Η πανοπλία

 …ωραίος επικήδιος από τον γιό στον πατέρα!

Προφανώς του είχε πολλά μαζεμένα και του τα είπε με την μία, στο τέλος.

Νομίζω ότι η πιό συγκλονιστική λέξη στον επικήδειο, δεν είναι ούτε η λέξη «αγώνας», ούτε η  λέξη «αντέχει»…ούτε η λέξη «ψόφησε».

Είναι η λέξη «Πανοπλία».

Η πανοπλία που με τα χρόνια κολλάει στο δέρμα και δεν βγαίνει με τίποτε.

Η πανοπλία που αρχικά προστάτευε και στο τέλος φυλάκισε και εξόντωσε από ασφυξία.

https://kibi-blog.blogspot.com/?fbclid=IwZnRzaAUhRxpleHRuA2FlbQIxMQBwZG9mAWZkaWQWUO_dFzdtnNhDXLfkCKQpJS9Uy7R-dnNydGMGYXBwX2lkDzE3Mzg0NzY0MjY3MDM3MAABHnJOVCELJcKHcq1X9MTdS9SvE3Lhs6Hd2Bo4e47B0DACZOyOsbgNTcnyVxrq_aem_obgV1dC8gmWfbR_4oN7-gA

η αιτία της ανορθογραφίας και της αγραμματοσύνης και της ψυχικής αποχαύνωσης είναι μπροστά μας: έχει την μορφή οθόνης

 …οκ…δεν θέλω να κάνω τον αλάνθαστο σπασίκλα και ξερόλα…

αλλά ρε παιδί μου δεν κάνω και εντελώς παιδαριώδη ορθογραφικά και γραμματικά λάθη.

Πρέπει το επίπεδο της γενικής εκπαίδευσης να έχει πέσει στα τάρταρα… αφού βλέπω και γιατρούς να κάνουν τερατώδη λάθη.

Αυτά δεν υπήρχαν παλιά.

Στην εποχή που ήμουνα μικρός - πριν πενήντα και βάλε - χρόνια, τέτοια λάθη δεν έκανε ο ούτε ο μέσος καλός μαθητής της έκτης δημοτικού.

Τωρα μπαίνω σε ομάδες ιατρών και ντρέπομαι.

Ακόμη και στις προσωπικές τους ιστοσελίδες ορισμένοι, γράφουν τέρατα.

Ενας γράφει ότι ασχολείται με «αλλαγή φύλλου!!» 

…λές και είναι …κηπουρός και κλαδεύει τα φύλλα στους κήπους και στις γλάστρες.

(και το αιδοίο το γράφει αιδίο…προφανής η απαξίωση του αιδοίου στην εποχή μας).

Η πλάκα είναι ότι στα αγγλικά τα πάνε καλύτερα και δεν γράφουν τόσα τέρατα…

…έχουν κορρέκτορες και διορθώνουν? ή αντιγράφουν κείμενα?

Δεν ξέρω.

Στην μετάφραση όμως, μερικοί τα κάνουν θάλασσα.

Μιά ψυχολόγα και σε υψηλή θεση - μην πω περισσότερα και καρφωθώ - το developmental psychology το μετέφρασε εξελεγκτική ψυχολογία…λές και κάνει έλεγχο! !??

Προφανώς δεν ξέρει ούτε ελληνικά.

Λοιπόν…. τώρα θα πω μια θεωρία συνωμοσίας…γιατί δεν κρατιέμαι να μην την πω…αν και μπορεί να φανεί παλαβή σε ορισμένους. 

🙂

Νομίζω ότι όλη αυτή η αγραμματοσύνη έχει σχέση όχι μόνο με το σχολείο και με τους δασκάλους… και την σχέση δασκάλου-μαθητή.

…που όλα αυτά έχουνε ξεφτιλιστεί εντελώς…

 …αλλά έχει άμεση σχέση και με την υπερβολική χρήση ηλεκτρονικών οθονών σε κινητά και ταμπλετ.

Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις από έρευνες ότι η ελλειμματική προσοχή ( και συνεπώς η ικανότητα μάθησης που σχετίζεται άμεσα με την ικανότητα εστίασης της προσοχής) σχετίζεται με τον χρόνο χρήσης εικόνων, βίντεο  κλπ στα σοσιαλ μήντια.

