…γιατί δεν νιώθω κολακευμένος από την ομιλία Ρούμπιο για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό?
Γιατι δεν νιώθω μιά «ανάταση» …οπως ο Άδωνις Γεωργιάδης?
Δεν είναι μικρό πράγμα να έχεται ολόκληρος υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ και να μας πλέκει το εγκώμιο για την συμβολή μας, ως λαού, στην θεμελίωση του Δυτικού πολιτισμού.
Βέβαια, πρίν λίγες μέρες, η υφισταμένη του σέξυ πρέσβειρα, μας αντιμετώπισε σαν μπανανία..
… που η κυβέρνησή της είναι κάτι μικρουπάλληλοι στα σταρμπακς που, άμα λάχει, απολύονται τσακ - μπαμ από την ηγεσία της πολυεθνικής αλυσίδας.
Άλλο, αυτό.
Μετά σκέφτηκα το αφεντικό του με τα πορτοκαλί μαλλιά… μπροστά στο οποίο κάθεται προσοχή.
… αλλά ομολογώ και με κάποια ντροπή.
Το έχω πάθει και εγω…δεν κάνω τον έξυπνο και γενναίο:
Μετείχα κάποτε σε κλινική που ντρεπόμουν για την διεύθυνσή της και το όλο στυλ και λειτουργία που παρουσίαζε.
Η στάση του φτωχού και αδύναμου μπροστα στην χυδαιότητα της δύναμης, της εξουσίας και του πλούτου, είναι μιά πολύπλοκη διαδικασία.
Περνάει πολλά στάδια… μέχρι την διαδικασία της ρήξης.
…εάν αυτή συμβεί.
Ο Καραισκάκης, ο Αντρούτσος και οι λοιποί επαναστάτες - πραγματικά λιοντάρια όταν κληθηκαν από την Ιστορία - είχαν προσκυνήσει και εκπαιδευτεί στον Αλή και είχαν κάνει «καπάκια» άπειρες φορές.
Αυτό μας δίδαξε η ιστορία: η αλαζονεία των υπερδυνάμεων σπάνια διαρκεί πολύ και ακόμη πιο σπάνια βγαίνει σε καλό.
Εμείς επιβιώσαμε τρεις χιλιάδες χρόνια με ανδρεία αλλά και με προσαρμοστικότητα.
Κερνάμε λουκούμια και καφέ, όταν πρέπει..
…αλλά με το δίκαννο είναι κρεμασμένο στον τοίχο.
https://youtu.be/eOv1DpML7I4?is=aFc_Ezi0uqnzOy9c
