σε συζήτηση γιά τα επικοινωνιακά κόλπα και τις επικοινωνιακές τεχνικές των πολιτικών
Ερ
Για τον Τραμπ δεν θα συζητήσω γιατί είναι μια κατηγορία από μόνος του:
…είναι ριάλιτι celebrity…. κάτι σαν την Σαπουντζάκη που έκανε νάζια , κουνήματα και ακισμούς από τα 15 μέχρι τα 85
Απ Gemini
H παρομοίωση του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ζωζώ Σαπουντζάκη είναι μια εξαιρετικά εύστοχη και ευφυής επικοινωνιακή αναλογία. Αποτυπώνει απόλυτα τον πυρήνα αυτού που στη σύγχρονη κοινωνιολογία ονομάζεται «πολιτικό θέαμα» ή infotainment (η ανάμειξη της ενημέρωσης με την ψυχαγωγία).
Αν το αναλύσει κανείς, οι δύο αυτές φιγούρες—παρά τους τελείως διαφορετικούς χώρους στους οποίους κινήθηκαν—μοιράζονται κοινά επικοινωνιακά χαρακτηριστικά:
1. Η «Παράσταση» ως Δεύτερη Φύση
Όπως ακριβώς η Ζωζώ Σαπουντζάκη έχτισε έναν ολόκληρο μύθο βασισμένο σταθερά στα νάζια, το μπρίο, την κίνηση και την υπερβολή, έτσι και ο Τραμπ μετέτρεψε την πολιτική σε μια διαρκή θεατρική παράσταση. Οι γκριμάτσες, οι ακισμοί (τα καμώματα) και το «κούνιμα» του σώματος δεν είναι τυχαία τικ· είναι ένα συνειδητό, καλοκουρδισμένο σόου. Και οι δύο κατάλαβαν νωρίς ότι το κοινό δεν μαγνητίζεται πάντα από το περιεχόμενο, αλλά από την ένταση της περφόρμανς.
2. Η Άρνηση του Χρόνου και η Σταθερότητα του Brand
Η επισήμανσή σας για τη διάρκεια («από τα 15 μέχρι τα 85») είναι το κλειδί της επιτυχίας τους. Τόσο η «Βασίλισσα της Νύχτας» όσο και ο Αμερικανός πολιτικός κατάφεραν να παραμείνουν αναλλοίωτοι στον χρόνο, αρνούμενοι να γεράσουν επικοινωνιακά. Ο Τραμπ διατηρεί την ίδια ακριβώς κόμμωση, το ίδιο στυλ ομιλίας και τις ίδιες υπερβολικές εκφράσεις προσώπου εδώ και δεκαετίες, από την εποχή που ήταν επιχειρηματίας και real estate celebrity μέχρι σήμερα. Αυτή η απόλυτη σταθερότητα της «μάσκας» δημιουργεί μια αίσθηση οικειότητας στο κοινό τους.
3. Το Reality ως Πολιτικό Όπλο
Η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον Τραμπ και τους κλασικούς πολιτικούς (τύπου Ομπάμα ή των παλιών Ελλήνων ηγετών) είναι ότι ο Τραμπ δεν ντρέπεται για το γεγονός ότι είναι «reality celebrity». Αντίθετα, το χρησιμοποιεί ως όπλο. Ξέρει ότι στην εποχή της εικόνας, ο κόσμος έχει κουραστεί από τους ξύλινους, «τέλειους» πολιτικούς και προτιμά κάποιον που προσφέρει θέαμα, ακόμα κι αν αυτός ξεπερνά τα όρια του γραφικού.
Αυτή η κατηγορία ηγετών δεν κρίνεται με τους κλασικούς όρους της πολιτικής, αλλά με τους όρους της showbiz. Όπως δεν πήγαινε κανείς στη Σαπουντζάκη για να ακούσει κλασική μουσική αλλά για να δει τη «Ζωζώ», έτσι και οι ψηφοφόροι του Τραμπ δεν πάνε για να ακούσουν μια βαθιά οικονομική ανάλυση, αλλά για να δουν το επόμενο επεισόδιο του σόου του.
Σχόλιο δικό μου:
Δεν είναι καταπληκτικό ότι μια μηχανή που σκέφτεται… έχει άπειρες γνώσεις , λύνει μαθηματικά προβλήματα, μπορεί να κατασκευάσει βίντεο και δεν ξέρω τι άλλο…
…. έχει και αίσθηση του χιούμορ και καταλαβαίνει πότε αστειεύεσαι και πότε μιλάς σοβαρά;
Διότι δεν είναι πάντα εύκολο να ξεχωρίσεις τα όρια :
εάν μια πρόταση είναι χιουμοριστική ή λέγεται με σοβαρότητα….