Το μυαλό συνηθίζει να πετάγεται σαν σπουργιτάκι από κλαράκι σε κλαρακι και δεν μπορεί να εστιάσει νοητικά - και συναισθηματικά - πάνω απο μερικά δευτερόλεπτα.

Τελικά, ένα κάρο προκλητικές εικόνες και ετερόκλητα μηνύματα και θέματα γίνονται ένα χάος  μεσα στο μυαλό.

… που τελικά καταντάει γιαούρτι.

Ένας γιαουρτοποιημένος εγκέφαλος σε συγχιση και  διέγερση… που είναι πανευκολο να ελεγθεί μέσα από άμεσα και έμμεσα μηνύματα.

Μηνύματα που, επίσης ,  θα του περάσουν μέσα από την οθόνη.

Η πολιτική και εμπορικη επικοινωνία τα έχει μελετήσει σε βάθος αυτά τα κόλπα.

Αντε μετά να σκεφτεί ο νέος κανόνες γραμματικής και να λύσει προβλήματα.

Θα περνάνε ανάμεσα στα προβλήματα και στις πράξεις, φόνοι , πυροβολισμοί, γροθιές, βυζιά, κώλοι και εξωγήινα τέρατα.

Σιγά μην θυμάται το παιδί και ο νέος, πως γραφεται το αιδοίο.

Του αρκεί που το βλέπει δέκα χιλιάδες φορές την ημέρα.

Και δεν είναι μόνο η αγραμματοσύνη.

Ειναι πιό σύνθετο το πρόβλημα.

…όλος αυτός ο βόθρος του διαδικτύου, βόθρος γεμάτος  με κάθε μορφής βία και ανωμαλία, ανακατεμένες με σεξουαλικές διαστροφές , έχει κάνει ένα ολόκληρο κόσμο ανάπηρο.

Ένας βόθρος που είναι προσιτός στα παιδιά και τους νέους με τα κινητά , τους έχει κάνει το μυαλό γιαούρτι.

Και οι ενήλικες, επίσης…αλλά τα παιδιά είναι πιο ευάλωτα.

Δεν είναι μόνο ότι δν μπορουν να συγκεντρωθούν, δεν μπορούν να διαβάσουν δυό γραμμές λίγο σύνθετες, ότι  δεν μπορουν να λύσουν ένα απλό μαθηματικό πρόβλημα.

Όλα είναι εικόνες ανακατεμένες και προκλητικά φτιαγμένες για να διεγείρουν το συναίσθημα.

Και όποιος είναι και από την φύση του λίγο ασταθής, λίγο βλαμμένος ή ελλειμματικός, δεν θέλει και πολύ γιά  να στραβώσει χοντρά.

Δεδομένης και της ατιμωρησίας των μικρομεσαίων εγκλημάτων, όλα μιά χαρά: 

Κάνουν ότι θέλουν και δεν τρέχει τίποτα.

Οι γονείς τρέχουν αλαφιασμένοι να βγάλουν το μεροκάματο και απλά αγωνιούν που τα ηλίθια παιδάκια τους υφίστανται επιρροές από τον κάθε κακοποιό και τον κάθε προβληματικό,  χωρίς να έχουν τον χρόνο και την εξουσία να επιβάλλουν καμμία πειθαρχία.

Ο ξενόφερτος δικαιωματισμός με τα σκοτεινά κίνητρα , έγινε ύπουλα και στην ζούλα νομοθεσία απειλητική και δικτατορική και αδρανοποίησε την γονική εξουσία και το γονεϊκό ρόλο.

Τους γονείς τους έκανε  πάροχους στέγης,  τροφής και κινητών και  τα παιδιά τα κολάκεψε σαν μικρούς ενήλικο-ανήλικους που δικαιούνται τα πάντα αλλά δεν έχουν καμία ευθύνη για τίποτα.

…και τους δασκάλους?

….γλάστρες κακοποιημένες στο σχολείο.

Και τώρα οι βρωμεροί πολιτικάντηδες, σάπιοι και εξαγορασμένοι διακινητές  ξένων ιδεών και ξένων συμφερόντων, μας κάνουν μαθήματα γονεικής υπευθυνότηταςκαι ηθικής!

Ουστ!

Η ρίζα της ολιστικής ιατρικής, ο ολισμός… …και ο στρατάρχης Γιαν Σματς.

