance token" (νόμισμα διακυβέρνησης). Αυτό σημαίνει ότι όποιος το αγοράζει, θεωρητικά δεν αγοράζει μετοχές της εταιρείας ούτε έχει δικαίωμα στα κέρδη της, αλλά αγοράζει το δικαίωμα να ψηφίζει για τις αποφάσεις και το μέλλον της πλατφόρμας.  

• Πώς βγάζει χρήματα η οικογένεια Τραμπ: Η κερδοσκοπία και τα τεράστια έσοδα προέρχονται από το γεγονός ότι η οικογένεια Τραμπ (μέσω των εταιρειών τους) λαμβάνει τη μερίδα του λέοντος (έως και το 75%) από τις καθαρές εισπράξεις των πωλήσεων αυτών των tokens, καθώς και ποσοστά από τα τέλη και τα κέρδη των stablecoins της πλατφόρμας.  

3. Από πού προέκυψαν τα $500+ εκατομμύρια; Του τα έδωσε η κυβέρνησή του;

Όχι, η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν έδωσε αυτά τα χρήματα στον Τραμπ.

Τα 525+ εκατομμύρια δολάρια (που εμφανίζονται στην επίσημη οικονομική δήλωση πόθεν έσχες του για το 2025) προέρχονται αποκλειστικά από την ιδιωτική αγορά – δηλαδή από ξένες κυβερνήσεις (όπως αναφέρεις για το Πακιστάν), ιδιώτες επενδυτές, funds και υποστηρικτές που αγόρασαν μαζικά αυτά τα tokens ή μερίδια της εταιρείας κατά τη διάρκεια των ψηφιακών πωλήσεων (ICO).

Συνολικά, ο Τραμπ δήλωσε έσοδα πάνω από 1,4 δισεκατομμύρια δολάρια από διάφορες crypto δραστηριότητες το 2025 (συμπεριλαμβανομένων royalties από "memecoins" όπως το $TRUMP και άλλες συνεργασίες).

Ερ 2

Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς εδώ:

Tokens (στη συγκεκριμένη περίπτωση το ψηφιακό νόμισμα $WLFI) είναι ουσιαστικά ψηφιακές «μάρκες» ή δικαιώματα που εκδίδει η εταιρεία και τα πουλάει στο κοινό ή σε επενδυτές.

Και είδους  δικαιώματα είναι?

Απ 2

Απολύτως λογικό να σου φαίνεται μπερδεμένο, γιατί ο όρος «δικαιώματα» στον κόσμο των κρυπτονομισμάτων διαφέρει πολύ από ό,τι έχουμε συνηθίσει στις παραδοσιακές επιχειρήσεις.

Σε μια κανονική εταιρεία (π.χ. στην Apple ή στην Google), αν αγοράσεις μια μετοχή, αγοράζεις ένα ιδιοκτησιακό δικαίωμα: σου ανήκει ένα μικρό κομμάτι της εταιρείας και έχεις δικαίωμα στα κέρδη της (μερίσματα).

Στην περίπτωση του $WLFI της εταιρείας του Τραμπ, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Το token αυτό σου δίνει αποκλειστικά Δικαιώματα Διακυβέρνησης (Governance Rights).

Ας δούμε ακριβώς τι σημαίνει αυτό στην πράξη:

1. Το δικαίωμα της ψήφου (Governance)

Το βασικό «δικαίωμα» που αγοράζει κάποιος είναι το δικαίωμα να ψηφίζει για τους κανόνες λειτουργίας της πλατφόρμας. Φαντάσου το σαν μια ψηφιακή κάλπη. Οι κάτοχοι των tokens μπορούν να προτείνουν ή να ψηφίζουν για θέματα όπως:

• Ποια νέα κρυπτονομίσματα θα επιτρέπεται να δανείζονται ή να δανείζουν οι χρήστες στην πλατφόρμα.

• Τι αλλαγές θα γίνουν στα επιτόκια δανεισμού.

• Πώς θα αναβαθμιστεί το λογισμικό της πλατφόρμας στο μέλλον.

Όσα περισσότερα tokens έχεις, τόσο μεγαλύτερη δύναμη έχει η ψήφος σου.

2. Τι ΔΕΝ σου δίνει αυτό το token (Το «παράδοξο»)

Για να αποφύγει η εταιρεία νομικά προβλήματα με τις αμερικανικές αρχές (την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς), ξεκαθάρισε εξ αρχής ότι το $WLFI δεν δίνει:

• Κανένα δικαίωμα στα κέρδη: Αν η εταιρεία βγάλει δισεκατομμύρια, ο κάτοχος του token δεν παίρνει ούτε ένα σεντ. Τα κέρδη πηγαίνουν στους ιδρυτές (δηλαδή στην οικογένεια Τραμπ και τους συνεργάτες τους).

