Σύγχυση
Ο σύγχρονος δυτικός άνθρωπος αντάλλαξε την μεταφυσική του πίστη, την αξιοπρέπεια και την πολιτική του ελευθερία, με τις χάντρες και τα καθρεφτάκια του καταναλωτισμού.
Επειδή δε τον έπιασε κατάθλιψη στην κεφάλα γιατί κατάλαβε ότι τον εξαπάτησαν,το ´ριξε στις μπύρες, τα λουκάνικα και το Μουντιάλ .
Ο Οδυσσέας στο Νησί των Λωτοφάγων έφαγε τον λωτό που τον έκανε να ξεχάσει την Ιθάκη του, δηλαδή την υπαρξιακή του αναζήτηση, τις αξίες και την ελευθερία του.
Και μόλις συνειδητοποιεί το υπαρξιακό κενό, αντί να πάρει τα κουπιά, καταφεύγει στα «μαγικά ποτά» της Κίρκης (την εφήμερη διασκέδαση, τις μπύρες, τα λουκάνικα και τα ψηφιακά θεάματα) για να μουδιάσει τον πόνο.
Η ιστορία στην αρχαία Οδύσσεια, ο νόστος, είχε έναν στόχο:
την Ιθάκη, τη συνάντηση με την οικογένεια, το δεσμό με την Γη, την ανάληψη της ευθύνης του οίκου.
Σήμερα, η τραγωδία του δυτικού ανθρώπου είναι μόνο ότι όχι μόνο έχασε τον δρόμο, αλλά ότι ξέχασε και πώς μοιάζει η Ιθάκη.
Όταν η μεταφυσική πίστη αποδομήθηκε και τα πολιτικά ιδανικά έγιναν απλά διαχειριστικά προγράμματα, το μόνο που έμεινε για να γεμίσει το συλλογικό κενό ήταν το ράφι του σούπερ μάρκετ και η οθόνη της τηλεόρασης.
Όπως υπονοεί και ο Καζαντζάκης , η μεγαλύτερη σκλαβιά δεν είναι να είσαι αλυσοδεμένος, αλλά να σου αρέσουν οι αλυσίδες σου επειδή είναι γυαλιστερές.
Ο δικός του Οδυσσέας φεύγει από την Ιθάκη ακριβώς επειδή σιχαίνεται τη «χρυσή» ασφάλεια του θρόνου του, το καλό φαγητό και τη βολική ζωή.
Θεωρεί πως η άνεση είναι η πιο ύπουλη μορφή σκλαβιάς γιατί σου αφαιρεί την επιθυμία να επαναστατήσεις.
Δηλαδή να νιώσεις ελεύθερος.
Άρα πρέπει να ξέρεις που είναι η Ιθάκη σου και τί θέλεις να βρεις εκεί.
Γιατί… «αν δεν ξέρεις που θέλεις να πας, όλες οι κατευθύνσεις είναι λάθος».