 1. Ολισμός του Γιαν Σματς: Η Δυναμική Εξέλιξη

Στο έργο του «Ολισμός και Εξέλιξη» (1926), ο Σματς εισήγαγε τον όρο Ολισμός (από το ελληνικό «όλον»).

• Η κεντρική ιδέα: Το σύμπαν δεν είναι απλώς ένα άθροισμα από μηχανικά κομμάτια (ατόμων ή κυττάρων), αλλά έχει μια έμφυτη τάση να δημιουργεί «όλα» που είναι κάτι παραπάνω από το άθροισμα των μερών τους (π.χ. το νερό είναι κάτι παραπάνω από το υδρογόνο και το οξυγόνο μαζί).
• Η διαφορά: Για τον Σματς, η πραγματικότητα δεν είναι έτοιμη. Εξελίσσεται δημιουργικά μέσα στον χρόνο. Η ύλη οργανώνεται σε φυτά, τα φυτά σε ζώα, τα ζώα σε ανθρώπινο νου και προσωπικότητα. Ο ολισμός είναι μια βιολογική και επιστημονική θεωρία εξέλιξης, όχι μια θρησκευτική ή μυστικιστική θεωρία.

2. Πανθεϊσμός του Σπινόζα: Ο Θεός-Φύση

Ο Μπαρούχ Σπινόζα υποστήριξε ότι υπάρχει μόνο μία Ουσία στο Σύμπαν, την οποία ονόμασε Θεό ή Φύση(Deus sive Natura).

• Η διαφορά από τον Σματς: Ο πανθεϊσμός του Σπινόζα είναι στατικός και γεωμετρικός. Το Σύμπαν είναι τέλειο, αιώνιο και δεν «εξελίσσεται» προς κάπου, ούτε δημιουργεί «νέα» πράγματα που δεν υπήρχαν πριν. Για τον Σπινόζα, μια πέτρα, ένα δέντρο και ένας άνθρωπος είναι απλώς διαφορετικές «εκφράσεις» (modi) της ίδιας, ήδη υπάρχουσας, θεϊκής ουσίας. Αντίθετα, για τον Σματς, ο άνθρωπος είναι μια ανώτερη ολότητα που προέκυψε εξελικτικά, την οποία ο Σπινόζα θα έβλεπε απλώς ως άλλη μια πτυχή της ίδιας αιώνιας πραγματικότητας.

3. Ινδουισμός: Η Συμπαντική Ψυχή (Μπράχμαν)

Ο Ινδουισμός (ειδικά η σχολή Αντβάιτα Βεδάντα) πρεσβεύει ότι ολόκληρο το σύμπαν είναι μια ενιαία πνευματική πραγματικότητα, το Μπράχμαν.

• Η διαφορά από τον Σματς: Ο Ινδουισμός βλέπει τον υλικό κόσμο της καθημερινότητας και της εξέλιξης ως Μάγια (ψευδαίσθηση). Η εξέλιξη των ειδών ή της ύλης που περιγράφει ο Σματς, για έναν Ινδουιστή είναι απλώς ένα παιχνίδι των αισθήσεων. Η μόνη αληθινή πραγματικότητα είναι πνευματική και αμετάβλητη. Επιπλέον, ο Ινδουισμός έχει έντονο το στοιχείο της σωτηριολογίας (η ψυχή πρέπει να ενωθεί με το Μπράχμαν για να γλιτώσει από την μετενσάρκωση), κάτι που απουσιάζει παντελώς από τον ολισμό του Σματς.

4. Βουδισμός: Η Ρευστή Αλληλεξάρτηση

Ο Βουδισμός διδάσκει την Εξαρτημένη Ανάδυση—ότι τίποτα δεν υπάρχει αυτόνομα, αλλά τα πάντα υπάρχουν επειδή εξαρτώνται από κάτι άλλο.

• Η διαφορά από τον Σματς: Ενώ ο Σματς πιστεύει ότι η εξέλιξη χτίζει σταθερές, ανώτερες «ολότητες» (όπως η ανθρώπινη προσωπικότητα), ο Βουδισμός υποστηρίζει το αντίθετο: δεν υπάρχει καμία σταθερή ολότητα (Ανάτμαν - μη-εαυτός). Για τον Βουδισμό, ακόμη και η προσωπικότητά μας είναι μια ψευδαίσθηση που αποτελείται από συνεχώς μεταβαλλόμενα στοιχεία (Skandhas). Ο Βουδισμός δεν βλέπει το σύμπαν ως μια πυραμίδα που ανεβαίνει προς ανώτερες μορφές (όπως ο Σματς), αλλά ως ένα δίχτυ όπου όλα αλλάζουν αέναα και η προσκόλληση σε οποιοδήποτε «όλον» φέρνει ταλαιπωρία (Ντούκχα).

