Ο Βαγγέλης Γιαννόπουλος ήταν ένα γραφικό μαντρόσκυλο του Ανδρέα Παπανδρέου.
Αντί να βρίσει ο Αντρέας κάποιον ενοχλητικό, τον έβριζε ο Γιαννόπουλος.
Και ενίοτε με χυδαιότητα και στυλ θαμώνα μπουζουξίδικου.
Αν ήθελε να δώσει μήνυμα ή να απειλήσει κάποιον, χωρίς να εκτεθεί ο ίδιος, το έκανε ο Γιαννόπουλος.
Όταν ήταν στριμωγμένος από κάποια υπόθεση, πολιτικά, και έπρεπε να πετάξει την μπάλα στην εξέδρα, έβαζε τον Γιαννόπουλο να πει κανένα καραγκιοζιλίκι η μια προκλητική μπούρδα και όλοι ασχολιότανε με αυτό το θέμα και όχι με το άλλο, το σημαντικό.
Έχω την εντύπωση ότι ο Γιαννόπουλος όχι μόνο απολάμβανε αυτό το ρόλο που του έδινε δημοσιότητα, αλλά και το έκανε και συνειδητά.
Δεν ήταν εργαλείο - θύμα του Παπανδρέου…
… αλλά ένας πραγματικός συνεργάτηςμε χαρακτηριστικά απειλητικού κλόουν.
Κατι σαν τον Joker.
Το ρόλο του Γιαννόπουλου τώρα νομίζω παίζει ο Άδωνις Γεωργιάδης.
Αλλά διαφέρει από το Γιαννόπουλο γιατί το κάνει χωρίς να έχει επίγνωση ότι τον χρησιμοποιεί το αφεντικό, ο Μητσοτάκης.
Τον βλέπω μαυρισμένο , με μαλλιάβιομηχανίας και στυλ γόη της πολιτικής και, αντί να με εκνευρίσει με όλα αυτά τα χυδαία και αυτοκαταστροφικά που κάνει με τις επιθέσεις στους γιατρούς κλπ, μου προκαλεί αίσθημα συμπόνιας.
Αλλοτρίωση μέσα σε ένα δοσμένο ρόλο.
Οι σοβαροί ηγέτες δεν έχουν τέτοιους συνεργάτες-εργαλεία…Συνεργάτες - σάκκους του μποξ.
Γιατί ο κλόουν τρώει και ξύλο… δε δίνει μόνο.
Τρώει ξύλο «αντ’ Αυτού»
🙂
Απίστευτο πως η εξουσία εργαλειοποιεί τους ανθρώπους αντί να αναδεικνύει τα προσόντα και τις αρετές τους.