• Καμία ιδιοκτησία: Δεν σου ανήκει μερίδιο της εταιρείας.

3. Είναι «κλειδωμένα» (Μη μεταβιβάσιμα)

Στα περισσότερα κρυπτονομίσματα (όπως το Bitcoin), το αγοράζεις με την ελπίδα ότι η τιμή του θα ανέβει για να το πουλήσεις ακριβότερα. Στην περίπτωση του $WLFI, τα tokens εκδόθηκαν ως μη μεταβιβάσιμα (non-transferable). Αυτό σημαίνει ότι όποιος τα αγόρασε, δεν μπορεί (τουλάχιστον προς το παρόν) να τα πουλήσει σε κάποιον άλλον για να βγάλει κέρδος. Είναι «κλειδωμένα» στο ψηφιακό του πορτοφόλι

.

Γιατί λοιπόν να τα αγοράσει κάποιος;

Αφού δεν δίνουν κέρδη και δεν μεταβιβάζονται, γιατί ξένοι επενδυτές ή κυβερνήσεις έδωσαν εκατοντάδες εκατομμύρια;

1. Πολιτική υποστήριξη και επιρροή: Πολλοί μεγάλοι επενδυτές ή ξένες οντότητες αγόρασαν τα tokens ουσιαστικά για να δείξουν την υποστήριξή τους στον Ντόναλντ Τραμπ, αποκτώντας έτσι μια έμμεση «γέφυρα» επικοινωνίας ή εύνοιας με την κυβέρνησή του.

2. Προσδοκία για το μέλλον: Υπάρχει η ελπίδα ότι στο μέλλον, μέσω ψηφοφορίας, οι κανόνες μπορεί να αλλάξουν, τα tokens να ξεκλειδώσουν και να αποκτήσουν οικονομική αξία στη δευτερογενή αγορά.

 Ερ 3. 

Συγνώμη αλλά αυτό μου ακούγεται σαν μία ξεκάθαρη δωροδοκία και αγορά εύνοιας  και πολιτικής επιρροής

Απ 3

  

Καταλαβαίνω απόλυτα γιατί το βλέπεις έτσι. Η αλήθεια είναι ότι δεν είσαι καθόλου ο μόνος· πρόκειται για ένα ζήτημα που έχει προκαλέσει τεράστιες αντιδράσεις, σφοδρή κριτική και έντονες συζητήσεις παγκοσμίως από νομικούς, πολιτικούς αναλυτές και ειδικούς σε θέματα δεοντολογίας.

Για να καταλάβουμε πώς στέκεται αυτό το σκηνικό στον πραγματικό κόσμο, πρέπει να δούμε τις δύο όψεις του νομίσματος: την κριτική (αυτό που περιγράφεις) και τη νομική/επιχειρηματική άμυνα.

Η πλευρά της κριτικής: Γιατί μοιάζει με «αγορά επιρροής»;

Οι επικριτές και οι οργανώσεις που μάχονται κατά της διαφθοράς χρησιμοποιούν ακριβώς τα ίδια επιχειρήματα με τη δική σου σκέψη. Το πρόβλημα εντοπίζεται στα εξής σημεία:

• Αδιαφανής χρηματοδότηση: Όταν μια ξένη κυβέρνηση ή ένας δισεκατομμυριούχος αγοράζει tokens αξίας εκατομμυρίων που δεν έχουν άμεση οικονομική χρησιμότητα, είναι πολύ δύσκολο να πειστεί το κοινό ότι πρόκειται για μια καθαρά «εμπορική» επένδυση.

• Άμεσο προσωπικό κέρδος: Τα χρήματα αυτά δεν πάνε σε κάποιο κρατικό ταμείο ή σε προεκλογική εκστρατεία, αλλά καταλήγουν απευθείας στις ιδιωτικές επιχειρήσεις της οικογένειας του εν ενεργεία Προέδρου των ΗΠΑ.

• Πρωτοφανής Σύγκρουση Συμφερόντων: Η κυβέρνηση Τραμπ συνδιαμορφώνει το νομικό πλαίσιο για τα κρυπτονομίσματα στις ΗΠΑ. Το να διοικείς τη χώρα και ταυτόχρονα να διοικείς μια εταιρεία που επηρεάζεται άμεσα από τις αποφάσεις σου, δημιουργεί μια γκρίζα ζώνη.