Μιά κακομοιριά

 

…είναι απίστευτο: 

οι ασθενείς νιώθουν θύματα του υπεροπτικού ιατρικού κόσμου  και σημαντικό ποσοστο γιατρών νιώθουν θύματα της επιθετικής, υπεροπτικής παντογνωσίας των ασθενών και συγγενών με την ημιμάθεια του Google και της ΤΝ!

Συμπέρασμα  δικό μου: 

η κοινωνία έχει πάψει να είναι κοινωνία με ιεραρχημένη γνώση , ταυτότητα και ρόλους.

Είναι ένα άθροισμα εγωκεντρικών πλασμάτων που πιστευουν ότι είναι μοναδικά , πανέξυπνα, ενημερωμένα  και αξιοπρόσεκτα και που χρήζουν  «σπέσιαλ προσοχής» και περιποίησης από όλα τα επαγγέλματα υπηρεσιών.

Απο τους γιατρούς και τους σερβιτόρους , μέχρι τους δασκάλους και τις κομμώτριες.

Μιά κοινωνία καταπιεσμένων, κακοποιημένων και θυμωμένων νάρκισσων που, επειδή κατά βάθος νιώθουν κορόιδα και θύματα, κάνουν υπεραναπλήρωση με ναρκισσιστικές και επιθετικές συμπεριφορές...

Οι γιατροί συμμετέχουν και αυτοί στο απαίσιο θέατρικό έργο αλλάζοντας ρόλους: 

πότε νάρκισσοι, πότε καταπιεσμένοι, πότε εξουσιαστικοί και πότε θυμωμένα θύματα.

Μιά Κακομοιριά.

Παρακμιακά φαινόμενα χαρακτηριστικά της κοινωνικής αποσύνθεσης.

Πλάτων Μανιάς

«70% σωστός, 30% λάθος»

 Συμβουλή προς τα ελληνικά πολιτικά κόμματα

Η σοφή μέθοδος αυτοκριτικής 70-30

Όταν τα σκατώσει  ένα κυβερνητικό κόμμα και αλλάξει αρχηγό, δεν είναι σωστή και έξυπνη η πλήρης αποδόμηση και αποκήρυξη του προηγούμενου, απελθόντος αρχηγού…

…αλλά ούτε και η βλακώδης δικαιολόγηση όλων των λαθών/ σκατών που διεπράχθησαν.

Και τα δύο αυτά αποβαίνουν επιβλαβή , ως πολιτικές επιλογές.

Καλό είναι να ακολουθηθεί η κινεζική μέθοδος του «70% σωστός, 30% λάθος» που έχει ως εξής : 

Η περίφημη φράση «70% σωστός, 30% λάθος» (ή αλλιώς η αναλογία «7-3») αποτελεί το επίσημο ιδεολογικό και πολιτικό «μέτρο» με το οποίο το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας (ΚΚΚ) αξιολογεί την κληρονομιά του Μάο Τσετούνγκ.

Η διατύπωση αυτή κατοχυρώθηκε επίσημα στο προαναφερθέν «Ψήφισμα για ορισμένα ζητήματα στην ιστορία του κόμματός μας»

 του 1981, υπό την ηγεσία του Ντενγκ Σιαοπίνγκ, και συνεχίζει μέχρι σήμερα να αποτελεί τον βασικό πυλώνα της επίσημης ιστορικής αφήγησης στην Κίνα.

1. Τι σημαίνει πρακτικά το «70% - 30%»

• Το 70% (Τα θετικά): Αντιπροσωπεύει την τεράστια ιστορική συμβολή του Μάο στην ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας το 1949, την απελευθέρωση της χώρας από την ιμπεριαλιστική και φεουδαρχική εξάρτηση, τη δημιουργία ενός ισχυρού, ανεξάρτητου κράτους και τα θεμέλια που έθεσε στην εκβιομηχάνιση, την παιδεία και τα δικαιώματα των γυναικών.

