Οι καλοί άνθρωποι αλλάζουν εύκολα, οι κακοί άνθρωποι δύσκολα, οι μαλάκες ποτέ.
…ο καλός άνθρωπος μπορεί να γίνει κακός σχετικά εύκολα γιατί, σε κάθε άνθρωπο, ακόμα και στον πιο καλό, ενυπάρχει το κακό μέσα του από την εποχή του προπατορικού αμαρτήματος και ως εκ τούτου ρέπει προς το κακό…
Ο κακός άνθρωπος δύσκολα γίνεται καλός…
Διότι έχει διαφθαρεί εν τω μεταξύ και είναι σα να προσπαθείς να κάνεις μία σάπια ντομάτα να γίνει φρέσκια. Η διαδικασία κάθαρσης των ψυχικών ανωμαλιών από την ψυχολογία και την θρησκεία, γενικά έχει φτωχά αποτελέσματα και, όταν έχει , δεν διαρκούν πολύ .
Γι’ αυτό εξάλλου και στην θρησκευτική ζωή αυτοί που προσπαθούν είναι πολλοί και οι άγιοι είναι λίγοι.
Οι «μαλάκες» είναι η πιο δύσκολη περίπτωση.
Λέγοντας μαλάκες, φυσικά δεν εννοώ τους κατά κυριολεξίαν αλλά μιλάω μεταφορικώς:
εννοώ αυτούς οι οποίοι είναι ανόητοι , πεισματάρηδες, εγωκεντρικοί και μικρόνοες.
Έχω πάψει να ελπίζω ότι μπορούν να αλλάξουν αυτοί οι τύποι και γι’ αυτό όταν συναντήσω κάποιον, δεν προσπαθώ να τον αλλάξω.
Απλά τον δέχομαι σαν μια φυσική καταστροφή όπως το χαλάζι, τη βροχή , τον σεισμό και την πλημμύρα.