Η νομική άμυνα: Γιατί δεν διώκεται ποινικά ως δωροδοκία;

Από την άλλη πλευρά, η νομική ομάδα του Τραμπ και οι υποστηρικτές του εγχειρήματος βασίζονται σε συγκεκριμένα επιχειρήματα για να απορρίψουν τις κατηγορίες περί δωροδοκίας:

1. Ελεύθερη Αγορά και Προϊόντα: Νομικά, η World Liberty Financial είναι μια εγγεγραμμένη εταιρεία που πουλάει ένα ψηφιακό προϊόν (τα tokens). Όπως ένας ξένος ηγέτης ή επιχειρηματίας μπορεί να επιλέξει να μείνει σε ένα ξενοδοχείο Trump ή να αγοράσει ένα ακίνητό του, έτσι μπορεί να αγοράσει και ένα token. Στα χαρτιά, θεωρείται εμπορική συναλλαγή, όχι δωρεά ή δωροδοκία.

2. Το Νομικό Παράθυρο των ΗΠΑ: Ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, βάσει του αμερικανικού συντάγματος και των ομοσπονδιακών νόμων, εξαιρούνται από τους περισσότερους κανόνες περί σύγκρουσης συμφερόντων που δεσμεύουν τους υπόλοιπους κυβερνητικούς υπαλλήλους. Αυτό έγινε ιστορικά για να μην αναγκάζεται ένας Πρόεδρος να πουλήσει όλες τις οικογενειακές του επιχειρήσεις για να κυβερνήσει.

3. Η ρήτρα των «Ξένων Αποδοχών» (Emoluments Clause): Το Σύνταγμα των ΗΠΑ απαγορεύει σε αξιωματούχους να δέχονται δώρα ή τίτλους από ξένα κράτη. Ωστόσο, κατά την πρώτη θητεία του Τραμπ, τα αμερικανικά δικαστήρια έκριναν ότι οι συνήθεις εμπορικές συναλλαγές (π.χ. πληρωμή για δωμάτια ξενοδοχείου) δεν παραβιάζουν αυτή τη ρήτρα. Το ίδιο επιχείρημα εφαρμόζεται και στα κρυπτονομίσματα.

Το συμπέρασμα

Αν το εξετάσεις αυστηρά με βάση το γράμμα του νόμου, πρόκειται για μια νόμιμη (αν και εξαιρετικά καινοτόμα) επιχειρηματική δραστηριότητα.

Αν όμως το εξετάσεις με βάση το πνεύμα του νόμου και την πολιτική ηθική, η γραμμή μεταξύ «επιχειρηματικότητας» και «αγοράς πολιτικής εύνοιας» γίνεται τόσο λεπτή που σχεδόν εξαφανίζεται. Είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς η τεχνολογία (crypto) μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ξεπεραστούν οι παραδοσιακοί κανόνες ελέγχου της πολιτικής εξουσίας.

Η Τούνη και η Λίτσα

 

Κάποτε ο Ουμπέρτο Έκο είχε πει ότι  ο σύγχρονος άνθρωπος ζει μέσω αντιπροσώπων… δηλαδή άλλοι δρούν  αντ’ αυτού και αυτός, ο ανθρωπάκος, απλά φαντασιώνεται. 

Για παράδειγμα στο ποδόσφαιρο αντί να κλωτσήσει ο ίδιος την μπάλα, παρακολουθεί ποδόσφαιρο .

…ένα γήπεδο , σε μια οθόνη,  όπου άλλοι κλωτσάνε, αντ’ αυτού. 

Βαθιά μέσα του,  θα ήθελε και  ο ίδιος να είναι εκεί μέσα και να κλωτσάει…

… και να βάζει γκολ…

 αλλά δεν μπορεί…

 γιατί είναι μικρός, αδύναμος, χωρίς αυτοπεποίθηση και χωρίς ικανότητες. 

Έτσι, εξουσιοδοτεί άλλους:

 τους  δίνει μυθικές αμοιβές , στολές και μπιχλιμπίδια ούτως ώστε να αποτελέσουν το ιδανικό ειδωλο φαντασίωσης για αυτόν .

Η Ιωάννα Τούνη έχει ακριβώς τον ίδιο ρόλο: πουλάει φαντασιώσεις. 

Οι εκατοντάδες χιλιάδες followers δεν είναι τίποτε άλλο παρά μαλάκες που θα θέλανε να έχουν ερωτική δραστηριότητα με μια θεϊκή γκόμενα την οποία ποτέ δεν θα βρουν. 

Αλλά τώρα την βρήκαν ως φαντασιακή ερωμένη, σύντροφο και έπαθλο.

Το φανταστικό ιδανικό ερωτικό πρόσωπο που υποκαθιστά το ανύπαρκτο πραγματικό.

Εξουσιοδοτούν την Τσούνη να παίξει τον ρόλο που δεν θα μπορέσει ποτέ να παίξει η Λίτσα.