• Το 30% (Τα λάθη): Αντιπροσωπεύει τις καταστροφικές πολιτικές αστοχίες της μετέπειτα περιόδου, με κορυφαία παραδείγματα το Μεγάλο Άλμα Προς τα Εμπρός (1958–1962), το οποίο προκάλεσε τεράστιο λιμό και εκατομμύρια θανάτους, και φυσικά την Πολιτιστική Επανάσταση (1966–1976), η οποία βύθισε τη χώρα στο χάος και τον διχασμό.

2. Γιατί επελέγη αυτή η συγκεκριμένη αναλογία;

Η φράση αυτή δεν προέκυψε τυχαία· αποτέλεσε προϊόν μακρών και επίπονων εσωκομματικών διαβουλεύσεων κατά τη μετάβαση της Κίνας στη μετά-Μάο εποχή. 

Ο ίδιος ο Ντενγκ Σιαοπίνγκ (ο οποίος είχε διωχθεί και εξευτελιστεί προσωπικά την περίοδο της Πολιτιστικής Επανάστασης) επέμεινε σε αυτή τη συμβιβαστική φόρμουλα για έναν λόγο: την πολιτική επιβίωση και τη νομιμότητα του ίδιου του καθεστώτος.

• Προστασία της κομματικής συνέχειας: Αν το ΚΚΚ αποκήρυσσε ολοκληρωτικά τον Μάο (100% λάθος), θα κατέρρεε η ιδεολογική νομιμότητα όλου του κράτους, καθώς το κόμμα αντλούσε τη εξουσία του από την ίδια την επανάσταση του Μάο.

• Η περίφημη φράση του Ντενγκ: 

Ο Ντενγκ Σιαοπίνγκ είχε συνοψίσει την ανάγκη αυτής της ισορροπίας λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «οι συνεισφορές του συντρόφου Μάο Τσετούνγκ έρχονται πρώτες, και τα λάθη του δεύτερα», υπογραμμίζοντας ότι χωρίς τον Μάο, ο κινεζικός λαός θα αγωνιζόταν στο σκοτάδι για πολύ περισσότερο χρόνο.

3. Η σημερινή σημασία του «70% - 30%»

Στη σύγχρονη Κίνα, το αξίωμα αυτό λειτουργεί ως «κόκκινη γραμμή»:

• Επιτρέπει στους ιστορικούς και την ηγεσία να παραδέχονται τα τραγικά λάθη του παρελθόντος (αποφεύγοντας την απόλυτη τύφλωση), αλλά απαγορεύει αυστηρά την πλήρη αποδόμηση ή τη μηδενιστική κριτική (historical nihilism) απέναντι στο πρόσωπο του Μάο.

• Οποιαδήποτε απόπειρα να ανατραπεί αυτή η ισορροπία —είτε προς την κατεύθυνση της αγιοποίησης του Μάο όσο ζούσε είτε προς την κατεύθυνση της ολικής του απόρριψης— θεωρείται πολιτικά επικίνδυνη και λογοκρίνεται, διότι αγγίζει τα θεμέλια της πολιτικής σταθερότητας του κινεζικού κράτους.

Η αναλογία 70% σωστός, 30% λάθος δεν προέκυψε από κάποια μαθηματική φόρμουλα ή ποσοτική στατιστική μελέτη, αλλά αποτέλεσε προϊόν σκληρού πολιτικού συμβιβασμού και ιδεολογικής διαπραγμάτευσης στην κορυφή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας (ΚΚΚ) μετά τον θάνατο του Μάο Τσετούνγκ (1976) και την άνοδο του Ντενγκ Σιαοπίνγκ στην εξουσία.

1. Η εσωκομματική ζύμωση και οι δύο «τάσεις»

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, το ΚΚΚ βρισκόταν σε βαθιά κρίση ταυτότητας. Στελέχη και βετεράνοι του κόμματος που είχαν διωχθεί, βασανιστεί ή χάσει συγγενείς κατά την Πολιτιστική Επανάσταση ζητούσαν μια ριζική αποσταλινοποίηση και μια συνολική καταδίκη των πεπραγμένων του Μάο. Από την άλλη πλευρά, υπήρχαν οι «ορθόδοξοι» μαοϊκοί που φοβούνταν ότι οποιαδήποτε ευρεία αμφισβήτηση του Μάο θα γκρέμιζε τα θεμέλια του ίδιου του καθεστώτος.

Ο Ντενγκ Σιαοπίνγκ, ως ο de facto ηγέτης που καθοδήγησε την ανασυγκρότηση, βρέθηκε στη θέση του διαιτητή. Ήξερε ότι η οικονομική μεταρρύθμιση και το άνοιγμα στη Δύση απαιτούσαν τομές, αλλά καταλάβαινε εξίσου καλά ότι το κόμμα δεν μπορούσε να αποκηρύξει τον ιδρυτή του κράτους χωρίς να αυτοκτονήσει πολιτικά.

2. Ο προσωπικός ρόλος και η φράση του Ντενγκ

Ο ίδιος ο Ντενγκ Σιαοπίνγκ έδωσε το «πρόσημο» αυτής της αναλογίας σε εσωτερικές συσκέψεις για τη σύνταξη του ιστορικού ψηφίσματος του 1981. Είχε συνοψίσει την πολιτική αναγκαιότητα με τη φράση: «Οι συνεισφορές του συντρόφου Μάο έρχονται πρώτες, και τα λάθη του δεύτερα».

Η συγκεκριμένη ποσοτική διατύπωση (70-30) επιλέχθηκε συνειδητά για να στείλει ένα σαφές μήνυμα ισορροπίας:

• Το 70% εξασφάλιζε ότι η ιστορική βάση του κόμματος, η επανάσταση του 1949 και η νομιμότητα του καθεστώτος παρέμεναν άθικτες.

• Το 30% άφηνε επαρκές περιθώριο κριτικής ώστε να αναγνωριστούν οι τεράστιες τραγωδίες (Μεγάλο Άλμα, Πολιτιστική Επανάσταση) και να δικαιολογηθεί η στροφή προς τις νέες μεταρρυθμίσεις (Reform and Opening Up).

3. Το «πλαίσιο» πέρα από τα νούμερα

Αν και η αναλογία παρουσιάστηκε σαν μια αντικειμενική αποτίμηση, στην πραγματικότητα ήταν μια πολιτική συνταγή επιβίωσης. Ο Ντενγκ είχε δηλώσει χαρακτηριστικά ότι αν το ποσοστό των λαθών ανέβαινε πολύ ή αν ο Μάο απορριπτόταν συλλήβδην, η Κίνα θα βυθιζόταν σε ιδεολογικό κενό και αστάθεια. Έτσι, το 70/30 καθιερώθηκε όχι ως αποτέλεσμα έρευνας, αλλά ως ένα «πολιτικό ταβάνι»: οριακά αρκετό για να αμβλύνει τις πληγές του παρελθόντος, αλλά αρκετά ασφαλές για να προστατεύσει το αλάνθαστο του πυρήνα της εξουσίας του ΚΚΚ.

η ιατρική φροντίδα των σελέμπριτις

 Ο κόσμος νομίζει ότι οι πλούσιοι και ισχυροί έχουν καλύτερη ιατρική περίθαλψη από τον μέσο άνθρωπο.

Δεν είναι αλήθεια… και το έχω διαπιστώσει προσωπικά… μέσα από διάφορα γνωστά περιστατικά.

( στα οποία δεν μπορώ να αναφερθώ για να μην μπλέξω νομικά κλπ.) 

Δεν είναι παρηγοριά: 

οι πλούσιοι διακρίνονται στους έξυπνους και σοβαρούς πλούσιους και στους μαλακο-πλούσιους… που είναι και οι περισσότεροι.

Αυτοί οι δεύτεροι, λατρεύουν τις διασημότητες: 

διασημότητες τραγουδιστές , διασημότητες ράφτες, διασημότητες γιατρούς. 

Οι διασημότητες από την άλλη , οι λεγόμενοι σελέμπριτις, είναι ξεχωριστή ράτσα και κάνουν παρέα μεταξύ τους για να γυαλίζουν περισσότερο και να αναπαράγονται.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Προφανώς όταν αρρωστήσουν οι σελέμπριτις, πού θα πάνε: 

στο σελέμπριτι γιατρό!

….οι οποίοι κατά 50% είναι τενεκέδες ξεγάνωτοι, κατά 35% είναι γυαλισμένες μετριότητες και κατά 15% είναι καλοί .

Η πιθανότητα δηλαδή ο σελεμπριτάς να πάει κατά διαόλου, είναι 50%.

Δεν είναι μικρή πιθανότητα αν πρόκειται για την κόλαση.