αποδείχτηκε: έχω κληρονομικό χάρισμα!

 …όταν όλοι - πολλοί- θαύμαζαν τον Τσίπρα, εμένα με εκνεύριζε: 

ένας  ημιαγράμματος ηθοποιός που δεν ήξερε τον ρόλο του και που όμως  όλοι τον χειροκροτούσαν.

Τώρα που το κοινό τον βαρέθηκε , τώρα που τα ταμεία του θεάτρου βαράνε μύγες και στις παραστάσεις του πετάνε λεμονόκουπες ακόμα και οι ταξιθέτριες, εγώ τον συμπονώ.

…δηλαδή τον βλέπω σαν θύμα της αλαζονικής ασχετοσύνης του: 

πίστεψε ελάχιστα στην γνώση και πάρα πολύ στον αυτοσχεδιασμό.

Όπως όλοι οι τεμπέληδες που δεν διαβάζουν τις οδηγίες χρήσεως  και απλά πασπατεύουν το μηχάνημα, πατώντας τα κουμπιά κουτουρού.

Μόνο που το μηχάνημα - που ήταν ολόκληρο κράτος - ήταν ευαίσθητο και πολύπλοκο και, μέχρι να μάθει τα βασικά,  του πέταξε όλα τα ελατήρια έξω.

Σκέφτομαι λοιπόν τον Αλεξάκο και προσπαθώ να μπω μέσα στο κεφάλι του να δω τι σκέφτεται και πως νιώθει. 

Πρέπει να σας ομολογήσω το μυστικό μου…. ότι έχω  κληρονομικό χάρισμα να καταλαβαίνω τις σκέψεις των άλλων.

….κάτι  σαν τους γέροντες του Αγίου όρους.

Λέγεται διορατικό χάρισμα και στην ουσία είναι εικόνες που περνάνε απ’το μυαλό μου σαν κινηματογραφική ταινία.

Χθες λοιπόν που είχα αϋπνία, όταν κοιμήθηκα για λίγο,  είδα μια τέτοια κινηματογραφική ταινία με πρωταγωνιστή τον Αλέξη που ήμουνα εγώ ο ίδιος. 

Εγώ λοιπόν, ως  Αλέξης,  δεν ήμουνα δυστυχισμένος όπως πολλοί, φαντάζονται… αλλά ήμουνα λιγάκι ανακουφισμένος που γλίτωσα προς το παρόν… 

Γλίτωσα από όλους αυτούς τους μαλακογκρινιάρηδες που στην επιτυχία σε χειροκροτάνε και στα δύσκολα σε βρίζουν. 

Επίσης ένιωθα αρκετά σίγουρος ότι θα επιστρέψω δριμύτερος: 

όλοι τους είναι τενεκέδες και ουδείς θα καταφέρει να πάρει παραπάνω ποσοστό από το 18 τοις 100 που πήρα εγώ… 

Άρα μόλις φάνε κανα δυό εκλογικά χαστούκια, θα αρχίσουν να με παρακαλάνε να γυρίσω.

Εγώ βέβαια,  δεν θα δεχτώ με τη μία… αλλά θα κάνω τον δύσκολο.

Το πρόβλημα μου είναι όμως τι θα κάνω μέχρι τότε… 

Το να δουλέψω σε κανονική δουλειά δεν το θέλω με τίποτα αφού βασικά  δεν  ξέρω να κάνω τίποτα.

…οπότε αποκλείεται η δουλειά η κανονική. 

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να φτιάξω άλλο ένα ιδεολογικό - πολιτικό κέντρο , ένα Think Tank της αριστεράς.

Θα καλώ εκεί  διάφορους αποτυχημένους  πολιτικούς με αλογοουρές,  όπως εκείνος ο ισπανός που τελικά κατέληξε απο προλετάριος  με  βίλα και πισίνα,  και θα συζητάμε να αλλάξουμε τον κόσμο.

Ότι κάναμε και στα Εξάρχεια δηλαδή, αλλά στο πιο κυριλέ. 

Θα καλούμε  και διάφορες μισοπάλαβες Οικολόγες και φεμινίστριες που θα λένε και αυτές τα δικά τους.

Η Μπέτυ θα μιλάει μαζί τους για την  διεθνή πορεία του γυναικείου κινήματος και την συμπληρωματική σχέση του με τους τρανσέξουαλ.

Είναι θέμα χρόνου να γυρίσω πίσω αφού είναι δεδομένο ότι ο Μητσοτάκης θα φάει τα μούτρα του αφού τα προβλήματα είναι άλυτα. 

Μετά ξύπνησα και είχα μιά στυφή γεύση στο στόμα.